Muzieksnobisme

De Jonas Brothers zijn uit elkaar (de groep tenminste, voor zover ik weet is hun bloedband nog intact) en dat vind ik heel erg jammer. Ik heb twee CD’s en een live DVD van de Jonas Brothers in mijn bezit en heb mijn concertkaartje van hun optreden in ‘Ahoy op mijn verjaardag in 2009 nog altijd bewaard. Sommigen zouden zeggen dat dit de Jonas Brothers mijn guilty pleasure maakt – zo’n artiest waar je eigenlijk heel erg van geniet, maar waarvan je dit toch probeert te verbergen voor anderen. Ik denk daar anders over. De Jonas Brothers zijn niet mijn guilty pleasure, want ik schaam me helemaal nergens voor en het is onzin dat dat zou moeten.

jb

Dit stond afgelopen week op mijn Facebookpagina, voor al mijn Facebookvrienden te zien. De eerste reactie was van de vriendin met wie ik naar hun concert was geweest en vervolgens reageerde een klasgenootje: “goh, dat is onverwacht”. Mijn zusje(*) gaf mij het welgemeende advies dat ik dat soort dingen misschien toch maar niet op Facebook zou moeten zetten. Toen ik vroeg waarom dan niet, zei ze “nou, ik wil toch ook niet dat iedereen weet dat ik Tina Turner luister”. Dat antwoord gaf mij weinig meer voldoening, want wat is er mis met Tina Turner luisteren? Ik denk dat veel mensen mijn liefde voor de Jonas Brothers gênanter vinden en nog steeds heb ik er geen probleem mee dit aan de grote klok te hangen.

In de woorden van Dara Ó Briain: “Music snobbery is the worst kind of snobbery. ‘Oh you like these noises, those sounds, in your ear? Do you like them? They’re the wrong sounds. You should like these sounds’.” Verschillende mensen hebben verschillende redenen om muziek goed te vinden en niet één reden is beter dan een andere. Sommige mensen hechten waarde aan de teksten en vinden het belangrijk dat hier een diepe betekenis of een mooie boodschap in schuilt. Andere mensen vinden het noodzaak dat muziek dansbaar is. Sommige mensen vinden technisch feilloos uitgevoerd gitaarspel de ultieme graadmeter, waar goed geproduceerde elektronische beats voor anderen juist het hoogtepunt van muzikantschap is. Op welke gronden zou het één beter zijn dan het ander als het allemaal hetzelfde doel bereikt?

Misschien ben ik ‘te oud’ voor mijn Jonas Brothers en is Tina Turner ‘niet hip genoeg’ voor mijn zusje of haar vrienden. Ik zie niet in hoe dat iets uit zou moeten maken. De Jonas Brothers maakten aanstekelijke liedjes die ik gemakkelijk mee kon zingen en mij vrolijk maakten. Het is een onnozel idee dat het geluk dat dit mij brengt, een lagere vorm van geluk is dan het geluk dat het luisteren van David Bowie mij brengt. Je horizon verbreden is altijd een goede stap, maar blijf eerlijk tegenover jezelf. Wat muziek met iemand doet is ontzettend persoonlijk en niet te beoordelen aan objectieve maatstaven. Hoe jij je voelt, wat jij fijn vindt, waar jij je prettig bij voelt; dat is wat jouw smaak bepaalt. Niemand anders hoort jou de les te kunnen lezen over de geluiden die jou een goed gevoel geven. Jij bent het enige dat er toe doet.


(*) Ik noem je toch nog! xoxoxoxoxo

Advertenties

9 thoughts on “Muzieksnobisme

  1. Thomson 4 november 2013 / 19:54

    Ik hoop dat dit satirisch is, ten eerste.
    Ik denk dat het snobisme binnen de muziek juist bestaat uit al die pop- en cultartiesten. Ze kennen weinig of niets van muziek (van andere dingen betwijfel ik eigenlijk ook); ze zien er allemaal hezelfde uit, maken allemaal dezelfde muziek (alleszins dezelfde structuur) en verdienen er nog geld mee ook. Mijn punt is dat deze muziek gewoon niets speciaals heeft, nooit zoiets vernieuwends of zo heeft en heeft gehad.
    De definitie van een snob: Een snob is in het algemeen iemand die denkt dat hij in wezen meer is dan anderen op grond van afkomst, kennis, intellect of rijkdom. Deze superioriteit uit zich over het algemeen in een (eventueel denkbeeldige) verfijnde smaak. De snob behoort meestal niet tot de elite, doch probeert zich toegang tot deze kringen te verschaffen door imitatie van hun gedrag en levensstijl.(…). [bron: wikipedia]
    De meesten die echt iets van muziek kennen, zullen een veel genuanceerdere mening kunnen geven over muziek tout court. pop- en cultmuziek is voor mij juist het ideale voorbeeld van snobisme omdat die muziek zich evenwaardig, zelfs beter waant omdat ze meer publiek aantrekt, en daarom proberen ze, halsstarrig weliswaar, tot de echte groten te behoren, degene die wel over intellect en rijkdom bezitten op vlak van muziek, degene die vernieuwend is in muziek.
    Ik ken iemand persoonlijk (hij doet mee an de voice, btw) die ook zo’n cultzanger is in wording, a la tom dice een beete. Die gast is niet per se een van de snuggerste en maakt te gewone muziek. Het feit dat ik hem al kan vergelijken met een andere artiest, wijst toch op een volledige imitatie van dat wat ooit groot was geweest. Die imitatie, die non-creativiteit, maar die wij-horen-er-nu-toch-wel-bij-zeker mentaliteit, dat wijst echt op snobisme.

