Oorsuiseuthanasie

Tinnitus. Ik heb het er al eens eerder over gehad. Dat stuk schreef ik vorig jaar naar aanleiding van een documentaire in het NCRV-programma Altijd Wat. Gaby Olthuis, een 47-jarige vrouw uit Nootdorp, had last van de oorsuizen. De aandoening was voor haar zo ernstig dat ze in de docu uitlegt waarom ze een succesvol verzoek tot euthanasie heeft ingediend. Deze zeer sombere en emotionele documentaire gaf me de rillingen op het lijf. Nu, ruim 9 maanden na haar dood, krijgt het verhaal een ethisch gevoelig staartje en drijft haar unieke verhaal weer naar boven.

De Levenseindekliniek in Den Haag, je zal er maar werken, heeft niet goed gehandeld in deze kwestie. Althans, dat zegt de Regionale Toetsingscommissie Euthanasie in deze brief. De commissie wijst de Levenseindekliniek erop dat er meer psychiatrisch onderzoek plaats had moeten vinden. Het verweer hiertegen is dat er volgens hen wel voldoende naar is gekeken en dat de RTE moet ophouden zo vaak, in hun ogen, meer psychiatrisch onderzoek te vragen. Ook stellen ze vast de discussie meer te willen voeren over het nut van zo’n behandeling.

Ik vind het raar om deze discussie naar aanleiding hiervan te voeren. Deels omdat het gaat om iemands leven, maar dat gaat het nu eenmaal snel in een euthanasiedebat. Maar er zit ook een opmerkelijk raakvlak in deze casus: zowel tinnitus als een psychiatrische aandoening zijn niet tastbaar. En dus is het ook heel lastig om aan te geven of je ergens last van hebt, of een behandeling helpt of dat de pijn gewoon ondraaglijk is geworden. Je kunt niets concreets aangeven, behalve met het gebruiken van woorden. Vanaf dan is het aan de psychiater om te zeggen of je bent genezen of niet. In het geval van euthanasie heeft de dokter het laatste woord dat bepalend is.

Echter: hoe maak je duidelijk wat je meemaakt? Hoe moet je het omschrijven? Vanuit Gaby’s perspectief: een remmende trein, blokken ijzer die constant tegen elkaar aanschuren, het testbeeld op de televisie: er zijn metaforen genoeg.  Maar niemand kan echt direct ervaren of zien hoe jij je voelt. Dat was de conclusie van het item bij Altijd Wat. Omdat het tussen, of misschien wel in, de oren zit is er gewoon weinig mogelijkheid met woorden uit te drukken. En op basis daarvan moeten beslissen of iemands leven eindigt of een lijdensweg bewandelt, Het lijkt me werkelijk verschrikkelijk.

Euthanasie ja of nee: het is altijd al een lastig vraagstuk geweest die ik niet nu met mijn simpele ziel wil beantwoorden. Althans: niet in deze situatie. De grenzen zijn hierin te vaag en de ervaringen te onduidelijk. Voor mezelf, als voorstander van euthanasie, ben ik blij dat Gaby haar situatie uiteindelijk is doorgedrongen tot de doktoren. En daar moeten we het vooral bij laten, ongeacht de belangen.

Advertenties

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s