Het gevaar van discussiemoeheid

Ik hoor het de laatste tijd van steeds meer mensen. Hoe moe ze zijn van de discussie omtrent Zwarte Piet. Dat het een compleet uitgekauwd onderwerp is, en dat ze het vreselijk irritant vinden dat het opnieuw overal opduikt. Dat ze websites blokkeren die het onderwerp noemen. Dat ze maar al te graag een paar maanden willen emigreren tot ruim na 6 december om er maar vanaf te zijn. Alles om zo radicaal mogelijk stelling te nemen tegen beide kampen in de discussie. Alle voorstanders van Zwarte Piet zijn immers neonazi’s, alle tegenstanders zijn wereldvreemde ‘social justice warriors’, en beide groepen zijn ongelofelijk slecht in het stellen van prioriteiten.

Natuurlijk chargeer ik bewust een beetje. Die laatste zin heb ik nooit iemand horen zeggen. Toch is het een feit: steeds grotere groepen mensen scharen zich niet tegen Zwarte Piet, maar tegen de discussie zélf. Het onderwerp van de discussie wordt ter discussie gesteld, in een zodanige mate dat je je bijna bezwaard voelt om er nog een woord over te zeggen.

Ik begrijp ergens wel waar het vandaan komt. Elk argument is inderdaad al vaak genoeg genoemd. Wie zich uitspreekt voor óf tegen Zwarte Piet maakt een weinig origineel statement. En herhaling maakt mensen murw en ongeïnteresseerd. Oud verhaal, kennen we al.

Wat niet uit het oog mag worden verloren is dat de uitkomst van de discussie van belang is. Misschien niet de meest schrijnende of levensgevaarlijke situatie die we hebben hier op aarde, maar toch zeker van belang. Niet alleen omdat het Sinterklaasfeest van honderdduizenden kinderen ervan afhangt – een reden die ik overigens te weinig hoor, maar dat is een andere discussie. Ook omdat het een precedent kan scheppen. In hoeverre mag er getornd worden aan tradities? In hoeverre wordt er geluisterd naar minderheden die zich mogelijk ergens gekwetst door kunnen voelen, en om welke reden? In hoeverre wordt er dan geluisterd naar de wensen van de rest van het volk? Als dit soort situaties zich voordoen in de toekomst, hoe zal er dan mee worden omgegaan?

Dit alles maakt het gevaarlijk om mensen monddood te maken die de woorden ‘Zwarte Piet’ na jaren oeverloos discussiëren nog in de mond wagen te nemen. Voor je het weet wordt de algemene gang van zaken in het land waar je leeft gevormd door een groep buitenstaanders (zoals de VN), omdat je zelf geen woord meer durft te zeggen. Of te typen. Misschien is het wel erg optimistisch om te denken dat je paar alinea’s op een obscure website of in een derderangs regionaal krantje enig verschil gaan maken. Maar alles is beter dan mokkend stilzwijgen.

Dus alsjeblieft: als je ergens wat van vindt, wees er dan eerlijk over. Of je nu iets wil houden zoals het is, of juist iets op de schop wil gooien: sta voor je mening. Dat is mijn oproep aan zowel de voorstanders, de mensen die niets racistisch zien in een prachtig typisch Nederlands volksfeest, als de tegenstanders, ook al ben ik het nog zo met ze oneens. Omdat de kwestie omtrent Zwarte Piet, ook al word je er misschien een beetje moe van, nu eenmaal best belangrijk is. En wie het écht niets kan schelen, die kan er gewoon overheen lezen.

Advertenties

One thought on “Het gevaar van discussiemoeheid

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s