    • Meike van Roessel 5 november 2013 / 14:24

      Je wikipediadefinitie is heel mooi en sluit precies aan bij waar ik het over heb: mensen die denken dat ze ‘betere muziek’ luisteren. Ik heb het over mensen die luisteren en hun eigen smaak daardoor hoger in rang vinden staan. In mijn ogen is daarbij wat de muzikant vindt of denkt of verdient of als inspiratiebron gebruikt volledig irrelevant.
      Waar deze post over gaat staat volledig buiten de artiesten. Ik wil juist hameren op het gevoel dat een luisteraar krijgt van muziek en dat andere mensen het recht niet hebben dat te ondermijnen.
      Een goed voorbeeld anders dan popmuziek zijn bands als 30 Seconds to Mars. Dat is een band die levens heeft gered. Hun muziek heeft mensen bijgestaan in suïcidale periodes. En toch vinden sommige mensen het nodig erop te hameren dat 30 Seconds to Mars commercieel is, en niet ‘echte’ rock/whatever-het-genre-is. Wáááááárom? Iemand wordt er gelukkig van of iemand put er kracht uit. Hoe vreemd is het dat mensen het dan nodig vinden te zeggen ‘nee, dat is verkeerd. Dít is waar je eigenlijk kracht uit moet putten’. Zo werkt smaak niet en zo werkt gevoel niet, en dat heeft niets te maken met de artiest en al die punten die jij er eerder bij haalde.

      • Lucas Booms 5 november 2013 / 15:21

        Je kan ook een andere definitie aan een “guilty pleasure” geven, eentje die ik zelf eerder voor me zie. Een guilty pleasure is een artiest/serie/whatever dat eigenlijk compleet buiten jou persoonlijk gewone spectrum valt.

        Iemand die grotendeels van de tijd naar Nirvana, Nightwish en Bullet for my Valentine luistert(dus voornamelijk veel gitaargerag zeg maar), en die blijkt de deuntjes van Justin Bieber of NSync toch ook erg leuk te vinden… dan is dat zijn guilty pleasure. Zo zie ik het. Het is héél simpel, en als je hier héél psychologisch op induiken en dan tot de conclusie komen: “Ja, maar je noemt het zo omdat al je vrienden ook luisteren wat jij ‘normale muziek’ vindt, en dan moet je het zo verantwoorden…”.

        Ik denk zelden ergens te lang over na, vooral omdat je een guilty pleasure als een soort geuzenterm kan gebruiken. Een zelfverzekerd persoon kan zeggen, volgens mijn definitie, “Ja, dat is mijn guilty pleasure. Deal with it bitchez”. Je hoeft het niet eens uit te leggen. Iets kan kwalitatief héél slecht zijn(Jersey Shore) of juist enorm oppervlakkig(The Voice).

        Dus ja. Je kan dat ene verhaal wat je hierboven hebt aanhouden en dat is vast de correcte definitie ervan. Je kan je ook afvragen waarom iedereen zich in godsnaam drukmaakt over wat nu een guilty pleasure is en wat niet, en het dan zelf gewoon op oppervlakkigheid gooien. De bijbel laat oordelen niet toe om een reden. ;D

        Overigens, ik heb zelf geen guilty pleasures. Ik bén een guilty pleasure. ;)

