Doe eens even cis, dan doe je al trans genoeg

Deze zomer was het in één keer erg hip om jezelf, of anderen, buiten de hokjes te plaatsen. Of eigenlijk, om meer gecompliceerdere hokjes te verzinnen en mensen daarin te plaatsen. Men is ineens pansexueel, genderfluïde en cisgender. Wat? Over hokjes in kwestie geen kwaad woord, we hebben ze ergens toch nodig om de grote wilde wereld om ons heen te begrijpen.  Mijn grootste probleem is nog niet eens dat er zoveel keuze, het is meer dat ik de keuzes niet ken en niet begrijp. Ik ben vast niet de enige: tijd om daar eens verandering in te brengen.

Lees verder

Advertenties

De lente begint, maar ik stop

Lieve lezers, laat ik eens met de deur in huis vallen: ik kap ermee.

Toen Roel vorig jaar rond deze tijd voorstelde om met meerder mensen een blog bij te houden, stond ik vooraan om mee te schrijven. Ik hield al af en toe een eigen blogje bij, maar zonder motivatie kwam ik niet ver (wat resulteerde in meerdere keren een lange pauze). Dit leek me dus een goede oplossing: elke week één stukje schrijven en dat op een vast dag (voor mij vanaf het begin al donderdag) online gooien. Samen met Meike, Thijs, Roel, Lucas en Iris hebben we veel overlegd, gelachen en geschreven.

Vorig jaar besloot Lucas te stoppen. Op dat moment twijfelde ik ook al of ik dit nog wel zo leuk vond. Inspiratie (en de zin om te schrijven) kwam vaak pas twee uur voor de deadline opzetten, en veelal heb ik stukjes afgeraffeld omdat ik er gewoonweg geen zin meer in had. Ik zag het nut van het schrijven steeds minder in. De motivatie die ik hoopte te krijgen door met een groep te schrijven verdween, en ik voelde me enkel nog gedwongen om te schrijven. Dit klinkt allemaal natuurlijk erg dramatisch, maar het punt blijft: ik heb er geen plezier meer in. Dus stop ik ermee.

Er is nog niet geheel besloten wat er nu gaat gebeuren. Ik draai vanaf het begin al mee en ik zou ’t zonde vinden als ik niets meer kan betekenen voor deze blog. Achter de schermen proberen we zoveel mogelijk tijd vrij te maken om elkaar stukken na te kijken, en muggenziften over andermans schrijfsels heb ik altijd wel leuk gevonden. Ik ben nog niet geheel verdwenen, maar je zal mij hier niet meer elke donderdag zien.

Maar wie dan wel? Bij dezen gooien we er een open sollicitatie uit: WIJ ZOEKEN EEN NIEUWE SCHRIJVER! Iemand die wél gemotiveerd is om wekelijks een stukje te schrijven. Iemand met een mening, die dit ook nog eens goed op het publiek kan overbrengen. Lijkt het je wat? Stuur ons een berichtje via twitter of laat hieronder een comment achter.

Ik heb enorm genoten van alle discussies die naar aanleiding van blogposts op allerlei media zijn ontstaan, en ben blij met iedereen die even de tijd heeft genomen om iets van mij te lezen.

So long, farewell.

– Elise.

De één z’n dood is de ander z’n laksheid

Zeker weten dat jij wel eens een blikje in de berm hebt gemieterd, je kauwgum op straat hebt uitgespuugd (of onder de schoolbank hebt geplakt) of je plastic rommel BIJNA in de prullenbak hebt gegooid. We zondigen allemaal wel eens wat vuilnis betreft, en toen we nog kleine rondrennende blaagjes waren vonden we dat stiekem best nog wel stoer. Nu ben ik – en jij waarschijnlijk ook – ondertussen twentysomething (geweest) en is het not done om je puinzooi de natuur in te gooien.

Dacht ik.

Lees verder

Gezond eten is slecht voor je

Hier een zeer realistisch plaatje van het effect van superfoods.

Vandaag kreeg heel hipstergezond Nederland een flinke schok: het populaire konijnenvoer genaamd ‘superfood’ blijkt helemaal niet te werken. Sterker nog: superfoods bestaan helemaal niet. Dingen als chiazaad, hennepzaad en tarwegras zijn allemaal leuk en aardig, maar voegen niets zinnigs toe aan je dagelijkse schrijf van vijf, aldus het alwetende Voedingscentrum. Alweer een gezondheidshype die in de prullenbak kan. Wat nu?

Lees verder

Born this way, maar nog steeds taboe

Mensen zijn allemaal uniek, dat weten we nu wel. Je beseft echter pas hóé uniek ieder individu is als je onder andere beseft dat velen bepaalde voorkeuren hebben. Voorkeuren die over het algemeen als ‘afwijkend’ worden beschouwd. Zo schreef ik al eens over pedofielen, hoe zij geboren zijn met deze ‘afwijking’, hoe afschuwelijk het moet zijn om jezelf je leven lang te moeten verstoppen en hoe deze mensen eigenlijk een beetje begrip verdienen. Ook kwamen travestieten al eens voorbij: de behoefte om jezelf te kleden als het andere geslacht. Nu blijken mensen dus complexe wezens en dat betekent dat er nog veel meer afwijkende voorkeuren heersen. Er moeten wat taboes doorbroken worden!

Lees verder

Met een fluitketel over het ijs

Fluitketelschuiven, oftewel ‘curling’, leek altijd een vrij saaie sport (behalve toen foto’s zoals deze links uitkwamen). Sterker nog, het een ‘sport’ noemen wordt vaak vrij laconiek gedaan. Het interesseerde mij ook absoluut niet en het ziet er dan ook nogal stommig uit: een grote ronde steen over een ijsbaan vooruit schuiven, met bezems deze in beweging houden en vervolgens ergens aan de overkant de fluitketel van de tegenstanders uit het midden tikken. Vooral dat gedoe met die bezems ziet er nogal vreemd uit. Velen vinden het geestdodend en snappen niet waarom het bestaat. Gelukkig is het een Olympische Sport het wordt het daarom ineens vaak uitgezonden. En wat blijkt: curling is best leuk!

Lees verder

Krankzinnige kinderverhaaltjes

hekssneeuwwitjeEr was eens een prinses. Ze werd vergiftigd, raakte in een coma, werd verkracht en kreeg op die manier twee kinderen. Je zou ’t zo gauw niet zeggen, maar dit is het verhaal van één van de meest bekende sprookjes die we kennen. In een ander bekend sprookje wordt de prinses dood meegenomen door de prins die haar hoort te redden, en in één sprookje gaat de hoofdpersoon gewoon dood en is daarmee het verhaal afgelopen. Onze tere kinderzieltjes konden dit wellicht niet aan, dus maakte Disney het allemaal wat zoetsappiger. Gelukkig kom je in dit artikel alsnog achter de fijne waarheid van drie van onze meest geliefde sprookjes.

Lees verder