Gal Spuwen

Vandaag heb ik weer nee gezegd tegen zo’n drie verschillende wervers. Jeweetwel, die mensen die ‘voor het goede doel’ voor je plaatselijke supermarkt iedereen onderscheppen die de fout maakt ook maar één seconde hun kant op te kijken. Die mensen die mijn ‘nee’ absoluut niet serieus nemen en je zo nodig nog bijna achterna rennen ook. Bah, wat háát ik deze mensen. Misschien niet persoonlijk, maar op het moment dat ze daar in hun pakje staan rond te dansen we. Intens. Deze week ga ik dus geen intelligente blog schrijven die aanzet tot nadenken, maar ga ik gewoon even flink gal spuwen.

Ik heb wel eens ergens gelezen dat deze wervers uiteindelijk meer aan het goede doel bijdragen dan dat ze kosten. Dat zal ook wel kloppen, denk ik, want het lijken er steeds meer te worden. Het ergste vind ik overigens de échte goede doelen, niet omdat ik het idee heb dat ze teveel geld kosten, maar om hun guerillatechnieken en schaamteloze manipulatie.

Als iemand van BNN mij benadert en vraagt of ik veel BNN kijk, kan ik namelijk ‘nee’ antwoorden zonder te liegen, ook maakt het mij niet direct een slechter mens in de algemene opinie. Hetzelfde geld voor de VARA, die kennelijk laatst ook een beetje in de problemen zat en toen maar mensen op straat moest ontdoen van hun zuurverdiende geld. Het mij overhalen om lid te worden van de BNN eindigde dan ook bij ‘maar dan krijg je een vet coole portable oplader, is dat niet super leuk?!?!’ En de VARA had iets in petto dat te maken had met kwalitatief hoogstaande televisie en dat ik toch wel een intelligent meisje was. Ofzo. Allemaal niet iets wat me bij zal blijven. Maar DAN de echte goede doelen.  Die krijgen volgens mij les van die ene vreselijke docent op de middelbare school, of van de Gestapo natuurlijk, dat kan ook. (Mag je daar inmiddels al grappen over maken?)

Zodra de (vaak studentikoos uitziende) jongen met een grote grijns op mij af loopt weet ik namelijk al genoeg; het WNF bordje heb ik al gespot dus dit gaat genadeloos worden. Dat is het ook, na de subtiele ‘houd je van dieren?’ Volgt al snel ‘maar een goed milieu is belangrijk voor iedereen, straks is er geen frisse lucht meer, ik neem aan dat je wel wil ademen?!’,  Ik vraag me op dat moment af of dit een directe bedreiging is of nog steeds één van de overhaalpogingen. Natuurlijk wil ik ademen, wat een achterlijke vraag. Sowieso vind ik de escalatie van ‘ben je fan van panda’s’, naar ‘heb je nog wel zin in het leven?’ Best een heftige. Door de absurdheid van de vragen weet ik me uit de greep van deze WNF strijder te ontglippen, maar het begint al een stuk vervelender te worden dan de ‘heee houd jij van leuke TV?!’- interactie.

Het wordt pas echt erg als iemand voor het KWF staat. Dan worden er foto’s onder je neus gedrukt, er wordt gevraagd of het je dan niks kan schelen dat er jaarlijks een gigantische hoeveelheid mensen overlijdt op een vreselijke, pijnlijke manier. Er wordt direct ingebeukt op mijn geweten én nare herinneringen aan deze ziekte. Verder wordt er ook even ingewreven dat zowel ik áls mijn ouders best wel eens zouden kunnen bezwijken aan deze ziekte in de komende paar jaar. Zelfs ik met al mijn cynisme en sarcasme kon me hier niet onderuit lullen. Dus ik ben donateur, van het KWF.

Dat is natuurlijk niet zo erg, was het niet dat ik weet dat mijn kleine bedrag eerst linearecta naar die student gaat. Dat hij daar zijn feestjes mee binnenkomt, zijn bier van drinkt, zijn sos van gaat bestellen en misschien wel een wereldreis gaat maken, terwijl ik me nog steeds schuldig voel voor al die jaren dat ik niet heb bijgedragen aan het stoppen van het onrecht in de wereld. Vreselijk. Terwijl meneer waarschijnlijk meteen een reis naar Curaçao boekt, kan ik alleen maar denken over de vergankelijkheid van het leven en hoe iedereen waar ik ooit van gehouden heb dood zal gaan aan een vreselijke ziekte om dat ík niet gedoneerd heb. En dat weet hij het waarschijnlijk ook nog mooi aan zijn omgeving te verkopen dat hij het zo graag doet voor het goede doel!

Misschien is dat wel mijn grootste probleem, dat dit gedrag misschien wel het meeste oplevert voor het doel, maar de manier waarop staat mij tegen. Ik durf te wedden dat driekwart (en dan ben ik voorzichtig) van de wervers niet hetzelfde zou doen als het tegen een vrijwilligerstarief gedaan moest worden. Dat bij de meesten de goede doelen liefde flink zou bekoelen. Goed, ik doe zelf geen vrijwilligerswerk en heb niet veel dingen gedaan die de wereld gaan veranderen. Heilig ben ik ook niet, maar ik sleep geen mensen mee in  mijn ‘doen-als-of’.

Advertenties

4 thoughts on “Gal Spuwen

  1. Daan Kusen 8 juni 2014 / 12:25

    Ik zeg altijd ‘nee’ tegen (z)wervers. Als ik een krant wil, een goed doel wil steunen of ergens lid van worden ga ik dat wel via officiële kanalen regelen.

      • Daan Kusen 8 juni 2014 / 12:29

        Ja, wervers zijn niet bepaald daklozen, maar ze zwerven altijd door de winkelgebieden :)

  2. Pascale Wouters 8 juni 2014 / 18:33

    Ik vind het ook vreselijk om aangesproken te worden. Vooral omdat ze meestal jouw rekening beginnen te maken. Ach, tien eurootjes per maand kan je toch wel afstaan? Bij mij jammer genoeg niet. Misschien moet ik als ‘kunstenaar’ zelf even aan de supermarkt gaan staan. Het is namelijk een bedreigd beroep.

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s