The Crash Reel

Vandaag geen maatschappelijk vraagstuk, of betogen tegen bepaalde ideeën. Vandaag wil ik enkel iets met jullie delen wat ik gister gezien heb en waarvan ik vind dat iedereen dat eigenlijk ook gezien moet hebben. Het gaat om een documentaire genaamd ‘The Crash Reel’ die afgelopen oktober is uitgebracht, en op het moment veel belangstelling krijgt, zo met het oog op de Olympische Spelen.  Ja: de documentaire gaat over sport en ja, ik vind dat iedereen deze documentaire gezien moet hebben!

The Crash Reel is een documentaire die zich focust op het leven van snowboarder Kevin Pearce,  in 2010 één van de favorieten voor de Winterspelen in Vancouver. Kort voor de wedstrijd kreeg hij echter een heftig snowboardongeluk, waarbij hij zwaar hersenletsel oploopt. De documentaire schetst het verhaal van Kevins opkomen in de sport, en hoe het hem na het ongeluk vergaat, inclusief heftige beelden van revalidatie en familiegesprekken.

Ik zal toegeven dat ik in het begin redelijk sceptisch was over deze film, in principe ben ik geen voorstander van documentaires waarin menselijk leed uitgemolken wordt. Ik had mij dan ook voorbereid op over de top emotionele interviews en vreselijk choquerende beelden. Hoewel ik The Crash Reel zeker niet zou aanraden als leuke film bij een eerste date, trappen ze niet in de val van het makkelijk tranen willen trekken. Wat overblijft zijn pure en rauwe beelden (voor zover dat mogelijk is in een documentaire natuurlijk) over een familie die omgaat met een heftig ongeluk. Wanneer we de beelden zien van de familie Pearce, lijken de Olympische Spelen ver weg.

The Crash Reel is er echter niet alleen op gericht om een verhaal te vertellen, er zit een duidelijke roep in naar organisatoren van extreme sports evenementen dat het eigenlijk wel genoeg is nu. Dat zolang de sporten steeds extremer moeten worden, deze ongelukken zullen toenemen en dat ergens aan de rem getrokken moet worden. Wat deze documentaire in mijn ogen zo goed maakt, is dat deze oproep wel aanwezig is, maar niet alleen maar de schuldvraag deze kant op stuurt. Het komt duidelijk naar voren dat Kevin zelf heeft gekozen om mee te doen en ook na zijn ongeluk nog verder wil. Het sporten wordt  neergezet als een verslaving, die in stand wordt gehouden door verschillende elementen: het publiek komt voor de grote crashes; de media focussen in eerste plaats op de sport en daarna pas op de sporters; de sporters zelf zullen altijd door willen gaan.

Zonder een beschuldigend vingertje te wijzen zet deze documentaire je aan het denken. Wat mij betreft gaat dit namelijk niet enkel om het geval van Kevin Pearce, of van de andere sporters die in de documentaire naar voren komen. Het is een vraag over hoe ver je wilt gaan om je doel te bereiken. Het laat zien dat altijd nummer één willen zijn niet altijd goed is voor je omgeving, dat er meer mensen betrokken zijn bij bepaalde levenskeuzes.
Al met al heeft The Crash Reel mij laten lachen en laten huilen, een prachtige docu met ook veel beeldmateriaal voor mensen die wél fan zijn van sport.
Kortom: zeker kijken, maar zorg ervoor dat je in een goed humeur bent.

http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1395865

Advertenties

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s