      • Thomson 7 november 2013 / 19:35

        Kunst is gemaakt om mooi te zijn of aangrijpend. Kunst is een communicatiemiddel, geen semi religieuse openbaring die mensen moet helpen. Artiesten die zich bezighouden met dat als doel zijn uiteindelijk de oorzaak van al dat pop- en cultgedoe en dus geen volwaardige kunstenaars. Pop en cult draagt gewoon niet bij tot kunst, terwijl de meesten daar wel van overtuigd zijn.
        Trouwens, ik kan onmogelijk zeggen dat diegenen die dan naar de meer gewaardeerde muziek luisteren, beschuldigd moeten worden van snobisme. Zij doen juist niet aan imitatie van dat wat de meesten luisteren. Zij kennen blijkbaar een ontwikkeling, een specifiëring van hun smaak en moeten daar dan ook harder op zoek naar gaan, naar dingen die wel volgens hun smaak passen. Zij zijn dus meer bezig met muziek en kunnen dan ook beter oordelen geven over muziek.
        Voor de rest vind ik de regel ‘des gouts et des couleurs, on ne dispute pas’ inderdaad geen waarheid en zelfs een grove leugen. Als dat echt waar zou moeten zijn, dan zouden we ook geen meningen mogen formuleren en besluiten mogen trekken. Het excuus van ‘ieder heeft toch een eigen smaak (en bijgevolg ook een mening) en daarover mag je niks tegen zeggen’, heeft tot gevolg dat onze maatschappij kritiekloos en dus zonder besluiten komt te vallen. Dan zouden we ook heel deze discussie niet mogen houden, en zou zelfs politiek geen zin meer hebben. Ik walg van dat soort uitspraken. Ze dragen echt niet bij tot maatschappij en de mensheid in het algemeen en zijn zuiver flauw moralistische en pacifistische ideeën die eigenlijk confrontatie en discussie uit de weg gaan. Het is onterecht en is gewoon een dooddoener in elk gesprek dat echt verrijkend kan zijn.
        Ik zal nog even verklaren waarom mensen pop en cult soms verkeerd zouden kunnen vinden, gewoon ter verduidelijking (ik weet dat ik soms chaotisch schrijf, vandaar).
        Wat jij vindt in die teksten kan heel verlichtend werken voor jouw en dat mag, absoluut; dat is zelfs goed en mensen kunnen daar een voorbeeld aan nemen. Maar, de intentie van het maken van die nummers, is niet dat wat jij uit dat nummer haalt. De intentie van de makers van dat nummer is niet het raken of helen van personen. De intentie van hen is geld verdienen. Akkoord, dat zal wel van alle andere ariesten ook zo zijn, maar die andere artiesten leggen er nog hun persoonlijke voorkeur in (metalheads, willen ongenoegen laten horen door hun schreeuwen, punks door grof taalgebruik, dj’s door persoonlijke toetsen te geven aan hun ritmes of gebruik van hoog en laag, etc.) De intentie van de mensen om naar zo’n specifiekere nummers te luisteren, is omdat ze zich ook geroepen voelen die persoonlijke toetsen te ontdekken en te begrijpen. De idee die er leeft en die er ook is achter die muziek is dat het dieper gaat dan dat wat goed klinkt bij de mensen, zowel qua tekst, als qua geluid). En pop en cult geeft geen diepgang of geeft allessinds de impressie dat het geen diepgang heeft. Pop en cult is té duidelijk. En eenmaal iets duidelijk is, wordt er geen diepgang meer gecreëerd. Als de diepgang wegvalt, maakt het juist andere muziek zo goed als dood. Aan de hand van dit kan men dan ook verklaren waarom pop en cult zo veel mensen aantrekt. Het schept een duidelijkheid die voorgekauwd is, waardoor men zelf niet al te veel meer moet verder nadenken. Pop en cult is van deze tijd, omdat men (zeker onder scholieren) een afkeer creëert van nadenken. Alles wordt voorgekauwd. Men moet niet meer zoeken achter een betekenis. Men beschouwd de woorden daaruit als een waarheid, terwijl het niet eens gemaakt wordt om verspreid te worden als waarheid.

  2. Daan Kusen 6 november 2013 / 12:46

    Over smaak valt niet te twisten is een makkelijke dooddoener. Ik zeg dat je over smaak JUIST moet twisten. Anders is het onmogelijk om muzikaal te groeien.

    • Meike van Roessel 6 november 2013 / 12:50

      En ik zeg ook dat je ogen open houden en je horizon verbreden altijd alleen maar goed is, maar dat je jezelf niet moet verplichten zogenaamd ‘goede’ muziek ook daadwerkelijk leuk moet vinden.

    • Meike van Roessel 6 november 2013 / 17:43

      Oh, sorry! Ik dacht dat dit een reactie was op mijn reactie en niet op mijn post zelf, waardoor ik misschien iets te fel reageerde. Was mobiel en dacht dat je dezelfde persoon was als de eerste reageerder.

      • Daan Kusen 6 november 2013 / 17:45

        Haha it’s okay :)

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s