‘Wat wil je worden dan?’

Veel opleidingen en universiteiten liggen onder vuur. Welke is relevant en welke niet? Waarom gaat er eigenlijk belastinggeld heen en wat is nou de reden dat mensen moeten leren over oude wijsheden en nieuwe theorieën?  Nou, ik kan jullie vertellen dat ik hier alles behalve een antwoord op heb. Vroeger (oké, pak ‘m beet vier jaar geleden) werd mij altijd gezegd dat ik gewoon iets moest gaan studeren waar ik geïnteresseerd in was: volg je dromen! Of zoiets. Wel, ik wil graag zeggen dat dit een van de domste adviezen is die ik ooit ter harte heb genomen. Of niet?

Op het moment studeer ik Media&Cultuur aan de Universiteit van Amsterdam. Dat klinkt misschien niet zo wetenschappelijk – dat komt omdat we als een van de enige opleidingen er geen ‘wetenschappen’ achter hebben staan – , maar het is wel degelijk een erkende universitaire opleiding. Mocht ik moeten beschrijven wat ik zo ongeveer leer, dan zou ik het willen aanduiden met ‘filosofie/theorie over van alles wat ooit over cultuur en media gedacht en gezegd is.’ Ik vind dit interessant, echt waar. Geef mij theorieën en filosofische stromingen en ik zit wel goed. Freud? Check. Foucault? Nog beter. Marx? Het kan niet op!
Hartstikke leuk dus (en nee, begrijp me niet verkeerd, dit is geen sarcasme).  Het probleem is alleen dat het qua praktisch nut nog wel eens doet afweten. Dan kan de oplettende lezer denken ‘Ja ja Iris, met je gezeur, maar je bent een universitaire opleiding gaan doen, dus je wéét dat het niet praktisch zou zijn.’ Daar heeft de oplettende lezer deels gelijk in, was het niet dat dit redelijk lijkt voorbehouden tot de ietwat zweverige studies die we ook wel ‘geesteswetenschappen’ willen noemen. In tegenstelling tot sociale en gedragswetenschappen, zijn wij namelijk niet echt van de feiten, maar meer van het interpreteren. (Behalve antropologen, jullie hebben het net zo zwaar als wij: zie jullie bij het uitkeringsaanvraagloket!). Om over geneeskunde studenten nog maar te zwijgen. Wat nou niet praktisch op een universitaire opleiding?

Goed, die achtergrondinformatie daar gelaten wil ik het hebben over het fenomeen waar ik nu tegen aan loop. Waar eerst iedereen nog simpelweg stond te juichen om het feit dat ik een universitaire opleiding ging doen en vooral de ‘leef je droom’ utopie geuit wordt, dringt het scepticisme nu ook het gewone leven binnen. Ooms en tantes vragen niet meer hoe het is op kamers, maar simpelweg ‘Wat deed je ook alweer? Wat kan je daar mee worden dan? Dat weet je niet zo 1,2,3… Oh.’
Pijnlijk. Het erge is dat ik oprecht geen enkele tegenreactie kan geven. Want ik weet het niet. Ik heb het trouwens ook nooit geweten. Redactiewerk lijkt me best leuk, maar had ik dan niet beter een cursus schrijven kunnen volgen? Had behoorlijk wat geld gescheeld. Toch blijf ik redelijk dicht bij mijn keus staan, immers; ik heb gedaan wat elke leraar van mij wilde: ik ben gaan studeren wat me interesseerde. Ik was ervan overtuigd dat een opleiding wel gelijk zou staan aan een baan, beetje jammer dat we ineens beland zijn in een crisis waarvan iedereen dacht dat het na de jaren ’90 wel een keertje afgelopen zou zijn. Verdorie zeg.

Waarschijnlijk komt het door mijn insteek van het studeren. Dit gaat vreselijk klinken, maar ik ben gewoon nieuwsgierig. Ik wil dingen leren over zaken die mij bezig houden en dát is dan ook mijn uiteindelijke reden tot studeren geweest. Als ik nu een miljoen zou winnen, zou ik waarschijnlijk nog twee studies gaan volgen puur omdat ik leren (en het studentenleven) gewoon erg leuk vind. Ik besef me nu, terwijl ik dit jaar had moeten afstuderen, dat deze voorgehouden utopie nou eenmaal niet zo lekker werkt in de praktijk. Uiteindelijk heb je toch die baan nodig. Ook ik. Het is voor mij dan ook maar hopen dat ergens iemand heel erg  zit te wachten op een Media&Cultuur studente van twintig jaar oud die over alles een mening heeft. Een mening is gebaseerd is op losse flodders van heel veel theorieën en stromingen.

Al met al ben ik nu iemand die vrij veel weet over een redelijk breed gebied waar moeilijk werk in te vinden is. Geweldig, toch? Ik vind het oprecht best leuk en zou ook niet zo negatief zijn als die overkoepelende vraag van ‘wat ga je doen dan?’ niet telkens in de lucht zou hangen. Dus ik ga hem nu lekker heel cliché beantwoorden. Wat wil ik ermee worden? Gelukkig en bomvol van kennis die ik niet in de praktijk kan brengen. Heerlijk.

* Auteur wil bij deze mededelen dat deze column geschreven is in de week voorafgaande aan een tentamenweek. De algehele, misschien ietwat cynische houding, jegens de opleiding is dan ook niet representatief voor de mening in het algemeen. Dank u.

Advertenties

One thought on “‘Wat wil je worden dan?’

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s