Het imagoprobleem van God

Ik geloof dat er een God is. Het is niet gemakkelijk om precies uit te leggen waarom. Het is niet zo dat ik ooit oog in oog met hem heb gestaan, en het is zeker niet zo dat ik ooit een verhaaltje heb gelezen en dat allemaal meteen heel plausibel vond. Het is eerder een optelsom van diverse, al dan niet spirituele, ervaringen die ik heb gehad in mijn leven. De (atheïstische!) dominee Klaas Hendrikse schrijft dat mensen aan deze spirituele ervaringen diverse labels kunnen hangen, en dat sommigen – waaronder ondergetekende – daarbij ‘kiezen’ voor God.

God heeft echter een groot imagoprobleem. Het valt niet te ontkennen dat vele miljoenen mensen, vaak moslims maar toch ook nog steeds veel christenen en joden, bereid zijn om oorlog te voeren in de naam van hun God. En als het dan geen echte oorlog is, dan laten ze wel op een andere manier hun intolerantie blijken. Denk aan de Westboro Baptist Church, waarvan de leden de onbedwingbare behoefte voelen rond te lopen met bordjes waarop staat ‘God hates fags’. Het is duidelijk dat dat niet is hoe je je geloof zou moeten belijden. Niet alleen is dat immoreel, het is ook nog eens volkomen overbodig. Nergens in de bijbel staat de oproep om van die bespottelijke bordjes te maken.

Een van de veroorzakers van het imagoprobleem van God.

In mijn geval kun je eigenlijk niet eens echt spreken van belijden. Je kunt in mijn ogen prima een bepaald wereldbeeld hebben, inclusief God, hemel en allerlei andere religieuze concepten, zonder dat daar een waslijst aan rituelen bij komt kijken. Het is niet alsof ik wekelijks een kerk bezoek. Toch merk je van verschillende kanten wel een bepaalde mate van intolerantie als je jezelf als vrije gelovige beschrijft. Zelfs in een land als Nederland, dat toch vrij tolerant heet te zijn. Niet dat je onmiddellijk een Jihad op je dak hebt, maar aan beide kanten van het spectrum – theïsme en atheïsme – merk je dat mensen je denkbeelden op zijn zachtst gezegd erg vreemd vinden.

Atheïsten vinden het vaak bespottelijk om überhaupt te overwegen dat er een God is, laat staan dat ook nog je geest op de een of andere manier bewaard blijft na de dood. In Nederland, een van de meest atheïstische landen ter wereld, word je vaak een beetje dom of raar gevonden wanneer je in God gelooft. Of er heerst de opvatting dat je dan wel geïndoctrineerd moet zijn door je Bible Belt-waardige familie. Alsof het onmogelijk is om op basis van je eigen ervaringen het bestaan van God toch op zijn minst sterk te overwegen. Tegelijk vinden strengere gelovigen soms dat je als het ware op de ‘verkeerde’ manier gelooft. Als je dan toch bezig bent, waarom zou je jezelf dan niet verzekeren van een plekje in de hemel? Het enige juiste antwoord daarop van mijn kant: omdat ik simpelweg niet geloof dat het op die manier werkt.

Ik geef toe dat je nooit honderd procent zekerheid hebt. Niets is zeker in het leven, en zeker niet de antwoorden op die vragen waarover we ons al duizenden jaren het hoofd breken: hoe zijn we hier gekomen, waarom zijn we hier, wat is er na de dood? Maar zelfs met het voortschrijden van de wetenschap is het idee van een God voor mij verre van belachelijk. Wel is het tijd dat God van zijn imago als conservatieve klootzak annex massamoordenaar afkomt. Je hebt mensen vast weleens horen zeggen dat God staat voor liefde en respect, en dat is al een stuk rooskleuriger beeld. Maar laten we dan ook elkaars Godsbeeld respecteren, en niet afdoen als inferieur of onzinnig.

Advertenties

3 thoughts on “Het imagoprobleem van God

  1. Elise 19 juni 2014 / 20:36

    Ik heb het woord “vroom” meermaals vertaald zien worden tot “Godfearing”. Dat lijkt me nou ook niet de bedoeling. Men heeft geleerd te vrezen voor de toorn van God en daar wordt ook mee gepropageerd, in plaats van mensen leren dat God je liefde kan schenken.

    Niet dat ik zoiets specifiek geloof, maar dit heb ik altijd wel vrij apart gevonden.

    • Thomas Stege 19 juni 2014 / 21:54

      Tsja… ik denk inderdaad ook niet dat dat de bedoeling is. God is niet iets om te vrezen, maar eerder iets om steun uit te halen. Ik snap ergens wel dat er mensen bang voor worden op een gegeven moment, als ze sommige verhalen uit de bijbel/koran/ander heilig geschrift te letterlijk nemen. Ze willen immers koste wat kost voorkomen dat ze in de hel komen of anderszins gestraft worden. Maar als je je leven laat regeren door angst voor God zul je nooit echt gelukkig worden, en ik kan niet geloven dat dat de bedoeling is van God.

      Overigens zou ik ‘vroom’ vertalen tot ‘pious’.

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s