Computers en parttime-verslaving

Ik typ deze blog vanaf mijn laptop. Zo doe ik het al vanaf het begin en dat gold ook voor mijn oude blog, De Vingerhoed. Het is een oude laptop, die ik ooit van mijn moeder kreeg toen ik een eeuwigheid geleden (meer dan 6 jaar) begon met studeren. Toch heeft hij het altijd goed gedaan, tot ik twee weken terug ineens geëmmer kreeg met, zo vermoedde ik, de grafische kaart. Het beeld van de laptop vertoonde vrij spontaan ineens louter nog paarse en witte vlekken. Het leek net alsof hij een of andere enge ziekte had. Of dat er toch op zijn minst een aliën over het scherm heen had gekwakt.

“Dit heb ik nog nooit een computer zien doen”, spraken diverse kenners.

Nu bleek het onheilspellende beeld dat mijn computer gaf gelukkig vals alarm te zijn. Een goede vriend heeft elk onderdeeltje uitvoerig en consciëntieus behandeld met een stofzuiger, waarna wonderlijk genoeg het probleem opgelost bleek te zijn. Mijn blog gaat dus, godzijdank, niet over het afscheid nemen van een trouwe vriend met een hart van silicium. Nee, wat me is bijgebleven van de afgelopen twee weken is vooral hoe afhankelijk ik ben geworden van de computer, en dan met name de vaste computer.

Voor opdrachten voor mijn studie moest ik ineens uitwijken naar de faculteit. Op zich is daar geen gebrek aan computers, maar overdag is het er druk. Het gegeven dat iedereen over je schouder kan meelezen is niet altijd even bevorderlijk voor de concentratie. ’s Avonds laat was het er daarentegen vaak uitgestorven en vrij donker, wat je bijna het gevoel geeft dat je je op illegaal of zelfs post-apocalyptisch terrein begeeft. Oh, en om 10 uur gaan ze sluiten, op vrijdag zelfs om 8 uur, wat de deadlines van sommige opdrachten kunstmatig vervroegt. Allemaal geen ramp, maar wel iets om rekening mee te houden.

Veel vervelender was het, ironisch genoeg, als er géén werk meer aan de winkel was. Op de een of andere manier voelde het vreemd om niet te kunnen staren naar een scherm wanneer ik niets beters meer te doen had. Normaal kan ik urenlang mijn tijd verdoen met het kijken van YouTube-filmpjes en het doelloos besurfen van velerlei websites. Ineens was die optie er niet meer. Althans, niet zo makkelijk. De smartphone biedt absoluut perspectief, maar dat voelt simpelweg niet hetzelfde. Schermgrootte, snelheid en een beperkte levensduur van de accu houden me toch tegen om te computeren zoals ik dat zo gewend ben geraakt.

Symptomen van verslaving? Allicht. Een positieve kanttekening is wel dat ik op momenten waar ik voldoende sociale activiteiten heb – met name de weekenden dus – de computer eigenlijk niet mis. En dat komt zoals gezegd niet alleen door de opkomst van de smartphone. Maar het waren die saaie doordeweekse avonden die me bewust maakten van mijn parttime-verslaving.

In principe was mijn paarswitte beeldscherm een ‘blessing in disguise’ te noemen. Eventjes afkicken was achteraf helemaal niet zo’n slecht idee. Met films, boeken, handheld games of een stuk wandelen of fietsen kun je je ook prima vermaken. Toch ben ik heel blij om mijn laptop terug te hebben, en niet alleen om financiële, sentimentele of praktische redenen. Nee, zo’n bureau zonder computer is toch maar een kale boel.

Advertenties

One thought on “Computers en parttime-verslaving

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s