Een paardenmiddel tegen realiteit

Zo, daar is hij dan; mijn eerste bijdrage aan de Columnisten van Catan. Best moeilijk, een onderwerp kiezen. Ik heb al tijden niet meer geschreven; mijn laatste blog dateert uit het Hyvestijdperk en daarna is het verdacht stil gebleven.
Nogal lastig om weer te beginnen, dat zal ik meteen toegeven. Ik heb dan ook een onderwerp gekozen dat dicht bij mij ligt, mijn ware ‘ik’ toont – zoals dat tegenwoordig schijnt te horen in alles wat je doet – en bovendien van wezenlijk belang is voor mensen die zich ooit in dezelfde situatie gaan bevinden als waar ik mij de afgelopen drie weken heb bevonden. 

Ik ga dan ook niet schrijven over de motie van Wilders, niet over oorlog in Syrië en ook niet over het feit dat er kennelijk al jaren een Neonazi partij in het Griekse parlement zit, dit alles is namelijk redelijk bijzaak geweest in mijn visie op de wereld de afgelopen tijd. Welk wereldschokkend nieuws heeft mijn leven dan wél beheerst, vraagt de kritische lezer zich misschien af.  Nou, dat zal ik bij deze mededelen: Ik ben sinds acht september gestopt met roken!

Er mag geapplaudisseerd worden, inderdaad.

Wellicht denken jullie: – niet geheel onterecht – ‘wat flauw om al die actuele zaken aan te halen, in het licht van jouw verslaving.’ Klopt! Maar dat is nu eigenlijk het punt wat ik wil aanhalen. Hoewel het nu begint af te nemen, hebben mijn dagen vanaf acht september, met name bestaan uit één ding: nicotine (en dan met name het niet krijgen hiervan.)
Het is misschien handig hierbij te vermelden dat ik rook vanaf mijn vijftiende, vast rokend vanaf mijn zestiende en mijn gemiddelde op één pakje (19 sigaretten, voor de onwetenden) zal hebben gelegen. Ik was een schoorsteen, rookte als een ketter en volgens het oude spreekwoord zou er constant vuur in mijn buurt moeten zijn. Kortom; mijn keel en longen zijn beter geasfalteerd dan menig Belgisch wegennet.

De reactie op mijn poging waren dan ook niet de steunende woorden waar ik op gehoopt had maar kwamen neer op een lachsalvo en diverse kreten  die duidelijk maakten dat ik ‘wel de laatste was die kon stoppen’ om over de hoeveelheid sigaretten die ik aangeboden kreeg nog maar te zwijgen. (Tip van Iris: Wil je nog niet stoppen met roken, maar heb je geldtekort? Vertel mensen dat je wil stoppen, de hoeveelheid pakjes zullen niet aan te slepen zijn.)  Redelijk deprimerend, moet ik toegeven. Maar juist door al dit cynisme heb ik redelijk doorgezet. Ik kan niet zeggen dat ik helemaal niks meer gerookt heb, maar de dagelijkse routine is genoeg verdwenen om te zeggen dat ik deze poging voorlopig als redelijk geslaagd acht.

Het opmerkelijke aan dit hele proces, vond ik wel het constant bezig zijn met het niet-roken. Nog nooit ben ik in mijn leven zo druk geweest met iets NIET doen, het nam soms mijn hele dag in beslag. Ik heb daarom ook verdomd weinig meegekregen van het wereld of landelijk nieuws, vriendschappen zijn verwaterd, schoolwerk ligt er zielig bij, puur om het feit dat ik ergens niet mee bezig ben. Al met al wordt het dus een goede uitdaging alles weer op een rijtje te krijgen, maar ik kan jullie wel meegeven dat het een leuk uitstapje buiten de normale gang van zaken is geweest.

Dus; heb je genoeg van de realiteit en de sleur waarin je leeft? Stop met iets waar je heftig verslaafd aan bent en alle andere dingen zullen niet eens meer in je óp komen. Handig, voor als je het even niet meer ziet zitten!

Advertenties

2 thoughts on “Een paardenmiddel tegen realiteit

    • verpils 5 oktober 2013 / 13:56

      Bedankt, ik doe mijn best :)

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s