Sportsed 2: de WK-editie

Ah, het WK. Afgelopen vrijdag keek 44% van de bevolking (7,2 miljoen) naar hoe het Nederlands elftal gehakt maakte van de regerend wereldkampioen, en ook voor de kraker van vandaag, tussen Duitsland en Portugal, worden hoge kijkcijfers verwacht.

En dat is voor een grote hoeveelheid voetbalhaters de aanleiding om te zeuren over het toernooi, maar vooral de sport of de fans van de sport.

Het oude riedeltje over dat sportfans dom zijn komt ook voorbij. Daar heb ik het al eerder over gehad, dus ik zal me vooral focussen op dit toernooi.

Begrijp me niet verkeerd, veel kritiek is terecht. Brazilië staat bol van de protesten tegen het kampioenschap omdat de organisatie extreem duur is, en de FIFA ligt onder voor door een reeks corruptieschandalen, waaronder mogelijke omkoping rond het toewijzen van WK 2022 aan Qatar. Zó begrijpelijk, dat voetbalfans het er zelfs mee ééns zijn. FIFA-president Sepp Blatter en de Braziliaanse president Dilma Rousseff worden het hele toernooi al zo hard uitgejouwd dat de organisatie heeft besloten hen niet meer in beeld te brengen, en 73% van voetbalfans wereldwijd is tegen het toewijzen van het WK aan Qatar. Dat er zware misstanden zijn bij de organisatie van het WK en voetbal in het algemeen, is niet de schuld van de sport, niet de schuld van de spelers, en zeker niet de schuld van de fans. Waarom zien zo veel mensen er dan de noodzaak in om deze fans af te schilderen als een deel van het probleem?

Stel je voor dat ik tijdens de nieuwe aflevering van Game of Thrones het ga hebben over hoe het een dertien-in-een-dozijn-fantasyserie is, dat alleen maar populair is geworden omdat het een minimumaantal borsten en onthoofdingen per aflevering heeft. Of dat ik rond de eerste aflevering van het nieuwe seizoen Doctor Who zeg dat het een met deus ex machinae gevulde ripoff is van Bill & Ted’s Excellent Adventure, maar dan met een extreem houten dialoog. Of dat iedere animatiefilm en -serie is bedoeld voor kleine kinderen.*

Dat is hoe veel voetbalhaters op dit moment klinken. Tuurlijk, ieder zijn eigen vermaak, en veel mensen zullen ook bijzonder gefrustreerd zijn over hoe erg de media zijn overgenomen door het toernooi. Maar wederom: kan je daar de sport of de fans de schuld van geven? Ik spreek natuurlijk vooral voor mezelf, maar ik zal vast niet de enige voetbalfan zijn die een hekel heeft aan de vloedgolf van oranje producten, of de door C-artiesten ingezongen liedjes die het niveau Zanger Rinus amper weten te overstijgen.

Frustraties over de toegenomen aandacht voor het voetbal, in combinatie met begrijpelijke bezwaren in Brazilië over de organisatie, zorgen ervoor dat het haten op voetbal onuitstaanbare niveaus begint te bereiken. Dus zouden voetbalfans alsjeblieft kunnen kijken naar het enige goede deel van het toernooi – de wedstrijden – , zónder dat er een schuldgevoel of medeplichtigheid wordt aangepraat?

*DISCLAIMER: Geen van dit alles is mijn daadwerkelijke mening. Ik probeer enkel iets duidelijk te maken. En ik weet ook dat Doctor Who eerder werd bedacht dan Bill & Ted’s Excellent Adventure.

 

Advertenties

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s