Deadlinestress

Iedereen kent het en elke student heeft er last van: de tentamenweek. Waar je een paar weken geleden nog rustig hele weekenden volplande met feestjes en koffiedates, kan dat nu niet meer. Nu staat iedere dag, ieder uur, iedere minuut, in het teken van de tentamenperiode. En als het nu alleen tentamens waren die je hoefde te maken, was dat misschien nog te overzien geweest; maar daarbovenop komen de deadlines.

Misschien raad je het al: de reden dat deze blog nu komt is dat ik er nu midden in zit. De eerste deadline van deze periode is zojuist op het nippertje gehaald en ik voel eindelijk weer enige ontspanning. Ik ben er namelijk nooit goed in geweest. Ik heb de afgelopen drie jaar vergooid aan de verkeerde opleiding en ben nu met een studie begonnen waar ik wel van denk dat het de juiste is. En toch, ook nu nog, blijft dat uitstelgedrag bestaan.

Het was dan waarschijnlijk inderdaad verstandiger geweest om die eerdere weekenden niet vol te plannen met feestjes, en ik had waarschijnlijk ook wel enkele vergooide middagen meer aan mijn studie kunnen werken, maar daar is het in de tentamenperiode alweer te laat voor. Dan ben je aangewezen op de tijd die je nog hebt en die is, helaas, meestal niet in overvloed.
Vaak vertel ik dan aan mensen dat ik beter werk onder stress en dat het heus allemaal geen probleem is; ik red me prima en tijdsdruk werkt juist als stimulerende factor. Dat is niet helemaal gelogen, want vaak werkt het echt zo. Maar op een bepaald moment wordt de stress me te veel, en hoe ik daarmee om moet gaan weet ik ook nog steeds niet.

Als het op tentamens aankomt is dat een minder groot probleem – die ga je in met een bepaalde hoeveelheid informatie. Misschien is dat voldoende informatie en misschien ook niet, en misschien beschik je net over de juiste kennis om de zorgvuldig gekozen vragen mee te kunnen beantwoorden. Een deadline haal je, of je haalt ‘m niet. Met een paar woorden te weinig, of een incorrecte manier van verwijzen, ligt het slagen al buiten handbereik. Dat komt dan veel minder aan op de kennis die je bezit en tentoon kunt spreiden, en hangt veel meer af van hoe snel je hoe veel op papier kunt zetten.
De tijd die daarin gaat zitten wordt altijd onderschat en ik heb gisteren het randje van de nervous breakdown al flink genaderd. Want als de deadlinestress me écht te veel wordt, kan ik niets meer. Met een tentamen kan ik nog denken ‘ik heb nu in ieder geval 1/3 van de informatie, dus we zien hoe het gaat’, maar toen ik aan 1/3 van de woorden zat, wist ik dat een voldoende in geen velden of wegen te bekennen zou zijn.

Dat is het moment waarop ik dicht klap. Stress werkt normaal motiverend voor mij, omdat het mijn hoofd bij het werk houdt dat ik moet doen. Als het echter een hoogtepunt bereikt, blijft mijn hoofd hangen bij de stress, in plaats van bij het werk. Dan is het enige waar ik aan kan denken de stress die ik heb. Ik doe dan pogingen mijn hoofd even leeg te maken, maar met iedere poging daartoe word ik me  weer pijnlijk bewust van de tijd die dat me kost.
Dus ja, misschien wordt het toch eens tijd voor een goed voornemen, waar ik eigenlijk niet aan doe; wordt het tijd om beter te werken en meer mijn verantwoordelijkheid te nemen. Ik ben voor de wet inmiddels alweer goed volwassen, dus ik zal me ook maar eens zo moeten opstellen. – Dat denk ik dan, tot de volgende deadline weer in zicht is.

Advertenties

One thought on “Deadlinestress

  1. Daan Kusen 14 januari 2014 / 12:33

    Herkenbaar! En toch heb ik, om de één of andere reden, vlak vóór een deadline toch de meeste inspiratie!

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s