Opa vertelt: de kermis van tegenwoordig

OctoDit weekend staan de Paasdagen alweer voor de deur en dat betekent dat er weer flink wat tradities van stal worden gehaald. Eieren zoeken, verven en eten, de dood en wederopstanding van Jezus herdenken of de meubelboulevard bezoeken. Er is echter nog een voldongen feit dat zich afspeelt gedurende het paasweekeinde en dat is de kermis. Vroeger een hemel, tegenwoordig een verschrikking. Deze blog wordt een trip down to memory lane…

Ik woonde vroeger in een Gronings dorpje waar relatief gezien weinig te doen was. Tot de kermisauto’s met veel bombarie, toeters en bellen langs kwamen rijden. Grote aanhangwagens met ingebouwde constructies die zich uiteindelijk zouden ontpoppen tot een reuzenrad, spookhuis of een misselijkmakend ding met octopusarmen. Oftewel: voor ieder wat wils en voor maarliefst vier dagen plezier, afsluitend met een mooie vuurwerkshow. Those were the days.

Bij mij is daarvan altijd wat blijven hangen, maar waarom weet ik niet zo goed. Een tijdje terug liet ik me na jaren afwezigheid weer verleiden door de knipperende lampjes en de beukende housemuziek. Vervolgens checkte ik of ik toevallig nog een euro in mijn zak had en de rest is geschiedenis. Kom maar door met die prijzen! Tot ik ontdekte dat ik voor mijn muntje maar slechts één kans heb om een prijs te winnen.

Een euro was omgerekend twee gulden twintig. Toen ik 7 was flikkerde ik er een rijksdaalder in en kreeg ik maar liefst 5 pogingen om mijn knuffeltje eruit te trekken. Dat kan zelfs de grootste inflatie niet goedpraten. En nog een tegenvaller voor mijn portemonnee: ik was er vroeger goed in. Dat betekent dat ik voor mezelf wil bewijzen dat ik het nog steeds kan! Enfin, bijna tien euro later droop ik moedeloos af en kreeg ik sterk het vermoeden dat de machine me genaaid had. Dat doet het uiteraard ook, want het is uiteindelijk gewoon pure wiskunde, maar dat verklaart niet waarom ik vroeger wél voor 50% de grijpautomaat meester was.

De kermis is dus flink veranderd de afgelopen jaren, ook op andere vlakken. De mensen die je een slinger gaven bij de zweefmolen zijn oude starre mannetjes die dagen niks anders doen dan op een knopje drukken. De botsautostand is vaak een plek waar de grootste ruzies plaatsvinden tussen jong en oud, maar waarbij verder niet tegen werd opgetreden. De attracties die vroeger een adrenalineboost verzorgden maken nu erg weinig indruk. Dit is slechts een kleine opsomming van dingen die me nu pas opvallen en waar ik als klein jochie blind voor was.

Het gekke is dat mensen van de twentysomething (en ouder!) hier nog steeds dolenthousiast van worden. Blijkbaar hebben zij de kermis wél een bepaald plekje in het hart kunnen geven, iets waar ik niet toe in staat ben. Ze bouwen er zelfs een radioshow omheen (wel erg leuk om te luisteren, zeker doen dit jaar!). Dat speciale gevoel van opwinding leeft bij hen volop en gezien mijn liefde van voorheen zou dat bij mij ook moeten borrelen. Gek genoeg is het enige gevoel dat ik heb de pijn als ik mijn bankafschriften teruglees.

Vroeger kon ik maar niet genoeg spaarvarkens kapotslaan voor dit weekend, maar de magie van de kermis is voor mij totaal verdwenen. Misschien komt het ook doordat ik vroeger eerder met minder tevreden was. Het feit dat de kermis er weer was, maakte je in gedachten blij. Een kinderhand is sneller gevuld dan die van een student.

Nouja, dan maar afstemmen op The Passion donderdagavond. Iets geheel van deze tijd. ;-)

Advertenties

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s