Ja? Nee? Het mag allebei!

Je hebt het vast al meerdere keren gehoord deze week en daarom vind je het wellicht des te vervelender dat ik er ook weer over begin, maar het is donorweek. Dat betekent vooral dat je overal op internet, tv en radio de website ‘jaofnee.nl’ weer voorbij hoort komen met het dringende verzoek om je toch eens te laten registreren. Dat je helemaal geen donor wil zijn en alle organen wegens gegronde redenen zelf wil houden is het probleem niet. Dat je dit nog niet hebt laten registreren is kwalijk.

De één vult ‘ja’ in zonder er verder bij stil te staan (zoals ik), de ander heeft iets meer tijd nodig. Organen zijn per slot van rekening verdomd belangrijk in je leven, al heb je dat de grootste tijd van je leven niet door. Tenminste, jij misschien niet.

elise_zegt_ja_wit

De vader van een van mijn beste vrienden was vroeger fanatiek mountainbiker, maar sinds zijn nieren het bloed niet meer kunnen filteren kan hij zelfs zijn normale werk niet meer goed doen. Nu moet je niet gelijk deze blog wegklikken, want je hebt zulke verhalen natuurlijk al wel vaker gehoord. Ik probeer ook geen medelijden te kweken om je over te halen, maar enkel begrip. Begrip waarom IK orgaandonor ben. En daar hoef jij het helemaal niet mee eens te zijn.

Terug naar die vader. Eerst moest hij drie keer per week naar het ziekenhuis om zijn bloed te laten filteren, gezien zijn nieren dat dus zelf niet meer kunnen. Het bloed wordt dan letterlijk uit je lichaam gehaald (wel gelijkmatig natuurlijk), ververst, en weer teruggepompt. Ontzettend vermoeiend voor het lichaam. Tegenwoordig kan hij dit thuis, wat natuurlijk een enorme verbetering is. Feit blijft helaas wel dat hij minstens drie uur per keer, drie keer per week bezig is met het bloed verversen. Voor een vader van twee kinderen, met werk en een sociaal leven is dit natuurlijk enorm zwaar. Een donornier zou het leven van deze man er een stuk beter uit kunnen laten zien.

Om dit soort redenen ben ik donor geworden. Ik wil heel graag mensen helpen als ik er zelf niet meer ben. Ik hoef mijn organen niet meer als ik ze niet meer gebruik, en naar mijn bescheiden mening liggen ze onder de grond toch maar weg te rotten. Mijn organen zouden het verschil kunnen maken in iemands leven. Het is een beetje geven en nemen: ik wil graag ook een donororgaan als dat nodig is en ik vind het eigenlijk egoïstisch om dan zelf mijn organen niet ter beschikking te stellen.

Andersom moet er ook meer begrip gekweekt worden voor mensen die ‘nee’ kiezen. Ook voor mijzelf, want ik kan me eigenlijk erg kwaad maken wanneer iemand geen donor wil zijn. Ik vind ze egoïstisch en dom. En dat is veel te kort door de bocht en bovendien niet eerlijk, maar het is op dit moment wel mijn kijk hierop. Als ik zie hoeveel mensen gebaat zijn bij een orgaantransplantatie kan ik me niet voorstellen waarom je je weefsel niét af wil staan na je dood. Maar in plaats van dat ik deze mensen wil overtuigen, wil ik ze begrijpen. Want ook hun redenen zullen gegrond zijn.

Het maakt mij niet zo veel uit wat er is na de dood. Het hiernamaals, reïncarnatie: het zou allemaal heel goed kunnen bestaan. Punt is: ik weet het niet. Andere mensen hebben hier een hele andere kijk op, en zij hebben het volste recht hun eigen organen te behouden. Sommige mensen vinden het tegennatuurlijk om andermans organen te gebruiken, en zelfs egoïstisch om te denken dat je daar recht op hebt. En daar valt ook wel weer iets voor te zeggen natuurlijk.

Je hoeft niet voor ‘ja’ te kiezen, niemand dwingt je ertoe. Je hebt je eigen geloof, eigen leefregels en eigen angsten; daar heeft niemand anders wat mee te maken. Tót dat je dood bent. Dan kan jij niet meer beslissen. Dan moet bijvoorbeeld je moeder voor jou bepalen of bijvoorbeeld jouw nieren, hart of getransplanteerd mogen worden. Niet alleen heeft zij net haar kind verloren, maar ze komt ook nog voor die zware keuze te staan. Mogen de chirurgen haar kind openmaken? Weet zij wel wat haar kind had gewild?

Denk alsjeblieft niet “ik denk hier al jaren over na, die paar dagen extra maken niet uit”. Want morgen kan je laatste dag zijn. Ik ben vandaag 21 geworden, maar heel veel mensen hebben deze leeftijd nooit behaald.

Laat een ander niet achter met een van de zwaarste keuzes die je over een ander kan maken, maar neem het heft in eigen handen. Wat je ook kiest, kies het vandaag.

 

 

 

Advertenties

3 thoughts on “Ja? Nee? Het mag allebei!

  1. Daan Kusen 18 oktober 2013 / 00:16

    Ik ben een paar jaar terug donor geworden uit pure verveling. Ik had een zeldzame middag waarop ik echt totaal niets beters te doen had, dus toen ben ik maar donor geworden.

    • Elise 19 oktober 2013 / 15:59

      Wauw. Waar verveling al niet goed voor is :’)

  2. angelquique 18 oktober 2013 / 20:13

    Goed stuk! Ik vind het altijd erg jammer dat veel mensen die ik spreek geen donor zijn ‘omdat ze eigenlijk te lui zijn om zich op te geven’ en ‘komt nog wel’ en zo uiteindelijk gewoon geen donor worden. Als je het niet wilt worden vind ik dat iemands eigen keuze, maar het niet doen omdat het een paar sec. kost om op te zoeken… Zelf ben ik ook donor, als ik iemand met mijn organen kan helpen als ik er toch niks meer aan heb, why not?

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s