De queeste van de verloren portemonnee

Spullen verliezen. Doe het nooit. Je wordt er zenuwachtig van. Gestrest. Paniekerig. Ik kon afgelopen week in ieder geval wel janken. Mocht je het niet van plan zijn, en dat lijkt me logisch, sluit in alle gevallen uit dat het je overkomt! Nee, het verliezen van mijn portemonnee afgelopen woensdag was niet een van mijn beste momenten. Laat ik maar niet te ver op de zaken vooruit lopen. Het begon met het treinritje naar huis en vanaf daar kwam een reeks van gebeurtenissen die ik liever vergeet…

Ik heb een winterjas aan, want het was november. Hij zit verdomd lekker, is goed warm en er zit geen zeehond of ijsbeer aan de capuchon (en ja, een leuke mannenjas zonder vacht op de capuchon vinden is best lastig.) Het enige nadeel van mijn donkerblauwe vriend is dat de zakken horizontaal zitten. Dus niet schuin naar binnen aflopend zodat de spullen er in blijven zitten, maar kaasrecht. Een euro vindt zijn weg makkelijk naar buiten, bij wijze van spreke. Zo ook mijn pas gekregen portemonnee.

Omdat ik bij het uitstappen zo naïef was om mijn aandacht meer te houden bij een nieuwe aflevering van Doctor Who dan bij het checken van mijn jaszakken, bleef mijn zwarte compagnon achter. Met de laptop onder mijn arm snel ik een halve minuut na het uitstappen terug naar de Sprinter. In de verte hoor ik het welbekende piepje; de deur sluit. Shit! Tevergeefs probeer ik nog met luid kloppen op de deur de aandacht van de conducteur te krijgen. “PORTEMONNEE!”, schreeuw ik. Hij zal wel gedacht hebben: “Laatkomer!” En zo scheidden onze wegen.

Ik ben wel vaker wat verloren, maar nog nooit kwam ik er zó snel achter. Dat betekent dat de servicebalie vast kan helpen. En dat konden ze. Volgens de medewerker wordt er vanaf Naarden-Bussum een ‘opsporingsteam’ ingezet. Bestaande uit die ene conducteur. Over twintig minuten komt er een telefoontje met goed of slecht nieuws. Of ik die minuten hier wil uitzitten? Ik zeg van ja, maar god, dat moeten de langste twintig minuten ooit geweest zijn. Helemaal met na afloop de klap op de vuurpijl: de portemonnee werd niet aangetroffen.

Dan besef je pas dat ALLES er in zit. Een pinpas, ID-kaart, rijbewijs, NS-stationskaart voor werk, zorgverzerkering en studiepas. Alleen mijn OV-kaart en het kleingeld heeft de dans ontsprongen, want wederom dankzij De Dokter was ik die vergeten in mijn portemonnee te doen.

Eenmaal thuis heb ik een sociale media campagne in gang gezet.
RT
Hoe lief jullie daar ook allemaal voor me retweetten: er kwam niets uit. Dan maar een paar dagen wachten tot de NS met goed nieuws kwam. Ook dat bericht bleef uit. Dan zit er maar een ding op: aangifte doen bij de politie. Met als niet geheel onbelangrijke bijkomstigheid: in totaal zo’n 110 euro lappen voor de nieuwe documenten. “Heb je een vorm van bewijs bij je?”, vraagt de aardige agente achter de desk. Nee, die zit in de portemonnee. “Dan moet je eerst een printscreen van je gegevens halen bij de gemeente die op vrijdagmiddag dicht is”, laat ze weten. “Dat wordt op zijn snelst maandag.” Kak.

Een weekend wachten leverde ook geen positieve resultaten op. Geen NS. Niemand die me opzocht via sociale media. En ook niemand die aan de hand van alle pasjes als eerlijke burger actie ondernam. Tot ik gistermiddag, na de aangifte gedaan te hebben, telefoon kreeg van mijn zus. Haar visitekaartjes waren de held van de dag. Naar aanleiding van haar reclame in mijn portemonnee heeft de vinder haar gebeld. Een slimme zet van die persoon, want onze achternamen komen natuurlijk overeen. Mijn geluk kon niet op en ik sprong bijna een gat in de lucht. Er zijn getuigen van dat moment.

Vooruit, ik heb een kleine week met slechts enkele euro’s moeten leven, maar dan krijgt het verhaal toch een goed einde? Ja en nee. Over een paar uur als deze blog online staat ontmoet ik de heldin van mijn stommiteit en heeft ze de portemonnee in kwestie bij zich. Alleen die aangifte van vermissing de identiteitsdocumenten krijgt een vervelend staartje. Die kan niet ongedaan gemaakt worden. Wat houdt dat in? Nou, dat ik alsnog de 110,- mag gaan lappen en de pasjes moet vervangen. Daarnaast is er, as we speak, ook al een nieuwe pinpas onderweg.  Daar gaat mijn kerstbonus.

De les die hier uit geleerd kan worden luidt als volgt: weeg voor jezelf af of er waardevolle spullen in je portemonnee zitten. Zo niet, dan is de kans iets groter dat de vinder zich op een bepaalde manier meldt. Ik kon me simpelweg niet voorstellen wat iemand met een pasjesportemonnee moest, maar bij deze: ze is eerlijk en maakt mijn dag. In het vervolg niet te overhaast aangifte doen bij de politie.

Ach, wat lul ik eigenlijk ook in de ruimte. Let gewoon ALTIJD goed op je eigendommen.

Advertenties

3 thoughts on “De queeste van de verloren portemonnee

  1. ManaPraxula 4 december 2013 / 01:23

    Ja Roel, ik deel je pijn. Aantal jaar terug was mijn portemonnee tussen Knobbie en het ziekenhuis eruit gevallen. Olily portemonnee, geen geld, alleen een ID, pinpas, OV en al die rommel. Nooit terug gevonden. Meest jammere vond ik nog wel dat de fotohokjes foto met Dré, Django, jijzelf, Alya en nog iemand, weg is. Nadat ik hem binnen 2 weken 2 keer kwijt was geraakt, had ik besloten om er een roze lieveheersbeest er aan te hangen om hem herkenbaarder te maken (en dat je hem kan zien op een zwarte autovloer) en dat werkte. Pak van mijn hart :P

    • Roel Breet 4 december 2013 / 01:42

      Ja, vanaf dat je het ding verliest is het beyond you wat er mee gebeurt. Onzekerheid is verschrikkelijk, je schuldig voelen nog erger. Bahbah! Maar goed dat je een bepaald systeem er in hebt gevonden. Ga ik ook doen!

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s