Trots op ‘Pride’

Het is niet zo lang geleden dat ik naar de Gay Night van Pathe in Pathe De Munt ging. Dat was nu niet per se omdat ik zo graag wilde bonden met alle blanke homoseksuele mannen van middelbare leeftijd die daar ook aanwezig waren (echt waar, als vrouw behoor je tot een kleine 10% van de bezoekers; als niet-blanke ben een enkeling). Nee, dat was omdat ik dolgraag de film ‘Pride’ wilde zien, en deze was op dat moment nog niet officieel uit in de bioscopen. Hoewel ik dus in weinig aansluiting had met het algemene publiek, hadden we allemaal een ding gemeen: we vonden de film fantastisch.

Pride is het soort film dat vaak alleen een beperkt publiek aantrekt, hoewel het een veel groter publiek zou kunnen aanspreken. Men denkt al gauw dat het een film is die enkel gaat over homo’s en lesbiennes, waardoor zijzelf minder snel de film zouden gaan kijken. Waarom zou je immers een homofilm kijken als je zelf geen homo bent, toch? Nou, bijvoorbeeld als je geïnteresseerd bent in het leven van homo’s (of mijnwerkers) onder het regime van Margaret Thatcher, als je het belangrijk vindt inzicht te hebben in de problemen die verschillende bevolkingsgroepen kunnen ervaren, of als je gewoon even heel hard wilt lachen. Pride kan namelijk al die dingen verschaffen en is daarmee veel meer dan gewoon ‘een homofilm’.

De film gaat over een groep homo’s en lesbiennes die besluit de mijnwerkers te willen steunen tijdens hun staking. Margaret Thatcher is namelijk hun gemeenschappelijke vijand en (een deel van) de homogemeenschap wil daarom de hand rijken aan een groep die op dat moment dezelfde onderdrukking ervaart. De mijnwerkers vinden zichzelf voor een groot deel echter te stoer en mannelijk om hulp te accepteren van homo’s en lesbiennes, en dat veroorzaakt nogal wat wrijving. Hoe daarmee om gegaan wordt door beide kampen en hoe de groeperingen onderling ook nogal eens met elkaar overhoop kunnen liggen staat in deze film centraal.

Te denken dat zo’n film over homo’s ook direct een film voor homo’s is, is een veelgemaakte fout. Wat in die redenatie over het hoofd wordt gezien, is dat een film over hetero’s ook niet per se een film voor hetero’s is. Nee, dat zijn ‘normale’ films. En hetero’s zijn ‘normale’ mensen.
Zet die manier van denken uit je hoofd en ga Pride zien. Het is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en laat je heel veel verschillende kanten zien van een periode die iedereen op paper misschien kent, maar waarvan weinigen weten hoeveel het in sommige bevolkingsgroepen teweeg bracht.

Het verhaal wordt vertolkt door een sterrencast, waaronder Bill Nighy (uit o.a. Love Actually), Andrew Scott (o.a. Moriarty in Sherlock) en Imelda Staunton (o.a Umbridge/Omber in Harry Potter). De film werkt voor 80% op je lachspieren, omdat de personages zo ontzettend goed geschreven zijn, en laat je voor de overige 20% eens heel goed nadenken over de problemen waar sommige mensen en groepen mee te kampen hebben. Dat zo’n zwaar verhaal op zo’n luchtige manier verteld kan worden, en dan toch zo goed kan binnenkomen is mijns inziens heel bijzonder. Om die reden is Pride voor mij  de beste film van 2014, het jaar waarin ook The Grand Budapest Hotel uitkwam.

Advertenties

One thought on “Trots op ‘Pride’

  1. Xav 13 december 2014 / 02:30

    Best een prettige film was dat :)

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s