Drugspetities met dodelijke disclaimers

Twee weken geleden schreef ik over de zin en onzin van advocaten op Lowlands. In een notendop: onschuldige mensen die graag eens drugs willen gebruiken worden opgepakt, en kunnen de rest van hun leven geen serieuze baan meer krijgen. Dat dit niet erg rechtvaardig is, was meer mensen opgevallen, zo bleek afgelopen zondagavond toen ik de tv aanzette. Het welbekende programma van BNN over seks en drugs, Spuiten en Slikken, wijdde er een item aan. Zij hebben een petitie opgezet getiteld ‘Een pil te veel maakt geen crimineel’. Een veelbelovende titel voor een petitie die moet voorkomen dat mensen buitensporig hard gestraft worden voor iets wat niet verboden zou moeten zijn.

Ik heb hem niet getekend.

Kalm aan Piet, dit gaat over een andere petitie.

Lees verder

Free Oktober, maar alleen voor óns

Komende vrijdag is het weer 3 oktober, wat betekent dat de binnenstad van Leiden weer één grote kermis zal zijn. Op deze dag viert de stad Leidens Ontzet, ter herinnering aan het einde van de belegering in 1574. Natuurlijk zou dit niet zijn gelukt zonder de domme afwachtendheid van de Spanjaarden moed van de Watergeuzen, en om hen te eren eten de Leidenaren die dag hetzelfde als wat de geus destijds had uitgedeeld: haring en witbrood.

Maar het is natuurlijk vooral een mooi excuus om met zijn allen bier te gaan drinken en hele foute nummers te draaien. En juist bij dit allergezelligste aspect van 3 oktober zijn er problemen ontstaan. Lees verder

Het feminisme rechtvaardigd

Het feminisme is booming. Met kleine stapjes verandert het ouderwetse beeld van ‘de feminist’ als man-hatende, mannelijk-ogende, onbegeerlijke vrouw. Nu Emma Watson en Beyoncé (om er maar een paar te noemen) zich hebben uitgesproken als feminist, houdt dat achterhaalde idee nauwelijks meer stand. Deze vrouwen inspireren ook andere vrouwen dat beeld naast zich neer te leggen. De vraag om gelijke rechten is er niet langer één die enkel de beha-verbranders aantrekt. Toch klampt een aantal mensen zich uit alle macht vast aan de overblijfselen van die opvatting. Zij vinden het feminisme niet nodig en iedereen die dat wel vindt haat mannen. De reacties die deze mensen achterlaten op feministische uitspraken, zijn ironisch genoeg vaak precies de reacties die tonen dat het feminisme zeer zeker nog wel nodig is.

Lees verder

Distantiëren kun je leren

In het programma Pauw barstte maandag een grote discussie los omtrent de opkomst van de Islamitische Staat (IS) en moslims in Nederland. De discussie kwam neer op de vraag of islamitische Nederlanders afstand moeten doen van de praktijken van IS. Afgezien van het feit dat ik dit vroeger nog distantiëren moest noemen (Jip en Janneketaal, hoera) vind ik de stelling op zich al zacht gezegd schofferend.
Lees verder

Dat leenstelsel is zo slecht nog niet

10658574_1548428358727260_3960615684443555222_oAfgelopen maandag kreeg ik een Facebookevent in mijn inbox. Of ik me wil verzetten tegen het sociale leenstelsel op het Malieveld in Den Haag, het hart van demonstrerend Nederland. De pagina is ondertekend door allerlei instanties: van jongerenpartijen tot jeugdvakbonden. Ik wil je nu al zeggen dat ik niet mee ga doen. Niet omdat ik niet kan, maar voornamelijk omdat ik als student zijnde het leenstelsel te verdedigen vind.
Lees verder

Volwassen merksletterij

Over pubers heerst vaak het beeld dat ze zich sterk aangetrokken voelen tot merken. Ongetwijfeld bevat dat een kern van waarheid, maar het geldt zeker niet voor iedereen. Zo’n vijf tot tien jaar geleden bevond ik me in de puberteit, en er waren weinig pubers fanatieker tegen merken dan ik. Jarenlang schaamde ik me niet om juist zo non-conformistisch mogelijk door het leven te gaan. Merkkleding, zo redeneerde ik, was bijvoorbeeld iets voor merksletten. Oppervlakkige meelopers. Natuurlijk was dat juist een oppervlakkige gedachte, maar ik haalde er toch ergens een gevoel van trots uit niet te zijn zoals de anderen. Ik was mijn eigen groepje wel.

Vroeger vond ik dit afschuwelijk.

Lees verder

Noord-Korea: een staat van illegitimiteit

Afgelopen woensdag en donderdag vond bij de Universiteit Leiden een conferentie plaats over Noord-Korea. Bij deze conferentie waren vluchtelingen aan het woord, die voorheen een zeer hoge functie hadden binnen het Noord-Koreaanse politieke systeem. Dit was de eerste keer ooit dat een conferentie van deze aard werd gehouden.

Ik was op beide dagen aanwezig. Lees verder