Luie journalistiek

Elk jaar studeren er ontzettend veel studenten journalistiek af. Niet zo vreemd dus, dat het begrip ‘journalist’ nogal breed is. Wat maakt iemand een journalist of niet? Of nog interessanter: wat maakt iemand een goede journalist? Daar heb ik ook geen antwoorden op, maar ik kan wel zeggen wat ik slechte journalistiek vind.

Met de opkomst van social media en het steeds vaker gebruiken van Facebook groepen, is er voor veel schrijvers een wereld open gegaan. Waar het eerst nog een hele opgave was om een geschikt persoon te vinden voor een interview, is er nu bijna niets gemakkelijker.

Je gaat gewoon naar een van de Facebook-groepen die zich hier op richt. ‘Roept u Maar’ Is hier een goed voorbeeld van. Een Facebook pagina waar journalisten of televisiemakers oproepjes kunnen plaatsen. Een vrouwenblad dat een stuk wil over huismoeders die graag boodschappen doen bij de Lidl? Zo gevonden. Een artikel over mensen die een vreemde hobby hebben: simpel. Moeder met dochter voor een exclusief verhaal over familiebanden, inclusief photoshoot: Op Roept u Maar vind je ze zo.

Ik ben er zelf overigens ook lid van. Niet vanuit journalistiek oogpunt, ik hoef nog maar weinig mensen te interviewen. Ik werd lid omdat ik dacht dat ik al die zoekende mensen wellicht een keer kon helpen. Misschien zochten ze wel een amateurblogger die fan is van Harry Potter, je weet het niet. Tot zo ver vind ik er ook niet zoveel mis mee. Specifieke personen zoeken is nu eenmaal makkelijker met het grote internet als hulpmiddel.

Het probleem kwam bij mij aan het licht toen het ging om een wat heftiger onderwerp. Een freelance journalist zocht via Roept u Maar slachtoffers van de Utrechtse Serieverkrachter.
Of de Roept u Maar community mensen bevatten die verkracht waren, of misschien iemand kende die verkracht was! Stuur een PM.

Ik was het hier niet mee eens. Omdat dit voor mij een lijn overging. Journalistiek en ethiek is al lang niet meer wat het geweest is, maar een oproepje plaatsen op zoek naar slachtoffers van verkrachtingen? Dat gaat te ver. Bovendien laat het ook een trend zien in hoe men met interviews omgaat. Het uitpluizen van een onderwerp, het leren kennen van personen en een goed diepte-interview afnemen: dat telt allemaal niet meer.

Dit geldt natuurlijk niet voor elke vorm van journalistiek. Maar het feit dat veel mensen geen enkel probleem zagen in de slachtoffer-oproep die ik net noemde, zegt mij wel veel over de tijdgeest wat betreft schrijven. Het is niet meer nodig om sterk op zoek te gaan; er zijn genoeg gekken die toch wel in een blad willen en zich graag aandienen. Maar laten we dit alsjeblieft niet gaan doorvoeren wanneer we het hebben over slachtoffers van misdrijven.

Advertenties

One thought on “Luie journalistiek

  1. Daan Kusen 3 november 2014 / 01:56

    Je hebt op Tumblr ook zo’n blog waarin berichtjes verzameld worden van pagina’s waarin Journalisten domme vragen stellen als ‘Ik heb voor die en die tijd iemand nodig die cavia’s kammen als hobby heeft voor een paar vragen, ken/ben jij…’ etc. Geweldig.

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s