De één z’n dood is de ander z’n laksheid

Zeker weten dat jij wel eens een blikje in de berm hebt gemieterd, je kauwgum op straat hebt uitgespuugd (of onder de schoolbank hebt geplakt) of je plastic rommel BIJNA in de prullenbak hebt gegooid. We zondigen allemaal wel eens wat vuilnis betreft, en toen we nog kleine rondrennende blaagjes waren vonden we dat stiekem best nog wel stoer. Nu ben ik – en jij waarschijnlijk ook – ondertussen twentysomething (geweest) en is het not done om je puinzooi de natuur in te gooien.

Dacht ik.

Loop eens over straat (gewoon, omdat het weer deze week zo godsallemachtig fijn is voor in de winter) en haal je blik eens van je fancy telefoon: mooi hè, de wereld. Zie je dat daar? Vrolijk hipt een vogeltje (laten we ‘m Henk noemen) over het terras, tussen de stoelen door, op zoek naar kruimeltjes voedsel dat wij hebben laten vallen. Henk vindt een patatje, neemt ’t even in z’n bekje, maar besluit dat dat ding toch wel aardig groot is. Dan valt z’n oog op een beige dingetje; niet te groot en ziet er redelijk stevig uit. YUM! Henk spreidt z’n vleugels en zeilt naar het dingetje toe. Hap, slik.. – klem. Het beige dingetje zit vast. Henks ogen puilen uit en een halve minuut later ligt hij dood op de grond, met de peuk nog in z’n bekkie.

Het milieu (je weet wel, de omgeving waarin wij, jij, de vogels (wijlen Henk), de algen, de vissen en alles wat enigszins leeft moet – nou ja – leven) is over het algemeen niet zo blij met jouw rotzooi. Nu heb je dit waarschijnlijk vanaf je basisschooltijd al honderd keer naar je hoofd gegooid gekregen, maar blijkbaar werkt het bij sommigen mensen niet. Nog steeds zie ik genoeg VOLWASSEN mensen even hun zooi achteloos over hun schouder gooien. Het is gegroeid in onze samenleving, en omdat wij een stelletje stomme schapen zijn volgen wij achteloos en spreken we anderen nog nauwelijks aan op het vervuilen van onze mooie leefwereld.

Ik hoef geen hele (boze) pleidooi te houden over hoe slecht chipszakjes en energyblikjes en peuken en ander zwerfafval zijn voor de natuur – dat weet jij. Dat hoor je al jaren en zo niet, dan was je zelf hopelijk snugger genoeg om tot deze conclusie te komen. Je wéét wat het doet met ons milieu; je bent gewoon veel te lui, veel te verwend om een paar meter naar de vuilnisbak te lopen. Lekker drie keer per week naar de sportschool, maar wél liever een teringzooi maken dan drie stappen richting de prullenbak zetten.

Oké, komt ‘ie, even iets duidelijker voor de trage geesten onder ons:

JE VERKANKERT ANDERMANS LEVEN MET JE LAKSE LUIHEID, VIEZE HOND DAT JE ER BENT.

Andermans leven ja (en dat van jezelf, als je rookt, maar dat zijn keuzes), want dieren en planten leven ook (denk aan arme Henk). En hoewel het jou misschien kan verrekken of zo’n beest of plant leeft of niet, hoef je nog niet zo asociaal egoïstisch te zijn om dan ook maar te bepalen dat het dan maar dood kan gaan. Ik hoop dat je de boodschap nu wél een beetje meekrijgt. Wees eens niet zo’n luie hond en loop die twee meter naar de afvalbak. Het scheelt menig vogeltje een pijnlijke dood omdat het anders in jouw rotzooi gestikt was. Denk daar eens aan als je deze lente luistert naar het zoetgevooisde gezang van onze gevederde vriendjes terwijl je met een biertje op het terras zit te verzuchten hoe fijn de lente wel niet is, om vervolgens je peuk twee meter weg te schieten ‘omdat de straatvegers het wel opruimen’.

Advertenties

One thought on “De één z’n dood is de ander z’n laksheid

  1. Daan Kusen 14 maart 2014 / 17:53

    Alleen het feit al dat die vogel Henk heet, maakt zijn dood er voor mij een stuk minder dramatisch door :p

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s