Mijn eigen passiviteit

Het zal de meeste (Amsterdamse) studenten niet ontgaan zijn dat het nogal heeft gerommeld de afgelopen dagen. Studenten van de Nieuwe Universiteit bezetten het Bungehuis, een belangrijk gebouw van de Universiteit van Amsterdam. Vandaag werd het Bungehuis leeggeruimd met de nodige politiemacht. Vandaag wil ik stilstaan bij de  passiviteit en desinteresse van studenten omtrent deze bezetting. En in het specifiek, bij mijn eigen houding.
In alle eerlijkheid mogen de bezetters best blij zijn. Uit een korte inhoudsanalyse bleek dat zij er niet slecht vanaf kwamen: veel van het nieuws ging over hun eisen en de kritiek die op hen werd geleverd  in de media valt in het niet bij de kritiek die de universiteit zelf te verduren kreeg . Maar om mij heen, onder veel studenten, voelde ik vooral desinteresse of in het beste geval onbegrip.

Natuurlijk waren er uitzonderingen. Omdat de Humanities Rally, een groep die zich inzet vóór het behoud van de Geesteswetenschappen , solidair was met de bezetting van het Bungehuis en veel van hun eisen samenvallen, was er in mijn directe kring zeker sprake van steun. Hoewel ik als geesteswetenschapstudent het niet eens ben met de hervormingen, merkte ik dat de bezetting me niet direct raakte en dat gevoel leek om mij heen hoogtij te vieren.

Waar vaak met weemoed besproken wordt over de protestgeneratie en in het bijzonder de bezetting van het Maagdenhuis, was deze weemoed niet in staat mij en vele andere studenten aan te sporen mee te doen met dit verzet tegen het ondemocratisch systeem van de universiteit.  Dit terwijl het protest een welkome verademing is naar alle aantijgingen dat ‘mijn generatie’ niet protesteert en liever een petitie invult dan de straat op te gaan. Wij studenten spreken vaak over een verlangen naar de protestgeneratie, maar wanneer die kans er is, maken we er verdomd weinig gebruik van.

En ja, dan spreek ik ook over mijzelf. Ik was gister bij het Bungehuis, omdat het toevallig op mijn route naar huis ligt en ik er de bezetting in mijn terugfietstour vooral vergeten was. Toen ik daar aankwam, was de sfeer nog goed. Studenten rookten op straat en wat bouwvakkers keken vol interesse toe hoe de politie op gigantische paarden tussen de menigte stond. Ik stond erbij en ik keek ernaar. Toen ik de eerste ME busjes zag, besloot ik mijn fiets te pakken en weg te gaan. Ik had mijn laptop bij me en had er weinig zin in dat deze in de vuurlinie van de ME dan wel rebelse studenten zou vallen. Dus ik fietste weg, terwijl ik nog twee ME busjes de demonstranten zag naderen. Vervolgens tweette ik dat het nu nog vrij rustig was op het #Bungehuis en vervolgde mijn weg.

Ik heb mezelf nooit als passief ervaren in deze zin. Ik denk graag na; schrijf erover en hoop zo vaak een discussie aan te wakkeren of taboe’s te doorbreken. Maar op het moment dat er een protest opstond, besloot ook ik de makkelijke weg te kiezen. En terwijl de Universiteit van Amsterdam opdracht had gegeven zijn eigen studenten en docenten te laten arresteren, koos ook ik voor mezelf. Misschien moet ik mijn eigen positie nog eens herbekijken en dan hoofdschuddend terugkijken op mijn eigen passiviteit.

Advertenties

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s