Tot ziens en tot de volgende keer

2 oktober 2013 verscheen mijn eerste column op deze site. Ik moet er nu een beetje om lachen als ik het lees; je kan duidelijk zien hoe veel mijn schrijfstijl is gegroeid in die afgelopen bijna anderhalf jaar. Sinds die tijd is er veel veranderd in mijn leven. Ik woon in een ander huis, ben wat ouder, vrijgezel, heb een stage achter de rug en krijg nu ook af en toe betaald voor schrijven. Dat laatste komt mede door deze blog, maar is nu ook de reden dat ik afscheid ga moeten nemen.
Op het moment schrijf ik mijn scriptie en heb ik de grote eer te mogen schrijven voor de website van HP/De Tijd. Dat tweede heb ik te danken aan deze blog: een redacteur op mijn stage (hoi Mark!) las mijn bijdrage en heeft vervolgens veel goede woorden voor mij over gehad. Het is dan ook met pijn in mijn hart dat ik nu deze beslissing maak.

Ik heb nooit echt gedacht dat geld voor mij een grote rol zou spelen in mijn beslissingen. Maar de werkelijkheid is anders. Wanneer ik een aanbod krijg dat goed is voor mijn CV én waar ik voor betaald ga krijgen, betekent dat veel voor mij. Het feit dat ik betaald krijg voor dingen schrijven is überhaupt nog niet tot mij doorgedrongen, maar het is nu wel het feit waar ik mee te maken krijg. Dat is geweldig, maar vraagt wel om het stellen van prioriteiten. Dat doe ik dan ook nu. Het voelt een beetje als het verkopen van mijn ziel, maar het hoort er bij. Kill your darlings. En een darling is het.

Mijn dank gaat uit naar iedereen die mijn blog leest; elke week toch bijna 100 man. Ik ben jullie dankbaar en ben ook wel een beetje verbaasd dat zo’n grote groep mensen kennelijk mijn wekelijkse irritaties wil lezen. Want dat waren mijn blogs vaak. Ik kan me talloze keren herinneren dat ik de toetsen bijna uit mijn (toch-al-niet-zo-nieuwe)-laptop ramde omdat een onderwerp mij dusdanig boos had gemaakt dat ik er wel over moest schrijven. Ik geloof ook niet dat dat gaat ophouden. Ik blijf me opwinden over dingen die voor mij niet juist zijn en ik ben ervan overtuigd dat deze boosheid op een gegeven moment teveel word en ik weer opinie moet gaan schrijven.

Maar nu even niet. Nu moet ik keuzes maken en ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik het er niet moeilijk mee heb. Mijn dank gaat uit naar de andere columnisten en nogmaals naar alle mensen die de tijd nemen in hun drukke leven mijn stukjes te hebben gelezen. Als ik het rustiger heb hoop ik terug te kunnen keuren, maar dat is aan de andere columnisten én aan de tijd om uit te wijzen.

Ik houd niet van sentimenteel doen, maar de mensen die mij kennen weten dat mijn emoties over het algemeen redelijk vlak onder de oppervlak liggen (niet alleen boosheid, namelijk). Dus ik ga ook doen alsof er zich niet bijna tranen in mijn ogen vormen. Bedankt voor jullie vertrouwen. En om maar met een cliché af te sluiten: hopelijk is dit een tot ziens en geen vaarwel.

PS: Mochten er veel fouten staan in dit bericht, dan komt het omdat hij deze keer niet is nagekeken door één van de geweldige columnisten.

Advertenties

3 thoughts on “Tot ziens en tot de volgende keer

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s