Bilaterale bitchfights

Het zal de meeste mensen vast niet zijn ontgaan dat diplomatieke relaties tussen Nederland en Rusland laatste tijd wat…stroef verliepen. Ruzie over een schip, ruzie over een diplomaat, tot twee keer toe, en ophef over Russische wetgeving hebben ervoor gezorgd dat het Nederland-Ruslandjaar zo op het eind toch nog wat vuurwerk meekrijgt.

Voor een politicoloog was het een bijzonder amusante periode. Nederland, het braafste jongetje van de klas op diplomatiek gebied (misschien met uitzondering van Zwitserland dan), had eindelijk eens een échte diplomatieke rel. Geen laffe pappen-en-nathoudenfeestjes meer zodat zelfs Noord-Korea aardige berichtjes stuurt, gewoon een heerlijk ordinaire bilaterale bitchfight.

Alhoewel Nederland natuurlijk niet zo braaf is als het hoopt te zijn. De regering zoekt natuurlijk niet dagelijks ruzie op het wereldtoneel zoals Noord-Korea, Iran en andere dictaturen doen, maar weet wel zo af en toe een paar landen tegen zich in het harnas te jagen. Een paar voorbeelden.

1946-1949: De VS, Verenigde Naties

Het grootste diplomatieke schandaal in Nederland na de Tweede Wereldoorlog ontstond… gelijk na de Tweede Wereldoorlog, toen Nederland zijn leger naar Indonesië stuurde om de onafhankelijkheidsbeweging aldaar te stoppen, eufemistisch de “politionele acties” genoemd. Dat lukte nog best aardig, Nederland sloeg de opstand vrij succesvol neer, maar internationaal werden er bepaald geen vrienden mee gemaakt. Vooral de Verenigde Staten waren verbolgen over het feit dat Amerikaans geld uit het Marshallplan werd gebruikt om “seniel en ineffectief imperialisme” te bekostigen, en dreigde deze hulp terug te trekken. Ook vanuit de net opgerichte Veiligheidsraad van de Verenigde Naties werd met sancties gedreigd. Uiteindelijk trok Nederland zich na deze politieke druk terug uit Indonesïe, en werd het onafhankelijk.

1973-1979: Arabische Wereld, Iran

In oktober 1973 vielen Egypte en Syrië Israël binnen op Jom Kippoer, een Joodse feestdag. Deze oorlog zou niet al te lang duren en Israël won glansrijk, maar dat was vooral te danken aan steun van vooral de VS en Nederland. Het resultaat was dat de Arabische Liga besloot tot een boycot van de grootste bondgenoten van Israël, waaronder dus Nederland. Olieprijzen schoten omhoog, er was regelmatig überhaupt geen benzine te krijgen of deze werd op rantsoen geplaatst, en het werd lange tijd verboden om op zondag auto te rijden.

1980-1998, 2010-heden: Suriname

Het langstlopende conflict van Nederland met een ander land is ex-kolonie Suriname, maar dit heeft eigenlijk te maken met maar één man: Desi Bouterse. Deze man was als legerleider en staatshoofd tijdens de militaire dictatuur in de jaren ‘80 verantwoordelijk voor een aantal misdaden, zoals de bekende Decembermoorden van 1982, maar ook het Bloedbad van Moiwana in 1986, waarbij een dorp in het oosten van het land volkomen met de grond gelijk werd gemaakt na geruchten dat een politieke vijand van Bouterse zich daar ophield. 39 mensen kwamen om.

Na het einde van de dictatuur leek het even heel slecht te gaan met de positie van ‘Bouta’: in 1999 werd hij in Nederland bij verstek veroordeeld tot 11 jaar gevangenisstraf voor drugssmokkel, en in 2007 begon in Suriname zelf een proces tegen hem over de Decembermoorden, maar nadat hij in 2010 tot president werd verkozen en twee jaar later een amnestiewet werd ondertekend over de oorlogsmisdaden tijdens de dictatuur, is hij onschendbaar geworden. De relatie tussen Nederland en Suriname is sindsdien uiterst koel, en het ziet er niet naar uit dat het gaat verbeteren.

2011: Iran

De reden dat Nederland relatief weinig conflicten heeft met andere landen is dat het naar verhouding weinig ‘doctrine’ gebruikt in zijn diplomatieke betrekkingen: het heeft bijna geen vaste regels waar iedereen zich volgens het ministerie aan moet houden, en dat maakt ze vrij flexibel. Er is eigenlijk maar één niet-onderhandelbare voorwaarde: executeer geen Nederlandse staatsburgers. Dus wat gebeurt er als een land niet alleen dát doet, maar daarnaast ook nog informatie erover achterhoudt, actief misleidt en daar nog over liegt ook? Dan wordt het ministerie boos. Heel erg boos.

In 2011 voltrok Iran het doodvonnis van de Nederlands-Iraanse Zahra Bahrami, na maanden van onjuiste informatie verstrekken aan zowel Nederland als de advocaat van Bahrami, het arresteren en intimideren van eerdergenoemde advocaat, en op de dag voor de executie werd aan Nederland gemeld dat het proces nog gaande was. De reactie op de voltrokken executie was voor Nederlandse begrippen uiterst fel: minister Uri Rosenthal noemde het een ”barbaarse daad van een barbaars regime”, en diplomatieke relaties werden volledig bevroren, wat zeker voor Nederland uiterst zeldzaam is.

Conclusie: Nederland is zo braaf nog niet. In veel gevallen was ruzie onvermijdelijk of zelfs de beste keuze, maar vaak ook eigen schuld. Maar het zorgt in ieder geval weer voor wat politiek vermaak in een land dat zich altijd zo saai en keurig wilt opstellen.

Advertenties

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s