Distantiëren kun je leren

In het programma Pauw barstte maandag een grote discussie los omtrent de opkomst van de Islamitische Staat (IS) en moslims in Nederland. De discussie kwam neer op de vraag of islamitische Nederlanders afstand moeten doen van de praktijken van IS. Afgezien van het feit dat ik dit vroeger nog distantiëren moest noemen (Jip en Janneketaal, hoera) vind ik de stelling op zich al zacht gezegd schofferend.

Ik neem zelf maar al te graag afstand van dingen. Ik distantieer me met liefde van de Tros-muziekboot en ook van de laatste editie van Masters of Hardcore neem ik zoveel afstand dat ik uiteindelijk weer een rondje om de wereld heen ben gelopen. Dat is ook logisch, het vormen van een identiteit heeft net zoveel te maken met het wegduwen van dingen die je niet aanstaan, als het omarmen van de dingen die jij vindt passen bij jezelf. Dit is echter een vrijwillig proces. Niemand zal mij ook oproepen om hier afstand van te doen.

Nou zijn dat wat flauwe voorbeelden, maar daarbij ben ik ook Rooms-Katholiek. Niet praktiserend, maar ik sta nog netjes bij de kerk ingeschreven, ik ben gedoopt en heb de Eerste Heilige Communie gedaan. Nou is er met de Rooms Katholieke kerk ook nogal wat mis. Maar ik heb nog nooit iemand horen vragen of ik alsjeblieft afstand zou willen doen van het misbruik van jonge kinderen. Noch wordt mij gevraagd of ik het eens ben met elke misdaad die in de naam van het Christendom begaan is. Ik noem een paar kruistochten. Ik noem de Ku Klux Klan.

Dat vraagt men mij niet, omdat het mij niks aangaat. Ik heb hier geen verantwoordelijkheid voor. En dat is precies wat ik zo achterlijk (en vreselijk grof) vind aan deze vraag wel te stellen aan onze islamitische landgenoten. Waarom zou iedereen die zich moslim noemt in godsnaam zich verantwoordelijk moeten voelen voor wat IS doet? Zolang zij niet van plan zijn mee te doen, hebben ze er net zo weinig mee te maken als mijn Christelijke buurman met de Westboro Baptist Church.

Door deze verantwoordelijkheid bij een groep te leggen, zorg je juist voor een versterkt gevoel van ‘zij’ en ‘wij.’ Want ‘zij’ moeten zich distantiëren. En waarom? Omdat ‘wij’ vinden dat ‘zij’ dat moeten doen. Het zorgt enkel voor vijandigheid en daarbij mag je een grote groep nooit verantwoordelijk houden van de daden van extremisten. Want dan kunnen we nog wel even doorgaan. Of moeten Joden in Nederland ook afstand doen van de moorden in de Gazastrook?

Nu kan je aandragen dat het wel wenselijk zou zijn als geestelijk leiders of andere invloedrijke personen zich zouden distantiëren van IS om radicalisering te voorkomen. Ergens ben ik het daar mee eens, maar dat zou nooit een verplichting mogen zijn. Dat is namelijk ook het enge van dit voorstel. Wanneer er leuzen als ‘je bent voor of je bent tegen’ worden geroepen, zit namelijk dwang. Het dwingen om mensen iets te laten uitspreken lijkt mij regelrecht ingaan tegen het ideaal van onze Westerse vrijheid. Ik vond niet dat Wilders afstand hoefde te doen van hakenkruizen (lang lang geleden), omdat ik hem niet verantwoordelijk acht voor de hakenkruizen. Precies deze redenatie gaat nu ook op. Laat mensen die het willen afstand nemen, als zij denken daarmee het beste te doen. Maar laat de mensen die dit niet doen, simpelweg omdat ze zich op geen enkele manier verbonden voelen met IS, alsjeblieft in hun waarde.

Advertenties

One thought on “Distantiëren kun je leren

  1. Daan Kusen 26 september 2014 / 16:20

    Van de Masters of Hardcore neem ik ook met veel plezier erg veel afstand.

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s