Met de neus in andermans zaken

Toen ik vandaag in de spits in de trein stond (bij gebrek aan zitplaatsen) voelde ik mij plots erg benauwd en zelfs duizelig. Na paniekerig om mij heen te hebben gekeken naar een mogelijke zitplaats op de vloer, liep ik toch de coupé in om een stoel te vragen. Er was een lange pauze, met blikken die niets anders zeiden dan ‘offer jij je op of doe ik het?’, die mijn paniek niet stilden. Slechts na enkele zeer lange seconden kreeg ik een plaats. Op zo’n moment blijven mensen vaak stil, in de overtuiging dat een ander het bestaande probleem wel op zal lossen. Dat is jammer, maar waarom hebben mensen dan op andere momenten de behoefte hun neus zo diep in andermans problemen te steken dat zij een heel nieuw probleem vormen?

Er zijn bijvoorbeeld de ‘mag jij dat wel?’-bemoeials. Wat deze mensen doen is immens vervelend. Je doet iets wat geheel jouw eigen zaak is, maar men vindt het dan toch nodig er iets over te zeggen, al stoor jij hen er allerminst mee. Zo hoorde ik laatst van een vriendin dat zij eens met kaartje en al in een eersteklas treincoupé ging zitten. De enige anderen in haar coupé waren een ouder stel dat haar al enkele mopperende blikken had geschonken. Toen de conducteur bij het stel langskwam, raadden zij de man aan deze vriendin ‘vooral ook te controleren’. Hoe háál je het in je hoofd? Het meisje had gewoon netjes een kaartje gekocht, en zelfs als zij dat niet had gedaan, waren de consequenties daarvan voor haarzelf geweest. Zij viel dat stel niet lastig, maar zat gewoon rustig in haar stoel. Waarom is dit voor hen dan zo een groot probleem dat zij zich daar in moeten gaan mengen, al staat het volledig buiten hen? Dit is een onuitstaanbaar type bemoeial en een dooddoener voor het humeur.

Ook zijn er de ‘houd eens op’-bemoeials. Deze komt iedereen wel eens tegen en zij zijn bovenal enorm onbeleefd. Wanneer je in het openbaar bijvoorbeeld vrij harde muziek luistert, al is het met een koptelefoon, is de kans groot dat je deze op je dak krijgt. Zij vragen namelijk niet netjes of je misschien je muziek iets zachter zou willen zetten, maar vallen je direct aan met een felle snauw. “Zet die muziek eens zachter, de hele ruimte kan meegenieten!” (en dit is dan de gecensureerde versie). Ten eerste is het natuurlijk nog maar de vraag of de hele ruimte er inderdaad last van heeft, maar zelfs als dat het geval is, kun je het altijd netjes vragen. Niet iedereen die hard muziek luistert, of iets doet dat in ditzelfde scenario past, is zich altijd bewust van het feit dat anderen er een probleem mee hebben. In plaats van hier boos over te worden, kun je de ander altijd informeren. Wanneer diegene dan nog zijn gedrag niet verandert is een tirade wél bijzonder op zijn plaats.

Als laatste en misschien wel het meest irritante zijn er de passief-agressieve bemoeials. Rokers hebben hier veel last van, omdat mensen het om de een of andere reden altijd nodig vinden daar op die manier op te reageren. Ten eerste wil ik zeggen dat ik mezelf een vrij sociale roker vind. Ik rook al niet erg veel, maar als ik bijvoorbeeld bij een bushokje aankom met een sigaret, vraag ik altijd of de aanwezigen er last van hebben. Is het antwoord ‘ja’, dan sta ik met enkele seconden buiten het hokje; ook in de stromende regen. Toch, als ik in een hokje sta en er komt iemand anders aan, ga ik er niet direct vanuit dat diegene last heeft van mijn rook. Als dat wel zo is, kan dat gevocaliseerd worden (niet zoals de ‘houd eens op’-bemoeials, maar door het gewoon vriendelijk te vragen) en dan ben ik wel zo netjes daar in mee te gaan.
Wat mij dan echter ontzéttend stoort, is als mensen opvallend gaan hoesten en je boos beginnen aan te staren. Ik probeer niemand kwaad te doen en zie er niet uit als iemand die onredelijk zou reageren op een nette vraag, dus geef dat een poging. Dit passief-agressieve, non-verbale gedrag is een bijna hatelijke wijze van iemand iets duidelijk maken, wanneer dat ook op een vriendelijke manier kan. Het legt iedere verantwoordelijkheid bij, in dit geval, de roker, terwijl deze op zich niets verkeerd doet, maar waarschijnlijk alsnog bereid zou zijn zich anders op te stellen.

Al met al hoop ik dat de boodschap duidelijk is. Het slaat zowel op de eerste situatieschets waarin erg lang geen actie werd ondernomen, als op de rest waarbij de acties stuk voor stuk onprettig waren. Wees sociaal en wees gewoon eens vriendelijk. Neem vooral initiatief, maar als iets uw zaken niet zijn, steek uw neus er dan ook niet in; en als iets u stoort, uit dat dan op nette toon. De weg naar een prettiger samenleving is niet zo moeilijk te bewandelen, maar iedereen zal toch een kleine stap moeten zetten.

Advertenties

3 thoughts on “Met de neus in andermans zaken

  1. Elise 21 oktober 2013 / 21:08

    Vollédig mee eens! Heb zelf ook wel eens in de eerste klas gezeten, waarop een vrouw ons nogal hooghartig vroeg ‘of we hier wel goed zaten’. We hadden gewoon een kaartje. Sowieso vind ik dat je iets prima kan vragen, niet iedereen heeft alles gelijk door.

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s