Einde van een tijdperk

Een moment waarvan de gemiddelde liefhebber van jaren ’90-politiek hoopte dat deze nooit zal komen, maar onvermijdelijk zal gebeuren, lijkt nu dan toch aanstaande. Op dit moment ligt waarschijnlijk de meest geliefde Afrikaan aller tijden, Nelson Mandela, in het ziekenhuis met een longinfectie, en gezien de strenge geheimhouding rondom zijn voortgang, lijkt het erop dat 94-jarige afschaffer van de apartheid niet lang meer heeft.

Dow Jones, 1991-2000

Ik heb altijd een zwak voor Mandela gehad. Hij was, op Wim Kok na, de eerste politicus die ik herkende als zodanig (en gezien ik de K pas op mijn 5e normaal kon uitspreken, de eerste wiens naam niet klonk alsof ik vroeg of zijn naam “toch” Wim was). Wellicht is mijn affiniteit voor de man ook te verklaren doordat we op dezelfde dag jarig zijn. Maar desondanks was Mandela het symbool van zijn tijdperk/ De goedlachse Xhosa was de belichaming van de heersende mentaliteit in de jaren ’90 dat, uiteindelijk, ook in de internationale politiek alles goed komt. Communisme was zo goed als uitgeroeid, de tijd van grootschalig conflict leek voorbij (en nee, Joegoslavië telde toen nog niet mee), de communicatiemarkt groeide iedere maand exponentieel, en nog nooit had de mens het economisch gezien zó goed als toen. Het verhaal van een man die streed tegen onrecht, zijn idealen moest bekopen met jarenlange opsluiting onder erbarmelijke omstandigheden, maar uiteindelijk de morele winnaar werd in een grootse triomf, paste precies in het beeld van die periode. Een periode die abrupt eindigde in 2001. Way to ruin the good mood, Osama.

Dow Jones, 2001-2010

Met Mandela’s dood (die zelfs als hij deze infectie overleeft, niet al te ver in de toekomst zal zijn, want de man is toch inmiddels bijna 95) realiseer me ik nu toch echt dat ik oud begin te worden. Het ooit zo idealistische beeld van de jaren ’90 heeft plaatsgemaakt voor een wat grauwer (en helaas realistischer) beeld van het decennium. Joegoslavië en Rwanda leerden de wereld dat genocide nog altijd om de hoek ligt, de grootschalige oorlogen hebben plaatsgemaakt voor guerilla’s en aanslagen, internet bleek met de dotcombubbel van 1997 nog altijd niet klaar te zijn voor het grote geld, en de crisis van 2008 heeft een einde gemaakt aan de decennia lange groei.

Zelfs Mandela’s eigen land Zuid-Afrika vertoont symptomen van aftakeling. Zijn eigen partij ANC is sinds zijn pensioen in 1998 veranderd van het symbool tegen apartheid, naar een door en door corrupte politieke mastodont, verantwoordelijk voor de economische ineenstorting van het delfstoffenrijke land, met aan het hoofd een polygame, waarschijnlijk HIV-positieve racist, die ook banden schijnt te hebben met de onderwereld. Ironie is de ANC waarschijnlijk vreemd.

Desondanks hoop ik op 18 juli nog één keer onze verjaardagen te vieren. Die dag zal ik onder het genot van bobotie, boerewors, biltong en Savanna, het einde van een tijdperk herinneren. De tijd van Wim Kok, Bill Clinton en Boris Jeltsin. Van Flippo’s, Pokémonkaarten en lelijke fluorescerende sportschoenen. De 90s zijn dood, leve de 90s.

Advertenties

2 thoughts on “Einde van een tijdperk

  1. aleimonthimble 15 juni 2013 / 13:39

    Als je zo terugkijkt op de ’90s hadden de mensen die een apocalyps voorspelden ten tijde van de millenniumwisseling misschien toch een puntje.

  2. Bart 15 juni 2013 / 23:44

    Ik vier met je mee, en we maken er een feestje van.

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s