Gotta catch ‘em all

In 1996 kwamen in Japan een paar games uit die de wereld voorgoed zouden veranderen. De Pokemon-franchise bracht in de jaren daarna vele miljarden euro’s op, waarvan een groot deel door de games. Achttien jaar later lijkt de limiet nog lang niet te zijn bereikt, want eind november 2014 kwamen de nieuwste Pokemon games uit: Omega Ruby en Alpha Sapphire. In feite zijn het verbeterde en opnieuw uitgebrachte versies van Ruby en Sapphire uit 2003. Dit heeft evenwel mij, en vele anderen, er niet van weerhouden om langs de dichtstbijzijnde Media Markt te hoppen en wat inkopen te doen. Waarom doen we dat na al die jaren nog steeds?

De jongste telgen in de Pokemon-familie.

Het is niet alsof ik me, als masterstudent met een aardig gevuld sociaal leven, chronisch verveel. Toch besteedde ik de afgelopen weken weer aardig wat tijd met een spelcomputer op zakformaat in mijn handen. Nog geen drie weken na de release heb ik mijn eerste Pokemon al op level 100, en op een handjevol Pokemon na de regionale Pokédex compleet. Voor de leken: Dat betekent dat ik er al een flink aantal uren in heb zitten. Uren die ik vast ook wel beter had kunnen besteden. Maar deze tijdsbesteding is toch een stuk leuker dan menig alternatief. En verslavender.

Waarom het na al die jaren nog steeds zo verslavend is? Moeilijk te zeggen. Het bevat in ieder geval alle elementen van een goede RPG: een team van karakters die je min of meer zelf kan uitkiezen, en die je langzaam naar een hoger level traint. Verder speelt het verzamelingselement een rol. Een van de doelen van Pokemon is immers om ze allemaal te vangen, en hoewel dat veel tijd en moeite kost, is het proces daarvan oprecht leuk en lonend. Daarnaast valt er voor ervaren spelers genoeg te ontdekken na het uitspelen van de verhaallijn, als ze bezig zijn hun ultieme team te bouwen. Tot slot zijn er uiteraard, zeker in het geval van deze remake, bepaalde nostalgische gevoelens die de kop opsteken. Dat valt niet te ontkennen.

Maar ik klaag niet. Het is mooi dat zoiets relatief simpels na al die tijd nog steeds zoveel lol kan opleveren. En het is interessant hoe ze bepaalde dingen toch moderniseren. Neem bijvoorbeeld Pokemon ruilen. Daarvoor had je vroeger een linksnoer nodig, daarna kon het draadloos, later ook via internet. Tegenwoordig zijn een aantal functies zelfs geïntegreerd met het StreetPass-systeem – een systeem dat ervoor zorgt dat je bepaalde informatie kan uitwisselen als je iemand anders passeert met een 3DS die aan staat.

De games zelf zijn natuurlijk nooit veranderd. Je verzamelt nog altijd badges, verslaat een geheime organisatie die de wereld wil vernietigen, en gaat daarna naar de Pokemon League om de beste trainer ooit te worden. Maar ondanks alle aantijgingen van uitmelkerij en gebrek aan originaliteit is Pokemon anno 2014 nog altijd booming business. Omdat de winnende formule nog altijd werkt, wat die dan ook precies moge zijn. Van mij mogen ze daar best nog een tijdje mee doorgaan. Op naar de zevende generatie!

Advertenties

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s