Giro 555? Het kan ook anders

Ik geef geld aan Greenpeace. Het is verschrikkelijk weinig en ik weet zeker dat ze mijn donatie niet zullen missen als ik het stopzet, maar ik ben simpelweg te lui om dat te doen dus dat kleine beetje geld mogen ze van me houden. Na alle gedoe over Greenpeace de laatste tijd (mafkezen die Rusland op stelten willen zetten, mensen die zich vastbinden aan olieplatformen, stille verhogen van de donaties) begin ik me er alleen wel voor te schamen dat ik ze überhaupt nog wat geef. Mijn probleem is, en ik denk dat meerderen er last van hebben: we willen wel goed doen, we willen wel geld geven, maar we vertrouwen de goede doelen niet meer.

We geven niet zo graag meer. Toen Simon van Nick op facebook een oproep plaatste om geld te doneren aan giro 555 kreeg hij een stortvloed van kritiek over zich heen. Het vertrouwen in de grote goede doelen-organisaties is weg, en zo gek is dat niet. Het KWF, Greenpeace, Alpe d’HuZes, al deze goede doelen hebben de afgelopen maanden bewezen dat lang niet al onze donaties netjes op de juiste plek terecht komen. Natuurlijk wordt het geld ook gebruikt om mensen, transport en andere financiën te betalen, maar het grootste gedeelte zou toch naar het oorspronkelijke doel moeten gaan. En dus niet naar de derde auto van meneer de directeur. Wij willen wel goed doen, maar die gemene hoge heren van de goede doelen houden ons tegen.

Wat wil je eigenlijk bereiken met geven aan het goede doel? Voel je je schuldig tegenover die arme derdewereldkinderen? Wil je je geweten sussen? Er valt namelijk ook op andere manieren goed te doen. Want velen gooien een godsvermogen aan eten weg omdat het toevallig ‘over’ is, maar sturen niets naar Unicef ‘omdat de directeuren er toch met het geld vandoor gaan’. En met die instelling wordt de wereld nooit een beetje beter.

Als je echt iets wil doen, koop dan eens geen Cola. De directeuren van Coca Cola zijn namelijk al rijk genoeg. Koop eens geen ingeblikte groente van grote bedrijven die toch al genoeg verdienen. Koop eens verse groente op de markt, van een eerlijke boer, zodat hij zijn kind weer naar ballet kan sturen.

Overigens ben ik enorm onder de indruk van het programma Bloed, Zweet en Luxeproblemen. Het is een soort realityprogramma van BNN waar zes Nederlanders naar derdewereldlanden afreizen om zelf mee te maken hoe het is om daar te werken. Koffiebonen plukken, goud winnen en schoenen maken onder verschrikkelijke omstandigheden. Ik kan helaas de video niet in de post plakken, dus klik hier om de eerste aflevering te bekijken.

cocacolaWij hebben het in Nederland niet moeilijk. Hier is geen échte armoede. Hier zijn instanties waar je aan kunt kloppen, hier heeft de overheid nog wel een potje voor de armen, hier heb je buren, familie, vrienden. Hier wel. Het is heel scheef om Nederland te vergelijken met bijvoorbeeld Ethiopië, maar je kunt je ogen niet sluiten voor armoede alleen omdat je het niet élke dag om je heen hebt.

Doe wat je kunt. Durf je niet te geven aan het goede doel, probeer dan zelf de wereld een beetje beter te maken. Wordt bewust van wat er gebeurt op de wereld, zie je eigen problemen eens in perspectief en help de medemens. Jij bent straks weg, maar de Aarde blijft.

Advertenties

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s