De juiste reactie op verhuftering

Ik maakte een tijdje geleden een avondwandeling door mijn woonplaats Leiden. Het was nog gedurende de nazomer, het was droog en nog niet zo vervelend koud als het afgelopen dagen was. Tijdens die wandeling gebeurden er, waarschijnlijk toevallig, vlak na elkaar twee dingen die me aan het denken hebben gezet over verhuftering, en hoe je daarmee om moet gaan. Ik heb echter geen definitieve conclusies. De reden daarvoor is dat je in een situatie terechtkomt waarbij je alleen maar kan verliezen.

Laten we bij het begin beginnen. Ik wandelde over de stoep, en naast me op het fietspad kwam een jongen langsfietsen van een jaar of vijftien, schat ik in. Precies toen hij me passeerde, besloot hij dat het een geschikt moment was om wat overtollig speeksel te deponeren. De klodder intense ranzigheid belandde op een haar na in mijn gezicht en spatte uiteindelijk uiteen op de stoep, vlak voor mijn voeten. Tegen de tijd dat ik volledig op me had laten inwerken wat er was gebeurd, was de schuldige inmiddels zo ver van me verwijderd dat ik hem alleen door te schreeuwen nog had kunnen bereiken. Dat heb ik maar achterwege gelaten.

Nog geen halve kilometer verder stak ik een kruising over bij een zebrapad. Het voetgangerslicht was groen, het corresponderende verkeerslicht voor auto’s en soortgelijke voertuigen stond logischerwijs op rood. Terwijl ik overstak, stonden er twee motoren te wachten voor het rode licht. Plotseling begon de voorste van de twee een hard brommend geluid te maken, ter indicatie dat hij op het punt stond weg te rijden. Geschrokken rende ik naar de overkant, waarna ik duidelijk het hoongelach boven het verkeer uit hoorde komen. Mijn licht stond nog steeds op groen. Ditmaal had ik iets meer tijd om na te denken, maar uiteindelijk besloot ik stoïcijns door te wandelen, alsof er niets aan de hand was.

Wat had ik in deze situaties kunnen doen? Persoonlijk heb ik er een gigantische hekel aan om te doen alsof er niets gebeurd is. Klootzakken als bovengenoemde twee hebben zo vrij spel, en kunnen hun geintjes blijven flikken zonder dat er consequenties aan verbonden zijn. Wat ze doen is immers niet illegaal, alleen maar onbeschoft. Maar het alternatief is ook niet geweldig. Als je ze op een rustige, volwassen manier zou proberen aan te spreken, zou je nog veel meer het lachertje zijn. Om echt indruk te maken zou je ze al haast een pak rammel moeten geven. Maar om te beginnen zou je dan zelf deel van het probleem worden, en bovendien stap je zelf over de grens van datgene waarvoor je wél daadwerkelijk in de nesten kan komen. Ook geen goed idee dus.

De keuze is dus als volgt: of je laat over je heen lopen, of je wordt deel van het probleem. Uiteindelijk blijft het kiezen uit twee kwaden. Toen ik pas geleden weer in zo’n situatie terechtkwam, en bijna overhoop gereden werd door een auto terwijl ik overstak, heb ik een soort gulden middenweg gekozen. Ik heb maar gewoon mijn middelvinger opgestoken. Ook niet netjes misschien, maar in ieder geval een duidelijke manier om mijn ongenoegen te uiten. Veel meer kon ik er niet van maken.

Deze is voor alle hufters!
Advertenties

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s