Meet the Turkish

Voor het eerst in mijn leven ben ik buiten de Europese landsgrenzen geweest. Ok, je kunt Turkije Europees noemen, officieel voor 3%. Maar in dat gedeelte zaten we niet. Het voormalig Griekse Side was de verblijfplaats van mijn vakantie. Een kustdorpje met de nodige toeristische trekjes. Het was mijn ontgroening wat betreft massatoerismevakantie in een zonnig oord. Vraag is: kon ik deze enorme cultuuromslag handelen?

Laat ik beginnen te zeggen dat de vakantie geslaagd was. Ik heb veel gezien, bruin geworden en met de Turken gebabbeld. Daar zijn ze tenslotte goed in. In Side loop je niet een winkeltje of restaurant in maar wordt je vaak met man en macht in half-Engels, half-Duits of half-Nederlands naar binnengebabbeld. Er worden zelfs levende zeeschildpadden in de strijd gegooid om je er in te loodsen. CAN’T. IGNORE. Kak. Ja, doe maar een pilsje.

Turken rijden alles en rijden overal. De mooiste auto’s, spotgoedkope busjes, jeeps, kamelen of fietsen op de snelweg. Volgens de Turkse verkeersregels moet je officieel rechts rijden maar links met je voertuig mag ook. Maar er is ook ruimte voor mensen die niet kunnen kiezen. Zij rijden vaak midden over een tweebaansweg. Ook moet je niet raar opkijken als men met 100km het knipperlicht aandoet om zijn garagepad op te rijden of om een watermeloen voor onderweg te scoren. Not joking.

Dan heb je nog verblijfplaatsen. Ik heb welgeteld één camping gezien maar voor de rest is het hotels, hotels, resorts en… hotels. Gebouwen die eruit zien als paleizen, kastelen, monumenten met uitstekende zwembadglijbanen van enkele tientallen meters. Een toerist voelt zich rijker dan een koning, zo ziet het eruit. En ik overdrijf niet als er meer overnachtingsplekken in Side zijn dan huizen. Wat dat betreft was ik blij met ons bescheiden gebouwtje met hooguit 20 kamers en een zwembad van 60 m2.

Het moge duidelijk zijn dat in ieder geval dit stuk Turkije, en ik vermoed andere delen van het land ook, puur draait op het toerisme. Vandaar dat bij het kopen en betalen vaak oplichting op de loer ligt. Een pinokkiopoppetje voor mijn moeder werd mij aangeboden voor 120 lyra (50 euro). Ik lachte de verkoper uit en liep weg. Maar hoe verder ik liep, hoe lager de man de prijs achter mij aan schreeuwde. Uiteindelijk heb ik de pop voor 20 lyra gekocht. En ik wed dat-ie er nog steeds aan heeft verdient.

Het was een avontuur, dat zeker. Toch heb ik niet echt heimwee van vakantie. Dat kan liggen aan het feit dat de buikgriep de trip een aantal keer terroriseerde of de haan en moskee die ons elke ochtend om half 5 wakkertetterden (damn you, ramadan!) maar al met al miste ik een beetje de charme van het land. Turkije en ik hebben dus niet echt een klik gevonden. Wellicht dat een tripje Istanbul of Ankara daar verandering in kan brengen.

Maar dat is voor een latere zorg. Voor nu staat er weer 51 weken werk en school te wachten. En dat is altijd jammer.

Advertenties

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s