Sportboycots werken niet

media_xl_2386489

Sorry Thomas, deze keer is het mijn beurt om het over schaatsen te hebben. Het is namelijk voor het eerst in lange, lange tijd dat de schaatssport zich is gaan bezighouden met politiek. Tuurlijk, er is wat drama geweest rondom een nieuwe schaatshal, en Sven Kramer is inmiddels berucht om zijn tirades tegen de Nederlandse sport in het algemeen, maar dat is nog steeds beperkt tot het eigen domein. Nee, dit keer houdt het schaatsen zich bezig met de geopolitieke situatie. Schaatscoach Jan van Veen kondigde aan niet naar het EK allround in Chelyabinsk te gaan, vanwege de ramp met MH17 en de rol die Rusland daarin heeft gespeeld. Zijn pupil Marrit Leenstra twijfelt, evenals meervoudig gouden medaillewinnaar Ireen Wüst, en Sven Kramer zou liever hebben gezien “dat het toernooi ergens anders zou worden gehouden”. Ik respecteer hun persoonlijke keuze, maar een algemene boycot van sportevenementen in Rusland zal weinig uithalen.

Het is verre van de eerste boycot in de sport, het is zelfs niet de eerste keer dat een evenement in Rusland wordt geboycot, en het zal waarschijnlijk ook niet de laatste keer zijn. In alle gevallen is dit het gevolg van politieke inmenging in het evenement, of de situatie in het gastland. Nederland boycotte de Spelen één keer, in 1956, vanwege het optreden van de Sovjetunie in Hongarije. De Spelen van 1976 werd geboycot door de deelname van Zuid-Afrika (die wegens het apartheidsbeleid werd uitgesloten van alle sportevenementen), die van 1980 werden geboycot vanwege de invasie van de Sovjetunie in Afghanistan, en die van 1984 werd geboycot door het Oostblok vanwege…de boycot van 1980. De late jaren ’70 en vroege jaren ’80 werden kennelijk gedomineerd door de “ik speel niet meer met jou”-mentaliteit waar de meeste kinderen boven de 12 uit zijn gegroeid.

Maar het probleem met boycots is dat zij simpelweg niet werken. De Spelen van 1980 waren ondanks de afwezigheid van 65 landen zeer succesvol, met meer wereldrecords dan bij de Spelen van 1976. Tijdens de Spelen van 1984 waren de enige drie communistische landen die wél meededen (Roemenië, China en Joegoslavië) zeer succesvol: zij werden respectievelijk 2e, 4e en 9e op de medaillespiegel. En waar Kamerlid en voormalig zwemster Erica Terpstra in 1980 de boycot nog steunde, was NOC*NSF-voorzitter Erica Terpstra tegen het boycotten van de Spelen van 2008. Sport en politiek zijn voor velen inmiddels te ver van elkaar verwijderd om door elkaar te worden beïnvloed.

Poetin omhelst Wüst tijdens de Winterspelen van dit jaar in Sochi
Poetin omhelst Wüst tijdens de Winterspelen van dit jaar in Sochi

Natuurlijk bedoel ik niet te zeggen dat Jan van Veen, Marrit Leenstra en Ireen Wüst dan maar kritiekloos moeten afreizen naar Chelyabinsk. Ik kan me voorstellen dat zij genoeg persoonlijke redenen hebben om niet naar Rusland af te moeten reizen, of dat nou MH17, de Krim, de homowetgeving of de gebrekkige rechtsstaat in het algemeen is. Wat ik probeer te zeggen, is dat dit een persoonlijke keuze moet blíjven. Een topsporter dwingen om thuis te blijven, terwijl andere landen ‘onze’ medailles binnenharken, is in niemands voordeel. Behalve de andere landen, dan.

Advertenties

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s