Rare jongens, die Italianen

berlusconiNog geen twee jaar geleden bezocht ik Italië. Rome; de stad van pracht en praal, het Vaticaan, de Romeinse geschiedenis en lekkere pizza’s. Het was een vakantie waar ik warme gevoelens aan over heb gehouden. Ik kocht als souvenirtje voor de familie drie beeldjes met bungelhoofdjes. Pinokkio, de paus en toenmalig premier Silvio Berlusconi. Die laatste was voor mijn vader omdat hij ook wel van politiek houdt. En Berlusconi, bungabunga. Een geintje. Afgelopen week kwam ik er achter dat er eigenlijk geen echte politiek wordt gevoerd in Italië. En dat de situatie daar alles behalve grappig is.

Voor het vak Buitenlandse Zaken moest ik een analyse schrijven over een willekeurig onderwerp. Dus, omdat ik daar wel eens wat over had gehoord, koos ik voor de aanhoudende populariteit van de voormalig premier Berlusconi. Het werd een ware eye-opener, gebaseerd op twee documentaires van de BBC en informatie van voormalig NOS-correspondent Andrea Vreede.

Italië is in de afgelopen 20 jaar (waarvan het merendeel onder leiding van Berlusconi) de afgrond in geholpen. Ruim vóór de crisis en allemaal onder het mom van zijn eigenbelang. Er zijn genoeg onbewezen of bewezen schandalen. Contacten met maffia , een obsessie voor (jonge) vrouwen of belastingcorruptie: het is slechts een handgreep. Vergeleken met hem zijn ministers Weekers en Teeven peanuts. Of zie je onze vrijgezelle Mark Rutte al minderjarige chicks uitnodigen in het Catshuis?

Hoe komt het dan dat hij afgelopen verkiezingen toch ruim een vijfde van de Italiaanse bevolking achter zich wist te krijgen? Berlusconi houdt van het volk, is een geboren speecher en je kunt uiteraard vraagtekens zetten bij de eerlijke democratie in het land. Oftewel, stemmen opkopen. Daarnaast heeft de voormalig premier een groot aandeel in de commerciële tv‑zenders en is hij mede-eigenaar van AC Milaan. Zegt genoeg. Dat is net alsof Lutz Jacobi aandelen heeft in Cambuur of dat SBS wordt gerund  door Geert Wilders.

Bizarre vergelijkingen zul je denken, maar het is dan ook een ontzettend gekke situatie. De corrupte Italiaanse regering heeft het land van welvarend naar een absoluut dieptepunt gebracht. Daarvoor kun je niet alles op Berlusconi afschuiven maar hij heeft, op zijn zachtst gezegd, Italië ook niet hogerop geholpen. Hij zit er alleen maar voor zichzelf. Als hij zijn politieke status verliest duikt justitie er bovenop en is het einde verhaal voor de Italiaan.

Voorlopig zijn we dus nog niet af van Berlusconi. Sterker nog: de voorspelling is dat hij de stekker uit de huidige instabiele regering (zijn partij PdL doet mee) gaat trekken wanneer de peilingen voor hem het gunstigst zijn. Dat is zeg maar net als Diederik Samsom die met Maurice de Hond… ach, you get the point.

Mijn beeld van Italië is in ieder geval ontzettend veranderd. Dat beeldje dat nu op het werkbureau van mijn vader staat krijgt een totaal andere betekenis. Die glimlach. Dat handje. Wat een rare man. Hoe kun je in godsnaam zodanig op zoek zijn naar macht en dat je vervolgens 60.000.000 man met je mee de afgrond in neemt.

Zoals Obelix altijd heeft gezegd “Het zijn rare jongens.” Die Italianen dan, in dit geval.

Weten hoe Italië bergafwaarts is gegaan? Check de trailer van The Economist-journalist Bill Emmot. Ik vond hem heel indrukwekkend.

Advertenties

One thought on “Rare jongens, die Italianen

Deel je mening!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s