Feminist, en trots!

De oplettende lezer zal wellicht hebben gezien dat ik mezelf omschrijf als feminist in hart en nieren.  Misschien zien jullie mij niet direct zo (tenminste, dit hoor ik vaak) maar ikzelf ervaar het wel degelijk zo. Eén van de redenen dat ik dit zo sterk formuleer, is omdat ik in het dagelijks leven merk dat het woord feminisme eigenlijk vooral negatief wordt ervaren. Zou deze negatieve ervaring met name bij mannen te vinden zijn, dan zou dat ergens nog wel te verklaren zijn. Het is mij echter opgevallen dat deze ervaring ook onder vrouwen te vinden is. Ik heb niet zelden gehoord dat feminisme achterhaald zou zijn en wanneer een vrouw niet al haar lichaamsdelen scheert, wordt al vaak gezegd ‘dat is vast zo’n feminist.’ Zelf vind ik dit afschuwelijk en kan ik me niet voorstellen dat een weldenkende vrouw zichzelf niet als feminist zou zien.

Oké, dit klinkt misschien wat heftig; zeg ik nou echt dat iedereen die het feminisme niet aanhangt, niet weldenkend is? Zo ver wil ik niet direct gaan, maar ook alleen maar niet omdat men vaak een ander beeld heeft van wat het feminisme inhoudt dan dat ik dat zelf heb. Wanneer ik mijzelf feminist noem, doel ik namelijk niet zozeer op de voortzetting van de ietwat extreme tweede feministische golf, waarbij Bh-verbranding niet geschuwd werd.
Als ik zeg dat ik feminist ben, komt dat eigenlijk maar op één ding neer: Ik vind dat vrouwen gelijkwaardig horen te zijn aan mannen. En als we het feminisme reduceren tot deze zin, dan durf ik inderdaad mijn claim over weldenkende mensen te maken.

Dan is er nog, behalve de negatieve ervaring, de opmerking dat het feminisme niet meer nodig zou zijn. Ik hoor in mijn directe kring vaak dat ‘in de westerse wereld’ dat allemaal niet meer nodig is. ‘Want we zijn toch gelijk? Vrouwen mogen toch stemmen? Jullie mogen toch werken?’  Alsof het dingen zijn waar we nu direct dankbaar voor moeten zijn en we verder geen eisen kunnen stellen aan sociale verhoudingen. Hierbij wil ik namelijk zeggen dat het feminisme in de ‘westerse wereld’ nog lang niet voor elkaar heeft gekregen wat het in mijn ogen voor elkaar moet gaan krijgen. Zolang er nog steeds aan regisseurs wordt gevraagd waarom ze een sterk vrouwelijk personage neerzetten in films, zolang in de taal zelf nog zulke duidelijke genderverschillen zitten (voor degene die het interesseert wil ik dit een keer verder uitleggen, maar in dit stuk zal ik me hier tot moeten beperken) én zolang mannen nog steeds met het slot/sleutel metafoor komen wanneer er wordt gepraat over seksueel gedrag (en er ook echt in geloven) hebben we wat mij betreft nog een lange weg te gaan.

Om nog even in te haken op die laatste opmerking; zeker wat betreft seksuele vrijheid van de vrouw, kunnen we nog wel even.  Ik schrik van het feit dat ik vrouwen zelf hoor zeggen dat een meisje ‘er om heeft gevraagd’ als ze bepaalde kleding draagt, ik schrik ervan dat jonge meisjes zich neerleggen bij de heersende ideeën over het feminisme; dat het niet cool is.
Ik sluit me aan bij critici dat het feminisme (en vele andere emanciperende bewegingen) de neiging heeft een slachtoffer rol over te nemen. Dit is niet wat ik wil zeggen.

Het gaat mij er namelijk niet om dat we oude tradities voort moeten zetten en vrouwen als superieur moeten ervaren, een uitwas van het feminisme waar ik me fel tegen verzet. Juist de gelijkwaardigheid waar de eerste feministische golf zo op gericht was, is het idee dat ik nastreef. Dit werkt overigens twee kanten op:  Het is belangrijk in te zien dat genderverschillen ook een negatieve invloed op mannen kunnen hebben, bijvoorbeeld wanneer er gesproken wordt over seksuele intimidatie over verkrachting. Het is gevaarlijk in hoeverre dit onderwerp als voor vrouwen alleen wordt gezien. Mijn doelstelling is dan ook steeds meer toe te werken naar gelijkwaardigheid, in alle opzichten.

Het gaat mij er dus simpelweg om dat het feminisme niet achterhaald, achterlijk of ouderwets is. Het feminisme gaat om gelijkwaardigheid en waardering: daar mag wat mij betreft nog veel meer over gepraat worden. Of je nou wel of geen BH wil dragen, of je nou wel of niet als lustobject gezien wil worden; het moet je eigen keuze zijn.

Kortom: Het wordt tijd dat het feminisme niet meer bekend staat als een ouderwetse stroming die Bh’s verbrandt, het wordt tijd dat feminisme iets is om trots op te zijn, ook nu nog!

Advertenties

2 thoughts on “Feminist, en trots!

  1. Jessica Ritsema 7 november 2013 / 00:10

    LIKE! (kan niet op dat like knopje klikken :p)

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s