Maak me aan het lachen voor je vraagt om een lach

Mensen zijn verplicht te allen tijde te lachen. Ook als er niets grappigs is, of als ik niet per se in een supergoed humeur ben, moet ik lachen, of er wordt wat van gezegd. In de meest onschuldige zin is dat een uiting van bezorgdheid; ‘is er iets?’ wordt dan gevraagd, want blijkbaar heb ik al zo vaak toegegeven aan de plichtmatige glimlach dat ik chagrijnig overkom als ik mijn gezicht in ruststand heb staan. Als je minder vaak een enthousiaste lach op je gezicht hebt, is de kans groter dat je een opmerking als ‘je moet wat vaker lachen’ te horen krijgt. Maar waarom? Waarom moet er meer gelachen worden, als er niets is om te lachen?

Ik loop regelmatig met een grijns van oor tot oor door de stad. Dat vinden mensen leuk, en dan krijg ik vaak een glimlach terug. Die lach heb ik echter alleen als mijn humeur met die uitdrukking strookt. Soms ben ik oprecht gelukkig; dan schijnt de zon, voel ik me goed en heb ik een fijne dag voor de boeg – ja, dan zal ik lachen, want ja, dan is de wereld mooi. Maar er zijn ook enorm veel dagen dat ik dat gevoel niet heb, en dan wil ik mij niet schuil houden achter een geveinsde glimlach. Al helemaal niet omdat dat de mensen om mij heen beter zou doen voelen. Ik zou mij tot niemand verplicht horen te voelen om te lachen, maar toch krijg ik vaak het gevoel dat dat wel zou moeten.

Actrice Kristen Stewart ligt al jaren onder vuur omdat zij niet lacht op de foto’s die van haar worden gemaakt. Zij wordt ervan beschuldigd verwaand, chagrijnig en ondankbaar te zijn, omdat ze haar tanden niet ontbloot in de oogverblindende lach waar zij wel toe in staat is. Met het feit dat ze zich niet comfortabel voelt doordat iedereen tegen haar schreeuwt dat ze hun kant op moet kijken en voor hen moet lachen wordt daarin geen rekening gehouden.

“People say that I’m miserable all the time. It’s not that I’m miserable, it’s just that somebody’s yelling at me… I literally, sometimes, have to keep myself from crying. It’s a physical reaction to the energy that’s thrown at you.” (x)

Lachen als je niet moet lachen kan bijna pijnlijk zijn, en het is onzinnig dat mensen hier in het dagelijks leven en in het openbaar tot ‘verplicht’ worden. Het gaat voorbij aan het feit dat lachen een natuurlijke reactie is, in plaats van een sociale must. Als ik te horen krijg dat ik ‘echt wat vaker moet lachen’ of ‘veel mooier ben’ als ik lach, krijg ik daarvan niet meer zin om te lachen. Ik zal er eerder chagrijnig van worden, want wat maakt het jou uit of ik lach of niet? En waarom zou ik proberen ‘mooier’ te zijn voor de buitenwereld als dat inhoudt dat ik emoties vervals en me anders voordoe dan ik ben? Ik ben je geen lach verschuldigd, want ik besta niet om te zorgen dat jij je op je gemak voelt. Je kunt beter zorgen dat ik me op mijn gemak voel, want daarmee tover je misschien wel die lach op mijn gezicht.

Advertenties

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s