Kos

20150909_191601-1Vakantie? Welke vakantie? Ik was alleen maar aan het werk, de verhuisdozen stonden de halve zomer in de kamer en er moesten ook nog allerlei meubels worden gekocht. Maar toch! Ondanks dat we zo druk waren en mijn rekening zowat leeg was, hadden we alsnog een weekje gevonden om weg te kunnen. En na lang zoeken hadden we zorgvuldig de bestemming gekozen. Kos. Het in-financieel-rampzalig verkerende Griekenland dat toen en nu bekend staat om de vluchtelingenellende.

Ramptoerisme? Nee, absoluut niet. Het was puur toeval. Toen we boekten was de Griekse geldcrisis nog niet op z’n hoogtepunt (of dieptepunt, afhankelijk van hoe je het ziet) en van vluchtelingenbootjes naar Griekenland was in de media nog geen sprake.

“Maar hoe was het?” Telkens stelden mensen om mij heen deze vraag bij terugkomst. En dan ging het niet of ik vakantie had gevierd of wat ik had gedaan, maar of ik de ellende van dichtbij heb kunnen zien. En terecht. Want als ik heel eerlijk ben was ik op Schiphol ook best benieuwd hoe die ontwikkelingen invloed zouden hebben op mijn vrije weekje weg van alles.


De situatie was als volgt. De stad Kos, waar alle vluchtelingen aankomen en mijn vakantie grotendeels plaatsvond, valt op te delen in twee stukken. Deze delen hebben de haven als ‘scheidslijn’. Aan de westkant daarvan zitten de toeristenstranden, aan de oostkant de tentenkampen van zo’n, toentertijd, honderden vluchtelingen. We hebben aan beide kanten gezeten, gegeten en gedronken, maar ik kan niet zeggen dat het mijn vakantie zodanig heeft beïnvloed als mij door media en medemens is voorgesteld.

Het zijn niet de broodmagere, hongerige of straatarme vluchtelingen die op posters staan voor goede doelen. Ook viel het me op dat er weinig vrouwen en kinderen zijn. De meeste mannen die daar rondlopen zijn normaal gekleed en de sfeer is erg rustig op straat. Het is voornamelijk druk bij het politiebureau, want daar worden een soort van verblijfsvergunningen afgegeven. En verder ging het dagelijkse en het toeristenleven gewoon door. Alsof er niets aan de hand was. En die nuchtere gang van leven met de situatie werkte op mij behoorlijk aanstekelijk.

Hiermee wil ik niet de situatie goedpraten. Deze mensen ontvluchten een land in puin. Met dictators, bommen, burgeroorlogen en andere gruwelijkheden. Het is niet meer dan logisch dat ze naar West-Europa trekken en daar hun portemonnee voor willen trekken. Maar het beeld dat media schetsten was wel heel verschillend van wat ik me had voorgesteld. Ik kan je dan ook zeker het artikel van TPO-journalist Arnold Karskens aanraden om eens door te lezen, waarin een vergelijkbare conclusie wordt getrokken.

Inmiddels zijn we een kleine maand verder, hebben de vluchtelingen honderden kilometers achter de rug, legde de Europese Unie vandaag een blauwdruk voor een hulppakket op tafel en is er de hele dag bij de NPO een benefietprogrammering op radio en tv. Het lijkt er op dat het beeld van dit uiteindelijk gigantische probleem voet aan de grond begint te krijgen. En hoewel de verschrikkelijke situatie maar door blijft woekeren ben ik van mening dat ik een leuke en ontspannen vakantie heb gehad.

Het was, zoals ik in mijn vorige vakantieblog al zei, een knotsgekke zomer.

Advertenties

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s