Welkom op de arbeidsmarkt!

Hoera! De crisis is voorbij! Het bericht dat de economie met maarliefst een dikke procent stijgt werd ontvangen als het beste nieuws sinds tijden. Tijd om de focus te leggen op de arbeidsmarkt waar de werkeloosheid momenteel met honderdduizenden tegelijk de pan uit rijst. En dan heb ik het niet over de banenmotor van Rutte, maar over de moeite die jongeren moeten doen om de arbeidsmarkt op te komen en te overleven. Waar ik vorige week opkwam voor de ouderen, die het ook lastig hebben met werk zoeken, is het nu tijd voor de afgestudeerden…

Er zijn drie manieren waarop het ons als jongere behoorlijk lastig wordt gemaakt om te mogen werken. Voor de duidelijkheid: deze blog gaat over wat ik om me heen zie en gaat dus lang niet alleen over mijn eigen vakgebied (journalistiek).

1. Ervaring
Toch al gauw het meest voorkomende probleem van leeftijdsgenoten. Je wil dolgraag aan de slag  en aan je enthousiasme ligt het écht niet. Simpelweg door het gebrek aan ervaring van een aantal jaren gooit de baas de deur voor je neus dicht. Goed, dat kan. Dan voldoe je gewoon niet aan de eisen. Dan zoek je maar mooi verder. Het jammer is dat ik zelden vacatures aantref je vanaf square one kan instappen. Als er geen mogelijkheid is om ervaring op te doen, hoe kun je dan ervaring opdoen om te kunnen werken! Er zijn gewoon te weinig werkgevers die je deze kansen durven te geven. De verhouding ervaring/non-ervaring is ondertussen zo erg scheef gegroeid dat er eigenlijk alleen vanuit stageplekken mogelijkheden zijn om een werkcontract aangeboden te krijgen. Wat me gelijk bij het tweede punt brengt.

2. Stages
Als je een mooie stage hebt (wat soms ook verdomd lastig kan zijn) is het zaak daar werk van te maken, en flink ook. Want alleen hoogvliegers maken kans om eventueel een plekje te krijgen. Tenminste; als dat plekje er is. Veel stagebedrijven zijn gewoon ingestemd op het begrip stage. Een handjevol maanden aan de slag en dan uit worden gezwaaid met de geleerde lessen in je rugzakje, Succes met je toekomst! Stages zijn er uiteindelijk om te leren, niet om te werken. En eigenlijk hebben ze daar feitelijk gezien een degelijk argument, maar op de huidige arbeidsmarkt heb je daardoor geen poot om op te staan. Terug naar punt 1!

3. Overflexibiliteit van de arbeidsmarkt
Stel dat het je lukt: doorstromen of een geslaagde sollicitatie. Stel dat je een contract aangeboden krijgt. Dan is de kans groot dat je een flexcontract is. Dit contract heeft een simpel principe: three strikes, you’re out. Oftewel, na drie contracten, vaak van een jaar, kan je verkassen naar een andere werkgever. Weer opnieuw solliciteren dan? Weliswaar gaat punt 1 een stuk makkelijker maar het is alles behalve optimaal. Terwijl het vroeger anders ging. Toen was het heel gebruikelijk dat je een vast contract aangeboden kreeg. Maar gezien geld niet meer op de rug groeit bij de gemiddelde werkgever is een flexcontract een goedkope uitkomst. Stel je voor dat je aan iemand vast zit met dure en ingewikkelde CAO’s.

Naar mijn idee zijn dit de drie belangrijkste punten. Het probleem van de jeugdwerkloosheid ligt niet zozeer in het creëren van banen, want die zijn er voor jongeren op zch wel. Er kan een flinke slag geslagen worden door het extreem hoge instapniveau aan te pakken. Ik zou graag willen zien dat daar wat aan gedaan wordt, zodat er voor jongeren meer ruimte is om ervaring op te doen. Juist na je schooltijd. Want iedereen weet dat juist pas ná de studie het echte leven begint en we nooit te oud zijn om te leren.

Advertenties

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s