Vraag maar raak!

nerdVandaag gaan we het hebben over een doodnormaal alledaags ding. Vragen. Een van de belangrijkste onderdelen van de journalistiek, de opleiding die ik momenteel volg. Niet alleen bij interviews moeten mensen de hemd van het lijf worden gevraagd, maar ook als student zijnde in het algemeen is zelf informeren erg belangrijk. Vanzelfsprekend zou je haast zeggen. We betalen immers om kennis op te doen gedurende de colleges die we voorgeschoteld krijgen en dat is nu eenmaal groot onderdeel er van. Waarom ik the obvious aan het state’en ben? Omdat er blijkbaar een taboe op vragen stellen heerst.

Ik heb het ook wel eens gehad. Soms luister je naar een verhaal, je blijft maar jaknikken maar constant nee denken. Je zou op zich een verzoek tot opheldering in kunnen dienen, maar iets weerhoud je daarvan: de angst om dom gevonden te worden.

Meestal komt het voor bij een persoon tegen wie je opkijkt. Dat kan een docent zijn, iemand die je interviewt of je werkgever/stagebegeleider. Hij kraamt aan een stuk jargon uit en na afloop sta jij met lege handen en onheldere uitleg buiten na te denken over wat nou precies de crux van het verhaal was. Terugkomen kan niet meer, dat is nog veel idioter en dus zit er niets anders om af te druipen en de situatie maar aan te zien zoals-ie is. Jammer maar helaas.

Waarom is het zo moeilijk om in the heat of the moment normaal te vragen? Omdat het dan als dom wordt beschouwd. Althans zo zie ik dat de laatste tijd, letterlijk. Studenten die vragen stellen tijdens hoorcolleges worden voelen de ogen in hun rug branden of er wordt overduidelijk in die richting gezucht en gemompeld dat er geen tempo meer in de les zit. Misschien is het moment niet helemaal gepast, maar de bedoeling is natuurlijk goed. Als je niet iets snapt, dan vraag je er naar en daar hoeft helemaal niet gek over gedaan te worden.

Ik betrap mezelf er vaak genoeg op dat ik een van deze mensen ben uit de zaal, terwijl dit eigenlijk de kern is van een opleiding volgen. Zelf volg ik de stof ook lang niet altijd, dus waarom stel ik zelf die vraag niet? Ik wil soms de gedachten van anderen niet op me gericht hebben, punt. Een vicieuze cirkel.

Je hebt nu eenmaal het verschil in kennis en zeker in een leertraject is dat contrast soms gigantisch. Dat verschil zou een stuk kleiner worden als iedereen eens in de zoveel tijd zijn mond opentrekt en vraagt naar wat hij niet snapt. Want vaak schort het aan ballen om dat gewoon te doen, maar als je dat doet hijgen er lui in je nek die je dat niet in dank afnemen. Remedie? Gewoon schijt aan hebben.

Domme vragen bestaan niet. Een cliché, maar als je er over nadenkt een waarheid als een koe. Wat echt dom is, is namelijk je mond houden. Daar schiet uiteindelijk niemand wat mee op. Accepteer dat niet iedereen zo slim is of kan zijn als we graag zouden willen. Daarom kunnen we het initiatief van mensen die daar graag aan willen werken beter omarmen dan afwenden.

Laat je nieuwsgierigheid dus zegevieren en vraag maar raak!

Advertenties

4 thoughts on “Vraag maar raak!

  1. Daan Kusen 29 april 2014 / 21:09

    Die vicieuze cirkel kan ik begrijpen, ja. Toen ik nog Journalistiek deed hadden we in het eerste jaar iemand zitten die werkelijk bij ALLES de hand in de lucht hield om inhoudelijke vragen te stellen en zelfs om te discussiëren met de docent, op momenten waar het helemaal niet nodig is.

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s