Ik wil een handtekening!

12068527_1049459328460903_3986856708042983121_oExact een week geleden was ik naar een concert van Weird Al Yankovic in de Melkweg. Voor degene bij wie dat geen belletje doet rinkelen: dat is een Amerikaanse zanger die tientallen parodieën op zijn naam heeft staan van o.a Michael Jackson, Eminem en Lady Gaga. Gooi zijn trademark, een accordeon, in de mix en je avondje Weird Al is compleet. Luisteren is echt meemaken, dus daarom was ik benieuwd hoe het concert zou bevallen. En nu, terugkijkend, kan ik zeggen: het was fantastisch! En daarom besloot ik geheel spontaan na afloop een handtekening te gaan halen.

Nu doe ik dit eigenlijk nooit. Ik loop niet rond in bandshirts, tattoos, heb helemaal geen cd’s of merchandise en het is niet zo dat de posters van Weird Al in grote mate de muren van mijn huis behangen. Ik was gewoon nieuwsgierig wat er na afloop ging gebeuren. En zo checkte ik hoe laat mijn laatste trein uit Amsterdam zou vertrekken en schaarde ik me achter de trouwe fans voor bij het inmiddels verlaten podium.

Toen ik wat beter keek zag ik om hun nek een kaartje met “VIP” hangen. Een Duitser, die ook een handtekening wilde maar net als ik niet op deze lijst met exclusieve meet-en-greets stond, vertelde mij dat je zo’n 100 euro extra neerlegt voor een VIP-passage. Er zijn grenzen en ik was blij dat ik deze niet had overschreden. En dus gingen de diehard fans door een massieve deur backstage en mijn nieuwe Duitse vriend en ik bleven hoopvol achter terwijl de Grote Zaal langzaam verder leegliep.

Het bekijken van kisten die ingepakt worden door het niet heel erg stemmige Melkweg-personeel was interessanter om te zien dan je in eerste instantie zou denken. Het was immers het enige dat we konden doen. Mijn telefoon was leeg, niemand behalve mijn Duitse vriend was nog over in de zaal en de minuten tikten tergend langzaam weg. Na een klein uurtje werd ook ons verzocht de Melkweg te verlaten in verband met sluitingstijd. De Duitser en ik deden dat, al was het alleen maar omdat zijn vriendin buiten ongeduldig bleek te staan wachten. Ze had zich een weekje Amsterdam vast anders voorgesteld.

Hoewel het me al lange tijd verbaasde dat we de enige non-VIP-fans waren, bleek dat wel mee te vallen toen we eenmaal buiten stonden. Er waren dranghekken gezet voor de artiesteningang van de Melkweg voor nog zo’n 15 nerds van vergelijkbare leeftijd en een veertigjarig koppel uit Almere. En wederom hadden we uitzicht op het werkende Melkweg-personeel dat inmiddels ook werd ondersteund door de Weird Al-crew. Ditmaal werden alle kisten in vrachtwagens gestouwd. Nogmaals: fascinerend om te zien, joh!

Wat me na twaalf uur ’s nachts wel begon op te vallen was dat er extreem weinig aandacht was voor ‘ons’. Verzoeken en vragen over wanneer de interessante mensen naar buiten kwamen (zoals Weird Al bijvoorbeeld!), werden weggewuifd, met zuchtende blikken afgewenkt of compleet genegeerd. Het was zelfs zo erg dat de opruimcrew overduidelijk in de Melkweg-gracht ging staan pissen. I kid you not. Ze wisten dondersgoed dat we het konden zien van achter ons dranghekje.

Op een gegeven moment begon de tijd toch wel te dringen. Mijn laatste 9292ov-reisopties kwamen in zicht, maar ik wilde niet dat alles voor niets was geweest. En om medeblogger Iris uit bed te trommelen om half 1 zodat ik ergens kon slapen was iets te veel van het goede. Maar: goed nieuws was onderweg! Een klein mannetje, lijkend op Maarten van Rossum en de Game of Thrones-schrijver George R.R. Martin kwam ons in plat Amerikaans vertellen dat ons wachten tóch werd beloond. Voorwaarden: geen foto’s, filmpjes en slechts een handtekening per persoon. Weird Al zou over vijf minuten de Melkweg verlaten.

De vijf minuten werden er uiteindelijk twintig, maar dan had je ook wat. Ik heb Weird Al de hand geschud en gezegd dat ik het een erg leuk optreden vond. Deze ontzettend originele opmerking beantwoordde hij met een oprechte “Thank you so much!” waarna hij vervolgens met een zwarte stift mijn verfrommelde uitgeprinte Ticketmaster A4’tje tekende. Veel langer de tijd had ik niet, want in mijn ooghoek zag ik de laatste tram al vertrekken.

WEIRDALIk groette daarom nog snel even mijn Duitse vriend, die tot ergernis van zijn ongeduldige vriendin ook nog was blijven hangen. Hij zei: “Roel, de aanhouder wint. Have a good night!” Geen flauw idee waar hij dat spreekwoord had opgedaan, maar het was de waarheid als een koe. Het was een ‘good night’, het optreden was ontzettend tof, uniek qua muziek en sfeer, maar dit was wel de eerste en laatste keer dat ik ging wachten op een handtekening!

 

Advertenties

2 thoughts on “Ik wil een handtekening!

  1. raimond 16 november 2015 / 21:12

    Really, Roel, Weird Al? LOL!
    Die anhalter gewint, om maar met een Duits spreekwoord te spreken.

    • Roel Breet 21 november 2015 / 16:02

      Really, Raimond! Weird Al is the best. Ik heb me echt goed vermaakt die avond. En daar draait het uiteindelijk om. ;-)

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s