De toevoeging van sportjournalistiek

Gisteren had ik mijn debuut als sportverslaggever. Nog nooit bezocht ik met de pen of de microfoon  een sportveld of sportcentrum, maar eindelijk was het zover. Voor de lokale omroep maakte ik een verslag over profschaatsers die door het momenteel gesloten Thialf Heerenveen inruilden voor het Groningse Kardinge. Een ervaring rijker, dat sowieso, maar verder absoluut niet mijn werkveld. Want over het algemeen vind ik de inhoud in het grootste deel van de sportjournalistiek ver te zoeken.

Het beste voorbeeld is natuurlijk voetbal. Ik heb er al eens eerder over geschreven dat ik dat wereldje er omheen allemaal een beetje overdreven vindt. Wat betreft de journalistiek is dat precies hetzelfde. Een coach die commentaar geeft op een wedstrijd is op zich essentieel, maar zeggen dat de andere ploeg beter heeft gevoetbald: wat heb je daar nu eigenlijk aan? Ik zie ook dat Heracles met 2-0 heeft verloren van AZ. Die conclusie is een grote open deur. “Wat had er beter gekund” is ook zo’n mooie. Tsja. Meer naar voren, beter verdedigen. Zover was ik als Heracles-fan* dan ook wel gekomen.

Ik chargeer misschien, maar je moet eens opletten naar wat voor vragen er worden gesteld en wat voor antwoorden er worden gegeven. Zelden voegt het iets toe of is het interessant. Ben je blij dat je net een wereldrecord hebt neergezet aan het schaatsen? Oh echt! Goed verhaal man, 5 euro! De prestatie op zich is noemenswaardig. Ja. Alle lof daarvoor, zonder meer. Maar die gesprekjes en analyses voor- en achteraf is het grootste deel van de sportjournalistiek dat mensen zien. Zo’n sporter zit vol adrenaline dat hij toch zelden een inhoudelijk antwoord geeft. Ik heb er helemaal niets mee, laat dat lekker achterwege en ga door met de volgende wedstrijd.

Wat ik echt veel meer mis bij sportjournalisten is de diepte en achtergrond. Het is er wel, maar vaak  erg onzichtbaar of ver te zoeken. De geldstromen binnen het voetbal vind ik bijvoorbeeld zo’n onderwerp dat ik vaak onbehandeld zie. Spelers die voor telkens meer miljoenen over de toonbank gaan vind ik te belachelijk voor woorden. De duiding is echter ver te zoeken. Iedere transferperiode is er weer hetzelfde geneuzel en het enige wat ik lees is hoeveel geld er in de koffer zit die een club ontvangt.

En zo zijn er nog meer onderwerpen. Doping binnen de wielersport (Wanneer was daar twee jaar geleden pas geneuzel over. Je kunt hoog of laag springen, de journalist lag op een oor). Wat krijgen sporters psychisch te verwerken? Ik wil wat meer portretten van helden. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het is vaak allemaal wat oppervlakkig en gewauwel om niks. Dat is jammer, terwijl er zoveel journalistiekwaardige interessante dingen in die wereld gebeuren.

Heb ik hier met mijn item voor de stadsomroep in Groningen verandering in gebracht? Niet echt. Het was een gemakkelijk videootje wat leuk loopt en wel aardig wegkijkt. Want dat is denk ik ook de verleiding bij sportjournalistiek: de makkelijke weg kiezen. Dat is niet erg, het past in veel gevallen bij het onderwerp. Maar het staat wat mij betreft niet verhouding tot de achtergronden van de sportwereld. Dat wil ik veel vaker zien!


*Dit was een noodzakelijk (en tevens fictief) voorbeeld. Ik ben geen fan van Heracles, noch een voetbalclub. ;-)

Advertenties

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s