Ik ben schoolziek

Ik las vroeger altijd over schoolziek zijn in mijn kinderboeken. Het was het veinzen van ziek-zijn als je niet naar school wilde. Dan bleef je in bed liggen en kuchte je wat dramatisch; je hield je gezicht onder de warme dekens zodat je ouders overtuigd zouden raken van het feit dat je ziek was en dus niet naar school kon. Nu denk ik vaak dat die kinderen eerst aan hun ouders hadden geprobeerd te vertellen dat zij zich te moe of sociaal niet in staat voelden om naar school te gaan, maar dat hen dan werd gezegd daaroverheen te stappen. Iets wordt immers pas serieus genoeg gevonden als het zich fysiek uit.

Ik hoor de laatste tijd van meer mensen dat zij zich soms te uitgeput voelen om naar school te gaan. Dat is dan niet een fysieke vermoeidheid, maar een mentale vermoeidheid die de op school vereiste inspanning ondraaglijk kan maken. Ik had gisteren nog een onverklaarbaar emotionele dag die me uitputte; het laatste waar ik vandaag dus aan moest denken was van negen tot vijf sociaal doen en participeren in de klas. In mijn eentje op mijn kamer had ik gisteren al een emotionele breakdown en ik zou het niet aankunnen als dit tafereel zich in het openbaar zou herhalen. Maar op wat voor manier kun je dat brengen, zonder dat je overkomt alsof je gewoon een vrije dag wilde? Is er een manier om te zeggen dat je uit moet rusten die het niet doet klinken alsof je lui bent?

Het is eigenlijk ieder jaar dat ik last heb van een winterdip, en dit jaar sloeg hij afgelopen week goed in. Altijd voel ik me iets na de jaarwisseling moedeloos worden. Ik heb dan een periode waarin ik meen dat ik nergens goed voor ben, ik sociaal niets voorstel en al dat soort deprimerende gedachten door mijn hoofd spoken. Dat heeft niets te maken met hoe ik er in de werkelijkheid voor sta, maar alles te maken met mijn eigen perceptie en gevoelens. Probeer die maar eens uit te leggen als een logisch en redelijk excuus om onder verplichtingen uit te komen. Dat gaat bijna niet. Ik zou liever met hoofdpijn en kans op overgeven naar school gaan dan met het gevoel dat mij vandaag tegenhield, en toch zou dit tweede door vrijwel niemand als gerechtvaardigde reden worden gezien.

Het zou fijn zijn als het algemeen geaccepteerd was om te zeggen ‘sorry, als ik dit gesprek langer voortzet barst ik in huilen uit’, of ‘het spijt me, maar achter deze geveinsde glimlach heb ik een zenuwinzinking’, maar dat is het niet. Om die reden, omdat de mentale hindernissen waar iedereen last van heeft geïnvalideerd worden, beginnen kinderen al jong met schoolziekte krijgen. Dat is dus niet een neppe ziekte, zoals vaak wordt gezegd, maar slechts een geveinsde ziekte, omdat de daadwerkelijke serieuze reden door niemand als legitiem wordt gezien.

Advertenties

4 thoughts on “Ik ben schoolziek

  1. Simone 10 februari 2014 / 20:35

    Klinkt heel herkenbaar. :) Zowel vroeger als nu, maar nu minder vaak.

  2. Iris 11 februari 2014 / 23:54

    Ik ben het hier sowieso heel erg met je eens. Het is vaak ook lastig om aan te geven ‘ik ben niet ziek, niet alsof ik griep heb, maar op dit moment ben ik gewoon niet in staat iets te doen.’ Soms is dat nu eenmaal zo. Wel weet ik ook dat het vaak (niet altijd) wel eens wil helpen om juist de verplichte dingen wel te doen, om zo te voorkomen dat je blijft hangen in een ‘ik blijf in bed want de hele wereld is kut’ vibe.

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s