Hospiteeravonturen

Afgelopen april schreef ik een artikel over dat ik op zoek was naar een kamer in Amsterdam en hoe verschrikkelijk lastig dit is. Nu, bijna een jaar verder, heb ik toch eindelijk een prachtige kamer kunnen bemachtigen. Ik zal wel een moeilijk geval zijn, want ik ben naar meer dan twintig hospiteeravonden geweest waar ik allemaal niet uitgekozen ben. Hier een aantal dingen die ik tegen ben gekomen.

1. Het huis met mensen die lid zijn
Ik ben zelf nooit lid geweest van een studentenvereniging. Mijn studievereniging is zeer actief en met twee jaar commissie achter de rug, vond ik het wel prima. Hoewel ik eerst een aversie had tegen studentenverenigingen, heb ik ontzettend veel leuke mensen leren kennen die lid zijn, dus dat is inmiddels wel voorbij. Waar ik wel een hekel aan heb, zijn mensen die dit als enig punt in hun leven hebben. Zo ook op de hospiteeravonden. Zodra de eerste vraag die werd gesteld na ‘Wie ben je en wat doe je?’ Was of ik lid was van een vereniging, of van plan was lid te worden (waar een lichte dreiging vanuit gaat), wist ik wel hoe laat het was. Ik kon net zo goed mijn spullen pakken en verdwijnen.

2. De mensen die eigenlijk al besloten hebben wie er in het huis komt
Nog een leuke categorie. Het komt vaak voor dat de mensen waarbij een kamer vrij komt, eigenlijk al iemand op het oog hebben. Maar om het ‘eerlijker’ te maken, nodigen ze toch wat buitenstaander uit. Omdat ik in Amsterdam woon, was het nooit heel erg voor mij. Ik was immers maximaal een half uur onderweg, maar ik heb ook op dit soort avonden gezeten waarbij iemand uit Groningen of België komt. Dan is het heel wat vervelender als iemand door de deur komt lopen en wordt begroet door de bewoners met een lachsalvo over de avond ervoor.

3. De mensen die zo veel mogelijk mensen uitnodigen
Misschien wel mijn favoriete categorie. Afgezien van mijn studentennummer, probeer ik nummers zo ver mogelijk bij mij vandaan te houden. Ik houd namelijk van het (misschien misplaatste) gevoel toch redelijk uniek te zijn. Of tenminste, een persoon te zijn. De mensen die het liefst zo veel mogelijk mensen uitnodigen hebben daar echter weinig boodschap aan. Mijn favoriete hospiteeravond was toen ik binnen een kwartier weer buiten stond. Ze hadden meer dan 25 mensen uitgenodigd en iedereen kreeg een paar minuten te zeggen hoe je heette en wat je studeerde. Ik gok dat zij uiteindelijk iemand hebben gekozen om diens glinsterende tanden of mooie schoenen. Ik kan namelijk niets anders bedenken waarop ze hebben geselecteerd.

4. De hele lieve meisjes
Er is weinig mis met deze categorie, was het niet dat die aansluiting met mij wat lastig is. Voordat ik ergens ging hospiteren, probeerde ik ergens en naam te regelen zodat ik het Facebookprofiel wat kon stalken. Ontzettend oppervlakkig en ik ben ook meerdere keren de mist in gegaan. Toch hielp het deels, want na de twintigste hospiteeravond vond ik het wel handig om te zien of er enige klik was. Iets te vaak kwam ik aan bij een hospiteeravond waar iedereen met perfect rechte rug (hoe doen deze mensen dat?) op de bank met gebroken witte of roze xenoskussentjes zat. Waar spreuken aan de muren hingen over dat het een huis was waar men samen lachte en fouten maakte. Meer dan eens ben ik de fout in gegaan door te proberen het ijs wat te breken door mijn humor in de strijd te gooien. Altijd een verkeerde keuze, want mijn humor is nogal een slag apart. De stilte na afloop was het pijnlijkste wat me is overkomen de afgelopen jaren.
5. Mensen die gewoon niets laten horen
Van alle categorieën haat ik deze het meest. Er is namelijk een slag mens dat je uitnodigt bij hen thuis om vervolgens niets meer te laten weten. Extra erg wordt het als iemand daarvoor nog tegen je heeft gezegd dat zij het vreselijk vindt dat sommige mensen zo onbeschoft zijn niets te laten weten, en dat zij dat zeker wel zal doen. En dan alsnog niet doen.

Dit is een kleine opsomming, maar ik kan nog veel langer doorgaan. Met name de categorie ‘hospiteeravond waarop de andere hospitanten veel leuker zijn dan de mensen in het huis’, was mijn persoonlijke favoriet. Ik merkte laatst al op een festival dat ik mensen begon tegen te komen waarmee of waarbij ik gehospiteerd heb. Naast een flinke deuk in mijn ego, heb ik in ieder geval veel kennissen opgedaan in Amsterdam.

Advertenties

2 thoughts on “Hospiteeravonturen

  1. Daan Kusen 24 januari 2015 / 01:17

    Eén keer gedaan, zo’n hospiteeravond. Daarna gelukkig nooit meer. In Utrecht heb je de Stichting Studentenhuisvesting -en die doet dat nu blijkbaar ook, hospiteeravonden. Totaal geschift. Je moet al lang wachten op een woning bij de SSH en dan moet je ook nog maar het ‘geluk’ hebben dat je gekozen wordt. Ik vind dat zo’n stichting als SSH zich daar totaal niet mee bezig moet houden en gewoon kamers moet verhuren. Als het dan klikt met huisgenoten is dat natuurlijk enorm mooi meegenomen, maar als dat niet zo is -so what? Je hebt tenminste dan een kamer. Dat is vaak al moeilijk genoeg.

  2. Meike van Roessel 25 januari 2015 / 00:59

    Ik heb een keer gereageerd op een kamer en toen ik daar geen reactie op kreeg heb ik een berichtje gestuurd met de tip om ook mensen die niet werden uitgenodigd te laten weten dat dat het geval was. De datum stond namelijk al vast en die hield ik half vrij. Ik kreeg een mega-onbeleefd antwoord met de ‘tip’ niet zulke eisen te stellen want zij konden niet op iedereen reageren. Dan denk ik ook, ik doe moeite omdat jullie huis me leuk lijkt en dan word ik zo behandeld/afgescheept. Nooit weer.

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s