Onderbelicht ouderenongemak

a-99-year-old-lady-using-the-ipadDe bus naar Kanaleneiland zat afgelopen woensdagavond propjevol. Een chagrijnige oudere mevrouw stapt als laatste naar binnen en ik sta voor haar op. Als ze plaats neemt op mijn voormalige stoel raken we aan de praat. Omdat Utrecht Centraal momenteel zo’n bouwput is, stapte ze eerder deze avond tot twee keer aan toe in de verkeerde bus. Ik zei dat als ze nog heel even wacht hier een prachtig nieuw station komt te staan en ze er geen last meer van heeft. “Ja, maar daar heb ik niks aan”, zei ze koppig en ik bedacht me dat ze daar een heel goed punt te pakken heeft. Als dit station ooit afkomt, geniet zij waarschijnlijk van de rust op de eeuwige jachtvelden

We denken constant vooruit, kijken naar de toekomst en proberen telkens dingen te verbeteren. Zoals bijvoorbeeld Utrecht Centraal. Maar ondanks dat er hard wordt gewerkt, plukken ouderen zelden de vruchten. Ze ‘lijden’ onder het feit dat je door ouderdom de bus niet meer kan vinden. Of omdat je de hele tijd rekening moet houden met een station waar het constant een chaos is. Het is niet eerlijk, gezien hun korte vooruitzicht in het leven, maar daar valt nu eenmaal weinig aan te doen. Als maatschappij moeten we meegaan met onze tijd.­

Zo ook mijn inmiddels hoog bejaarde opa die het internetbankieren onder de knie probeert te krijgen. Het gaat tot nu toe onder de begeleiding van mijn ouders prima, maar liever had mijn koppige pake dat op de traditionele wijze gedaan: samen met de bank. Echter heeft hij dankzij de bezuinigingen op bankpersoneel geen keuze meer en moet nu noodgedwongen de digibeet uithangen. Met IBAN-nummers, dus respect voor hem.

Oftewel: de ouderen hebben het zwaar deze dagen. Het is niet zo zwart-op-wit als die financiële kostenplaatjes. Want ondanks dat zij niet zulke onzekerheden hebben op hun pensioenen als jongere generaties of niet door hoeven te werken tot hun 71e, zijn er genoeg dingen waar de crisis wel invloed op heeft, zoals de waan van de dag. Alles digitaliseert, maar vergeet niet dat ook alles om hen heen verandert. Kijk bijvoorbeeld naar miljoenenprojecten als het cultuurpaleis in Groningen en, daar istie weer, de werkzaamheden met het bijbehorende oponthoud op Utrecht Centraal.

Nu ben je al gauw geneigd het argument te gebruiken dat oudheid met de jaren komt: deal with it. Maar toch geeft dit beeld duidelijk een ander perspectief aan het begrip ouderenarmoede. Ik zou ook moedeloos worden als ik de tegenwoordig retesnelle samenleving niet meer kan bijbenen. Daarnaast zie ik het respect voor de ouderen dalen met de dag. En dat simpelweg omdat zij in een over het algemeen rijke samenleving Nederland zijn opgegroeid. Maar, blijkt ook uit mijn hier boven gemaakte statement, het is niet altijd geld wat telt om succesvol of gelukkig te zijn. Je moet gewoon kunnen meedoen met de rest, in deze participatiesamenleving (kots).

“Dankjewel voor de stoel en dit prettige gesprek”, zegt de oudere mevrouw terwijl ze opstaat. Ik bespeur een glimlach op haar gezicht. Heel even was ze het moment van de verkeerde bussen vergeten. Ik hoop dat het luisterende oor haar dag uiteindelijk een beetje heeft goedgemaakt. Als we allemaal een klein beetje moeite doen om dit soort dagelijks leed wat aangenamer te maken, worden we er allemaal beter van. Zo ook in dit waargebeurde scenario, gezien ik deze week geen blogonderwerp voor ogen had.

Dus bij deze, mevrouw in de bus naar Kanaleneiland, bedankt! ;-)

Advertenties

2 thoughts on “Onderbelicht ouderenongemak

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s