En weer verlaat een tevreden klant het pand…

Ik ben laatst in mijn eentje wezen shoppen. Even voor de duidelijkheid: dat kan ik absoluut niet, want ik ben zo’n jongen die het liefst onder protest wordt meegesleurd door de stad. Dan heb ik een richtlijn, structuur en iemand die me er constant aan helpt herinneren dat ik toch écht een nieuwe garderobe nodig heb. Maar, bij gebrek aan betere invulling van mijn vrije tijd en een winkelpartner op dat moment, dook ik dus in mijn uppie de Van Haren in. Terwijl ik langzaam tussen de schoenendozen beweeg en af en toe wat moedeloos zucht, wordt mijn handicap opgemerkt. “Kan ik u ergens mee helpen?” Nee, irritante mevrouw die het ongetwijfeld goed bedoeld maar ik liever niet mee in gesprek ga.

Nu pleitte ik al eerder op de blog om meer vragen te stellen in het dagelijks leven en in deze situatie is dit natuurlijk een doodnormale vraag in een kledingwinkel. Toch heb ik totaal geen behoefte bij dit deskundige advies. Het winkelpersoneel biedt mij totaal niet de helpende hand, ook al wordt die volgens hun wel uitgereikt.

In het geval voor schoenen is dit letterlijk een opvallend voorbeeld, gezien je je potentiële nieuwe aankoop eerst dient aan te passen en dat trekt de aandacht. Hoezo dan? Nou, je loopt natuurlijk geheel ongemakkelijk een rondje door de winkel om tot de conclusie te komen dat de schoenmaat weer niet aanvoelt zoals je had ingeschat. En juist op dat moment krijg je die vraag.

Altijd bekruipt me bij hun tips het gevoel dat ik te achterlijk ben dat ik zelf mijn beslissingen niet kan nemen. Nu is dat deels waar, maar deze mensen kennen mij niet, weten niet wat voor mij lekker loopt of wat ik mooi vind en ik heb absoluut geen zin om dat in een verhaal tegen hun op te hangen In tegenstelling tot vrienden (voornamelijk vriendinnen of mijn moeder gek genoeg!) waar ik mijn voorkeur niet aan hoef uit te leggen. Zij kennen mij tenslotte.

Dus het probleem ligt aan iets wat ze überhaupt niet kunnen weten, maar ook de manier waarop wordt gevraagd staat me negen van de tien keer niet aan. Eerst kijken ze zodanig de kat uit de boom, dat je de blik in je rug voelt branden voordat ze op je af komen lopen. Vaak zijn dit dan van die modieuze types die in kleding uit eigen winkel betaald en geforceerd interesse tonen. Sommigen kunnen dat iets beter dan de andere, er zijn zeldzame uitzonderingen ja, maar de meesten spreken nog meer als een robot dan de cassière van de Albert Heijn aan de Amsterdamsestraatweg.

Ja, je mag me een zeiksnol vinden deze week, maar geef mij dan een reden waarom ik me op mijn gemak zou moeten voelen als ik in gesprek raak met winkelmedewerkers. Doe op zijn minst een beetje de moeite om geïnteresseerd over te komen, dat scheelt werkelijk een hele hoop. Nu is het net alsof er iemand op je vingers meekijkt als je een race tegen de klok hebt voor een belangrijke deadline. Verschrikkelijk.

Misschien zijn er mensen die de informatie wel op prijs stellen, dan mag je gerust hier je positieve ervaringen vertellen. Ik ben er in ieder geval niet een van. Zo liep ik dan ook de Van Haren uit, zonder resultaat. Oftewel: alweer een tevreden klant verliet het pand.

Advertenties

One thought on “En weer verlaat een tevreden klant het pand…

  1. Jasmien 20 mei 2014 / 18:45

    Er zijn inderdaad bitter weinig winkeldames/-heren die de kunst van het meerwaarde-zijn onder de knie hebben. Maar heel af en toe kom je er eentje tegen die de juiste vragen stelt en je het gevoel geeft uniek te zijn en niet zomaar klant nummer 487.

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s