Geen toekomst

Sinds ik enkele dagen geleden het nieuws kreeg dat iemand die ik goed heb gekend zichzelf van het leven heeft beroofd, denk ik nog aan weinig anders. Het is niet zozeer de weerslag van zijn dood op mijn leven die me zo stoort, want het contact tussen ons bestond eigenlijk al nauwelijks meer. Wat mij aan het denken zet is het ‘waarom’. De frequentie waarmee zelfdoding voorkomt, en de hoeveelheid mensen die de mogelijkheid overweegt, schokt mij altijd weer. Het is iets waar ik me zo onmogelijk weinig bij kan voorstellen dat sympathie opbrengen voor deze mensen geen kunst is (dit wordt juist vergemakkelijkt door mijn onbegrip), maar empathie onmogelijk blijkt. En dat vind ik lastig.

Al toen wij elkaar nog wel regelmatig spraken wist ik dat het met hem niet goed ging. Soms leek het alsof hij in mij een vertrouwenspersoon zag die hij in zijn meer nabije vriendengroep niet kon vinden. Een depressie mondt vaker in zelfdoding, maar lang niet altijd. Dit is omdat iemand die depressief is, niet per se suïcidaal is. Dat hij dit wel was, en misschien ook al was toen ons contact nog regelmatig was, vind ik een verschrikkelijk idee. Hoewel iedereen mij iets anders zal vertellen, spookt dan namelijk toch de gedachte van schuld rond in mijn hoofd. Misschien, als wij ons contact hadden voortgezet, was dit niet gebeurd – ik betwijfel het. Misschien, als ik zijn laatste mail had beantwoord, was dit niet gebeurd – dat was geen mail die antwoord behoefde. Misschien, misschien, misschien had ik dit kunnen tegenhouden.

Natuurlijk weet het rationele deel van mijn bewustzijn dat zelfdoding geen schuldkwestie is. Mijn rol in zijn leven zal niet het lichtpuntje zijn geweest dat hem op de been hield. Maar wat is het dan, dat hem uiteindelijk toch heeft overwonnen? Ik kan dat niet (en hoop dat ik het nooit zal kunnen) begrijpen. Ook als ik mij voor langere tijd slecht voelde, is mijn leven beëindigen nooit een reëel idee geweest. Als de mensen op mijn zenuwen werken, zoek ik rust op, en als de eenzaamheid mij te groot wordt, zoek ik mensen op. Er zijn echter zo veel mensen voor wie deze stappen tot het kleine geluk niet meer het grote ongeluk kunnen opheffen.

Het is mijn onbegrip dat mij een schuldgevoel aanpraat, dat weet ik. Ik wil kunnen helpen, ik had willen helpen, maar mijn hulp zou geen hulp zijn geweest. Het zou niets hebben geholpen. En dan golft een machteloosheid over mij, want waarom kon ik niet helpen? Waarom kon ik niet het begrip bieden dat hij nodig had, ook al hadden wij elkaar drie jaar niet meer gesproken?

‘Hij zag voor zichzelf geen toekomst,’ zei het bericht dat ik ontving over zijn overlijden, en misschien is dat het dichtst bij begrip dat ik ooit zal komen. Het klinkt als een uitleg van zijn motivatie in jip-en-janneketaal, maar het is de enige uitleg die mij iets van acceptatie schenkt. Zijn leven draaide niet om mij, of om anderen die deze vreselijke gebeurtenis hadden kunnen ‘stoppen’. Zijn leven draaide om hem en zijn leven werkte niet voor hem. Ik vind dat vreselijk om te horen en ontzettend verdrietig, maar ik hoop dat hij nu rust vindt.

Rust in vrede.

Advertenties

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s