Aseksualiteit en het belang van erkenning

Na mijn eerdere blogpost over de Klein- en Kinseyschaal van seksuele geaardheid, schrijf ik nu over een geaardheid die vaak over het hoofd wordt gezien: aseksualiteit. Weinig mensen weten dat aseksualiteit bestaat en velen vinden het hele concept maar vreemd. Ik heb er voor de UvA al eerder een presentatie over gehouden en er een essay over geschreven. Dit was voor een vak dat over liefde en seksualiteit ging, maar als ik er niet was geweest, zou het helemaal niet aan bod zijn gekomen. Dat vind ik vreemd en, om eerlijk te zijn, belachelijk.

Zoals homoseksuelen de regenboog hebben, gebruiken aseksuelen deze vlag

Het is niet bijzonder dat aseksualiteit in schalen over seksuele geaardheid weinig aan bod komt. Aseksualiteit betekent de afwezigheid van seksuele aantrekkingskracht en staat dus vaak buiten dit soort schalen. Toch is één op de honderd mensen aseksueel, en dat is veel. Onder iedere honderd mensen die je tegenkomt, is er één die geen seksuele aantrekkingskracht voelt. Dat is in mijn ogen een veel te hoog aantal om de geaardheid onopgemerkt te laten bestaan, hoe raar anderen het ook vinden dat sommige mensen geen seksuele aantrekkingskracht ervaren.

Dat iemand aseksueel is, betekent niet dat zij niet verliefd kunnen worden of een succes- en liefdevolle relatie kunnen hebben. Dit zou namelijk ook voor niet-aseksuelen impliceren dat hun liefde vooral geaard is in seksualiteit en dat vind ik veel te kort door de bocht. Voor veel mensen is seksuele aantrekkingskracht een belangrijk aspect van liefde of een relatie, maar het is niet de definiërende factor. Aromantisch is een term die gebruikt wordt voor mensen die niet verliefd (kunnen) worden. Deze mensen kunnen aseksueel zijn, maar het is ook mogelijk dat zij wel seksuele aantrekkingskracht voelen. Romantische en seksuele geaardheid staan zo goed als los van elkaar.

Ook bestaat de misvatting dat aseksuelen dan allemaal panromantisch zijn. Zonder seksuele aantrekkingskracht doet iemands geslacht er immers toch niet toe. Want er zijn geen verschillen tussen mannen en vrouwen, op wat tussen hun benen hangt na… toch? Nee. Ik denk dat niemand het gevoel heeft dat hun geslachtsdeel hun genderidentiteit bepaalt. Ik voel me vrouw op veel meer gebieden dan enkel dat en volgens mij gaat dat voor de meeste mensen op.

Zoals de meeste seksuele geaardheden, bestaat aseksualiteit ook als een schaal. Dit wordt in het Engels Grey A genoemd. Dit houdt niet een complete afwezigheid van seksuele aantrekkingskracht in, maar duidt wel op een veel minder regelmatige ervaring hiervan. Het is belangrijk het bestaan van aseksualiteit en gradaties hierin te erkennen, omdat zoveel mensen zich hiermee identificeren. Ook zijn er veel mensen die zich misschien minder seksueel aangetrokken voelen tot anderen dan niet-aseksuelen en zich vervolgens vreemd voelen, omdat zij niet weten van het bestaan van aseksualiteit.

Zelf vind ik aseksualiteit een heel interessant en belangrijk onderwerp. Hoewel ik mijzelf niet echt als aseksueel zie, heeft mijn onderzoek ernaar mij wel geholpen hier inzicht in te krijgen en toch ook herkenpunten te vinden. Als je geïnteresseerd bent in aseksualiteit en benieuwd bent naar hoe dat zich manifesteert in een samenleving met toch zo’n groot belang in seksualiteit, raad ik je vooral aan mijn essay te lezen. Dat staat gewoon online en is mega-interessant.

Advertenties

2 thoughts on “Aseksualiteit en het belang van erkenning

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s