Mijn internetvrienden

Iedereen doet wel dingen waar hij of zij zich voor schaamt. Als je het wel heel leuk vindt om die dingen te doen, noem je dat ‘guilty pleasures.’ De term is de laatste tijd wel nogal aan erosie onderhevig. Zo noemt menig persoon zijn ‘90’s playlist met The Spice Girls een grote guilty pleasure, terwijl niemand je er eigenlijk op zal aankijken. Een van mijn persoonlijke guilty pleasures is er echter een waar ik me jaren wel voor heb geschaamd: mijn vrienden van het internet.

Goed, om ze nou allemaal guilty pleasure te noemen klinkt misschien wat smerig (en roept wellicht vragen op wat ik zoal met iedereen uitspook), maar toch valt dit precies in het straatje van dat ding in je leven waar je je echt voor schaamt.
De mensen waarmee ik deze columns schrijf, ken ik namelijk allemaal van internet. Om precies te zijn van een forum over anime. Ik was nooit een groot fan van de Japanse animatieseries, maar de internetcultuur er omheen beviel me nogal.

Schermafbeelding 2014-11-11 om 17.19.00
Een screenshot van het Dreuzels forum in 2006

Zo ook mijn eerste forum waar ik lid van het: het forum van de grote Harry Potter site Dreuzels.com. Ik was maar liefst 11 jaar oud toen ik me aanmeldde, en al snel legde in contact. In het begin nog onder een schuilnaam, maar al snel ging die angst weg. In de jaren dat ik actief ben geweest op deze twee fora, heb ik ontzettend veel mensen leren kennen en ontmoet.

Dat was deels omdat 13-jarige Iris niet bijzonder sociaal vaardig was. In het dagelijks leven vond ik het lastig vrienden te maken en online leken er veel meer mensen te zijn die me begrepen. Heel logisch natuurlijk: het is veel makkelijker vrienden te maken op een forum met 18.000 leden, dan het is in een klas van 30. Dit waren dan ook niet zomaar kennissen. Ik heb er vriendschappen aan over gehouden die vele jaren hebben geduurd en waarvan sommigen nog bestaan. Met een gedeelte ben ik zelfs meerdere keren op vakantie geweest.

Toch kwam op een bepaald moment de schaamte. Ik denk dat die met name begon toen ik beter werd in contacten leggen met de mensen om me heen. Dat waren personen die vaak iets minder op hadden met de internetcultuur en die me ongelovig aankeken als ik zei dat ik mensen van internet kende. De meesten van deze internetvrienden voelden hetzelfde en in het vervolg kenden we elkaar ‘via via’ als op een verjaardag werd gevraagd hoe ik in godsnaam in contact was gekomen met vijf mensen uit allemaal verschillende steden.

Inmiddels voel ik de schaamte afnemen. Maar hij is er nog wel. Waarom eigenlijk? Wat is precies hetgene dat mij onzeker maakt hierover? Ik denk de algehele mening tegenover vriendschappen via internet die ik in de loop der jaren heb gehoord. De beschuldiging dat ik alleen door een scherm zou leven en geen vrienden kon maken.

Wanneer er een simpele date app ontstaat, stort iedereen zich er op: de populariteit van Tinder kan niet ontkend worden. Maar ook daar stuitte ik vooral op een afkeurde houding: We gebruiken Tinder wel, maar niemand doet dat serieus. Tenminste, dat vertellen we elkaar. Het lijkt alsof iets niet mag, omdat het via internet komt. Alsof het gebruik van internet inmiddels nog weg te denken is uit onze levens. Het is wat mij betreft alleen maar logisch dat vriendschappen en zelfs liefdes op deze manier ontstaan. Contacten via internet worden steeds normaler, dus wat is er eigenlijk gênant aan?

Geen idee. Er is denk ik geen goede reden voor. Daarom ga ik mezelf nu distantiëren van mijn eerdere schaamte. Ik heb jarenlang op fora gezeten en heb daar geweldige vriendschappen aan over gehouden. Het zijn mensen waarmee ik gehuild, gelachen en ook heel veel gedronken heb. Het zou eigenlijk alleen maar respectloos zijn om hier nog langer smoezen voor te bedenken.

Advertenties

3 thoughts on “Mijn internetvrienden

  1. Thomas Stege 12 november 2014 / 16:47

    Ik heb me er nooit een seconde voor geschaamd en heb ook nooit helemaal begrepen waar die houding vandaan kwam. Inderdaad kwam bij sommige mensen het vreemde verzoek op feestjes om alsjeblieft stil te houden hoe we elkaar kennen, of een pijnlijke awkward grijns als ik uit mezelf iets losliet. Met die houding heb ik persoonlijk nooit iets gekund, maar ik ben blij dat jij ook eindelijk uit de kast bent ;)

  2. avernl 12 november 2014 / 21:55

    Als Aver/Potterdetective van Dreuzels begrijp ik volledig dat je op het internet zoveel mensen leert kennen – sommige van mijn beste vrienden ken ik via Dreuzels omdat ik, net als jij, op vroegere leeftijd lang niet zo sociaal vaardig was als nu en het via internet gewoon veel makkelijker is.
    Ik heb alleen nooit last gehad van de schaamte die je beschrijft. Dus ben ik blij dat je het nu ook achter je laat; je hebt mensen leren kennen waar je hopelijk nog heel lang bevriend mee kan blijven, waarom zou je verbergen waar je elkaar van kent? Borst vooruit, je mag er trots op zijn vind ik ;)

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s