Bloedchagrijnig

Blue Monday kwam bij mij wat laat dit jaar. Vandaag, op mijn vaste blogdag was ik eigenlijk van plan een stuk te schrijven over waarom sommige dingen die we écht nodig hebben zo ontzettend duur zijn. Ik had al een hele opzet in mijn hoofd en was vastbesloten die vandaag uit te werken. Alles goed en wel Totdat rond een uurtje of twee vanmiddag het noodlot toesloeg. Ik werd chagrijnig en niet zo’n beetje ook. Ik schrijf met name blogs over dingen die mij bezighouden en omdat deze dag sinds dat onheuglijk tijdstip eigenlijk in het teken heeft gestaan van boos zijn op alles, ga ik daar dan ook nu verder op in. Als je geen zin hebt in nodeloos gezeik of je in een hele blije bui bent en geen zin hebt in negativiteit, lees dan alsjeblieft niet verder. Ik heb je gewaarschuwd.

Chagrijnigheid is een heel apart fenomeen omdat het vaak absoluut geen aanleiding heeft. Zo ook vandaag; op het moment loopt mijn leven echt op rolletjes en heb ik (voor mijn doen) echt verdomd weinig om me druk over te maken en tóch mag van mij alles op dit moment even in elkaar storten.  Dit maakt het mogelijk nog frustrerender, want als alles zo goed gaat waarom ben ik dan zo boos? Dit zorgt er bij mij voor dat ik mogelijk nog chagrijniger word, omdat ik zelf vind dat ik niets te klagen heb en dus eigenlijk een ondankbaar kreng ben. Die gedachte helpt voor geen meter en zorgt er ook voor dat ik net per ongeluk bijna mijn stofzuiger heb gemolesteerd omdat hij niet met één druk op de knop netjes zijn zuigende werk deed. Verder was mijn keukengereedschap de Sjaak, gezien ik hen met volle kracht op hun rechtmachtige plek hebt gegooid met enkele verwensingen in de trant van ‘rotlepel, waarom lig je godverdomme op de plek van de vorken?! GOD-VER-DOMME.’  Ja. Echt.

Omdat ik zelf ook wel in zie dat dit gedrag echt totaal onnodig is, werd mijn nieuwsgierigheid gewekt. Ik vroeg mij af waarom mensen eigenlijk chagrijnig zijn en of het misschien een bepaald nut heeft zodat ik aan mezelf kan verantwoorden dat ik zojuist mijn kussens door de kamer heb gegooid en daarbij mezelf in het gezicht geslagen heb.
Vol goede moed begon ik dan ook met zoeken, om vervolgens hevig teleurgesteld te worden. Wanneer men zoekt op het nut van chagrijnigheid blijkt dat niet te bestaan. Sterker nog, het eerste artikel dat ik kreeg was van een man die chagrijnigheid ‘zonde van je schaarse tijd vond’, want het leven is kennelijk een feestje. Het is maar goed dat deze schrijver in kwestie niet voor mijn neus dit aan het verkondigen was, want ik zou niet voor mezelf in hebben gestaan. Hoezo zonde van mijn tijd?! Er moet toch ergens een reden zijn waarom ik af en toe het idee heb dat er één of ander monster in mij leeft dat het liefst alles gesloopt ziet? Het kan toch niet zijn dat dit enkel te maken heeft met enkele rare stofjes in mijn hersenen die kennelijk niet genoeg worden aangemaakt?  Kennelijk niet.

Toen heb ik besloten dat het me allemaal even geen fuck kan schelen. Ik ben gewoon even lekker chagrijnig en vind mezelf heel zielig en de hele wereld stom. Ik heb net mijn halve huis schoongemaakt uit pure frustratie, dus mijn huisgenoten zullen deze buien vast toejuichen en ondertussen gaat chagrijnigheid ook veel sneller over als je er gewoon aan toegeeft. Het komende uur ga ik dus nog even nodeloos met dingen smijten en schreeuwen naar objecten die niet terug kunnen praten, omdat dat nu eenmaal het beste voor mij werkt.
Hier nog een nummertje dat vooral niet helpt als je chagrijnig bent. Tot volgende week.

Advertenties

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s