Het Gele Gevaar

Ongeveer 110 jaar geleden werd in Portsmouth een vredesverdrag gesloten tussen het Russische en het Japanse keizerrijk, met een uitslag die Europa schokte. Japan won deze oorlog, de eerste keer in de moderne geschiedenis dat een niet-Westers land won van een Westerse mogendheid. Het zou een van de grootste onderdelen worden van een in het Westen populaire theorie, dat Aziatische volkeren een groot gevaar zouden zijn voor de rest van de wereld. The Yellow Peril.

Het was destijds al geen nieuwe theorie, al in 1890 werden de Aziatische volkeren beschouwd als een groot gevaar voor de Westerse wereldorde. Duitse keizer Wilhelm II raakte geobsedeerd met het idee van een rassenoorlog, waarmee hij poogde om verdere kolonisering van China aan te moedigen. Toegenomen immigratie van Aziatische volkeren naar de VS, vooral Japanners en Chinezen, maakten het idee populair dat Aziaten erop uit waren om de Westerse cultuur van binnenuit te vernietigen. Het schrikbeeld van Genghis Khan werd gebruikt om te stellen dat Aziaten een bovennatuurlijke neiging hadden tot vernietiging, en verkrachting van blanke vrouwen. En tenslotte werd “de Oosterse religie”, het boeddhisme, gezien als de bron voor duistere magische krachten waarover de Aziaat zou beschikken.

Het hoogtepunt kwam echter in de 20e eeuw, allereerst uiteraard na de Russisch-Japanse Oorlog, maar er speelden meer factoren mee. In Groot-Brittannië werden de verhalen van Fu Manchu populair, waarin de Chinees als kwaadaardig genie naar voren kwam. De Boxeropstand van 1901, waarin nationalistische Chinezen in opstand kwamen tegen de modernisering van China, was eveneens een rijke voedingsbodem. De meeste slachtoffers van de Boxers waren christelijke Chinezen, maar de grootste ophef ontstond toen zij Westerlingen begonnen te executeren. De opstand werd daarna snel de kop in gedrukt, door een gezamenlijk offensief van Duitsland, Frankrijk, Groot-Brittannië, Rusland, de VS, Italië en Oostenrijk.

De Tweede Wereldoorlog bleek uiteindelijk de druppel. In de VS werd de aanval op Pearl Harbor als definitief bewijs gezien voor het Gele Gevaar, met verstrekkende gevolgen. Alle Japans-Amerikaanse burgers waren verplicht zichzelf te melden, waarna zij gedurende de oorlog in speciale kampen moesten vertoeven. Propaganda waarin de Japanner als een beest werd afgebeeld werd rijkelijk verspreid. Er waren nauwelijks Japanse krijgsgevangenen, in eerste instantie doordat Japanse soldaten zich weinig overgaven, maar ook omdat in de VS de mentaliteit heerste dat “deze beesten de gangbare behandeling van krijgsgevangenen niet verdienden”. Waar in Europa er vooral precisiebombardementen door de VS werden uitgevoerd, met louter militaire doelwitten, waren de doelwitten in Japan minder precies. Meer dan 68 steden werden met de grond gelijk gemaakt, met 400.000 doden tot gevolg.

Uiteindelijk verloor de Yellow Peril populariteit na de Tweede Wereldoorlog, toen de Japanners definitief werden verslagen en er een nóg groter gevaar opdoemde: het Rode Gevaar, het communisme. Nu, meer dan honderd jaar later en een geglobaliseerde wereld verder, heeft het Westen inmiddels wel geleerd dat je niet zomaar barbaarse magische krachten toe kan dichten op andere bevolkingsgroepen, en dat ze al helemaal niet allemaal uit zijn op totale vernietiging van de Westerse wereld, of de verkrachting van blanke vrouwen.

Toch?

Advertenties

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s